لپتاپ و گروههای فضای مجازی جای دورهمیها در محوطه دانشگاه را گرفته، رویت استاد و تخت سیاه از پشت گوشی تلفنهمراه و کامپیوتر هیچگاه نمیتواند طعم دانشجویی را آنطور که باید به دانشجویان بچشاند.
به مناسب روز دانشجو به گفتوگو با دانشجویی نشستیم که ترم ۴ است اما هنوز رنگ دانشگاه را ندیده!
میان ماه من تا ماه گردون
پدیده ۲۰ ساله دانشجوی ترم ۴ رشته مدیریت بازرگانی در مقطع کارشناسی است، او در گفتوگو با ایسنا میگوید: در ایام کرونا کنکور دادم و در دانشگاه دولتی پذیرفته شدم. خیالات و تصورات زیادی از دانشگاه داشتم. طی سالهایی که در مدرسه مشغول مطالعه برای کنکور بودم همواره نسبت به دانشگاه رویاپردازی میکردم. از آنجا که همیشه میان رویا و حقیقت تفاوت زیادی وجود دارد منتظر بودم پایم به دانشگاه باز شود تا ببینم میان "ماه من تا ماه گردون" تفاوت چقدر است.
وی ادامه میدهد: برخی از همکلاسیهایم که در شهرهای دیگر ساکن هستند برخلاف من کلاسهای غیر حضوری درس را غنیمت میدانند و معتقدند علاوه بر اینکه نیاز نیست دوری خانواده را تحمل کنند در هزینههایشان هم صرفهجویی شده است و دیگر نیاز به پرداخت هزینه رفت و آمد نیستند.
عملیها بیشتر از ما نظریها آسیب دیدهاند
این دانشجو اضافه میکند: فارغ از همه این موضوعات اگر بخواهم روند آموزش را بگویم از آنجا که دورس ما همه نظری است آسیب کمتری نسبت به دانشجویان با رشتههای عملی دیدهایم. اینکه میگویم آسیب کمتر به این علت است ما هم ضربه خوردهایم. ساعتهایی که نت قطع میشود و استاد ما را صدا میزند یا وسط امتحان پایان ترم گوشی تلفن یا لپتاپ هنگ میکند. نمیدانیم در آن لحظه چه باید کنیم؟.
پدیده خاطر نشان میکند: برخی از همکلاسیهایمان در مناطق محروم هستند و تجهیزات لازم را ندارد. تعدادی از اساتید شرایط آنها را درک میکنند اما هستند استادهایی که این مشکل را مربوط به خود دانشجو میدانند.
خواهرم بهجایم سر کلاس ادبیات حاضر میشود
وی با خنده یادآور میشود: گاهی بهجای خود خواهرم سر کلاس درس حاضر میشود. برای مثال خواهرم ادبیاتش خیلی خوب است او علاوه بر اینکه سر کلاس درس حاضر میشود بسیار فعال هم است و تاکنون چندبار کنفرانس به جای من داده است.
فقط باید دانشجوی ارشد باشی تا بدانی چه میگویم
عاطفه ۲۵ ساله دانشجوی ترم آخر رشته اقتصاد در مقطع کارشناسی ارشد است، او در گفتوگو با ایسنا بیان میکند: تنها یک ترم را حضوری در دانشگاه سپری کردیم بعد از آن با شیوع کرونا کلاسهای درس آنلاین برگزار شد و منی که پذیرفته شده دانشگاه در تهران بودم به بوشهر برگشتم.
وی اضافه میکند: کیفیت آموزش غیرحضوری بسیار پایین است. برای منی که تا پیش از این همیشه ارتباط رو در رو با اساتیدم داشتم خیلی سخت گذشت. گاهی استادها فقط مطالب و جزوهها را در قالب فایلهای پیدیاف و وویسهای آموزشی به واسطه یک نماینده از کلاس در اختیار ما میگذاشتند و تکالیف را نیز ما باید به دست نماینده میرساندیم.
این دانشجو عنوان میکند: از همه اینها سختتر بحث پایان نامهام است. فقط باید دانشجوی ارشد و به مرحله پایاننامه رسیده باشی تا بدانی چه میگویم. یک دانشجو برای نوشتن پروپوزال و پایاننامه باید بهطور دائم دسترسی به استاد داشته باشد تا به خوبی بتواند از راهنماییها و مشاورهها استفاده کند. حال اگر استادت فردی باشد که با تاخیر پاسخ بدهد دیگر قوز بالای قوز است. تازه این قسمت خوب ماجراست. هستند اساتیدی که یک دانشجوی دیگر را نماینده میکنند تا به سوالات پاسخ دهد!.
ماندن یا رفتن؟
عاطفه با بیان اینکه مشکلات دانشجویان پایانی ندارد، میافزاید: بعد از پایان تحصیل دغدغههای جدیدی به سراغمان میآیند که مهمترین آن دو راهی ماندن یا رفتن است؟. بسیاری از دانشجویان سال بالاییمان برای ادامه تحصیل به دلیل وجود شرایط بهتر در دیگر کشورها مهاجرت میکنند. شاید روزی دانشجو به دنبال نجات جامعه بود اما اکنون دانشجو به فکر نجات خود است.
انتهای پیام