حجتالاسلام والمسلمین سید مسعود عمرانی در گفتوگو با ایسنا با اشاره به اینکه امام حسین(ع) به بهترین شکل نشان داد، که یک فرد میتواند همزمان پدری مهربان، فرزندی مطیع، رهبری دلسوز و انقلابیِ استوار باشد، اظهار کرد: شخصیت ایشان چندبُعدی، کامل و قابل اقتدا در همه عرصههای زندگی فردی، خانوادگی و اجتماعی است. درس اصلی ایشان، زندگی شرافتمندانه و مرگ عزتمندانه در راه ارزشهای الهی است.
وی با اشاره به تاریخ تولد امام حسین(ع)، افزود: امام حسین(ع) در سوم یا پنجم شعبان سال چهارم هجری در مدینه، در اوج شکلگیری تمدن اسلامی و در خانه وحی و امامت دیده به جهان گشود. ایشان در دامان سه شخصیت بینظیر تاریخ، یعنی پیامبر اکرم(ص)، حضرت فاطمه زهرا(س) و امام علی(ع) پرورش یافت که نتیجه این تربیت پرورش شخصیتی جامعالاطراف، شجاع، عابد، عالم و مردمدار است که از همان آغاز، آماده بزرگترین رسالت تاریخ شد.
معاون آموزش، پژوهش و فرهنگی دانشگاه فرهنگیان پردیس شهید بهشتی مشهد این بستر تربیتی استثنایی را عامل شکلگیری سه ویژگی ممتاز در وجود امام حسین(ع) دانست و گفت: شرافت خانوادگی بینظیر، تجربه تاریخی حساس و تربیت الهی ازجمله این موارد است. همچنین ایشان نواده مستقیم پیامبر(ص) و وارث علوم نبوی و علوی بود، از کودکی شاهد رحلت پیامبر(ص)، مظلومیت مادر و امام علی(ع) و انحرافات سیاسی جامعه پس از ایشان بود. این تجربه، بصیرتی عمیق نسبت به حفظ اسلام ناب به او بخشید و از همان طفولیت با مفاهیم اصیلی چون جهاد، شهادت، صبر و ولایت آشنا شد.
عمرانی به روایتهای معتبر درباره اتفاقات تولد امام حسین(ع) اشاره و خاطرنشان کرد: روایتهای متعددی در منابع معروف شیعه و سنی مانند بحارالانوار، اصول کافی و تاریخ طبری آمده است که همگی بر عظمت این مولود گواهی میدهند. از جمله، پیامبر(ص) پیش از تولد، نام «حسین» را انتخاب و بشارت میلادش را داده بودند، گریه و شادی همزمان پیامبر(ص)، که هنگام در آغوش گرفتن نوزاد، هم گریستند که به اشاره به مصیبت عاشورا بود و هم شادمانی کردند چراکه فرشتگان برای تبریک به پیامبر(ص) نازل شدند و مقام امامت و شهادت را برای نوزاد اعلام کردند.
وی درباره پیامهای نمادین ولادت امام حسین(ع)، افزود: این وقایع حاکی از آمیختگی عزت، امامت و شهادت، محبت و مصیبت در سرنوشت ایشان از نخستین روزهای حیات است و نشاندهنده آن است که عاشورا حادثهای عادی و تصادفی نبود، بلکه مقدر الهی برای نجات اسلام از انحراف و استحاله بود. از همین رو، امام حسین(ع) اسوه اعلای امر به معروف و نهی از منکر، تجسم عینی ولایتپذیری و نقطه کانونی محبت اهل بیت(ع) است. عاشورا نیز محور عظیمی در تاریخ تشیع و تداومبخش خط اصیل نبوت و امامت شد.
معاون آموزش، پژوهش و فرهنگی دانشگاه فرهنگیان پردیس شهید بهشتی درباره فلسفه لقبهای «سیدالشهداء» و «ثارالله» امام حسین(ع)، گفت: سیّد الشهداء به معنای آقا و سرور همه شهیدان تاریخ است. زیرا شهادت ایشان دارای چند ویژگی بینظیر است، از جمله اینکه جهانشمول و ابدی، از این منظر که پیام و تأثیر قیام او محدود به زمان و مکان خاصی نیست، آگاهانه و اختیاری از این منظر که ایشان با علم کامل و برای احیای دین قدم در این راه نهاد و الگوی کامل از این منظر که، ایشان اسوه کاملی از ایمان، ایثار، مقاومت و اخلاص در راه حق هستند.
عمرانی در مورد لقب «ثارالله»، بیان کرد: این لقب به معنای «خونخواهی خدا» یا «خون گرانقدری که برای خدا ریخته شد» است. این عنوان تأکید میکند که قیام حسینی حرکتی برای احقاق حقالله و انتقام از ظالمان و تحریفگران دین بود. خون پاک ایشان همواره دادخواه میماند، تا روزی که حق به صورت کامل پیروز گردد و انتقام الهی از ستمکاران گرفته شود.
وی قیام عاشورا را «دانشگاهی همیشه گشوده برای تربیت انسان الهی» توصیف کرد و افزود: بازخوانی تولد، روش زندگی و شهادت امام حسین(ع) تنها یک اقدام تاریخی نیست، بلکه راهبردی تربیتی برای ساختن جامعهای مبتنی بر کرامت، مسئولیتپذیری و ظلمستیزی است. جوانان ما باید با تأسی به این الگوی جامع، در همه عرصههای زندگی وفادار، مسئول و ارزشمحور باشند.
عمرانی بیان کرد: محبت همراه با تربیت دینی که رفتار امام(ع) با فرزندان، آمیخته با مهر عمیق و در عین حال آموزش مفاهیم ایمانی بود. نمونه بارز آن، گفتوگوهای معنوی ایشان با دخترشان حضرت سکینه(س) است که در عین سادگی، حامل معارف ناب بود. تربیت غیرمستقیم از طریق سیره عملی که بزرگترین درسهای امام(ع)، در رفتار عملی ایشان نهفته بود که این روش، اثری ماندگارتر از سخنرانیهای مستقیم داشت.
عمرانی با تأکید بر کاربردپذیری این سیره در زندگی معاصر، خاطرنشان کرد: سیره خانوادگی امام حسین(ع) به ما میآموزد که چگونه میتوان عطوفت و محبت را با تعهد و مسئولیتپذیری جمع کرد. چگونه میتوان در عین پایبندی به دین، نشاط و طراوت را در کانون خانواده زنده نگه داشت و چگونه مسئولیتپذیری میتواند امری جمعی و مشارکتی باشد. امام حسین(ع) به ما نشان داد، که سکوت در برابر ظلم جایز نیست و بسته به شرایط، گاه تقیه و صبر «همانند دوران امام حسن مجتبی(ع)» و گاه قیام آشکار ضرورت مییابد. اصل اساسی، حفظ اسلام راستین و مقابله با تحریف است.
انتهای پیام