محبيان معتقد است مذاكرات ايران و اروپا به مانند كتابي است كه تنها بر جلد آن نام هسته‌يي نوشته شده و مسايل بسيار ديگري در آن گنجانده شده است. امير محبيان، عضو شوراي سردبيري روزنامه‌ي رسالت در گفت‌وگو با خبرنگار سياسي ـ خارجي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) با اشاره به تحولات اخير در عرصه‌ي مذاكرات ايران و سه كشور اروپايي اظهار داشت: با توجه به اين كه اگر ما برداشت‌مان اين باشد كه بحث ما با اروپايي‌ها هسته‌يي است، طبيعتا برداشتي غلط داشته‌ايم. وي افزود: آمريكا و اروپايي‌ها تلاش دارند مسايل هسته‌يي را بدون يك پكيج و بسته كه مجموعه‌اي از مسايل در آن وجود دارد حل نمايند و اينها را به آنها گره مي‌زنند و طبيعتا خواست‌هايي غير از مساله‌ي جلوگيري از غني سازي به تعليق يا امثال آن را دارند. عضو شوراي سردبيري رسالت ادامه داد: آنها مي‌كوشند بالاترين حد خاص‌شان را كه براي ما غيرممكن است مطرح نمايند تا بتوانند در دل آن باقي مسايل حتي بحث‌هايي چون خاورميانه‌ي بزرگ را هم حل بكنند؛ لذا به نظرم مجموعه‌ي مسايلي در اين ميان مطرح است كه اين روند را روندي مدت‌دار مي‌كند و احتمال اين كه اين كار گره بخورد و نتوانيم از آن به نحوي كه صريحا مساله‌ي هسته‌يي پاسخي پيدا كند، وجود دارد. محبيان در ادامه اظهار داشت: اينها به قدري اين جريان را طول خواهند داد تا همه‌ي مسايل را به نحوي در درون مذاكره قرار دهند و بتوانند به حد مقبولي از توافق دست يابند؛ مشكل ما تنها بحث هسته‌يي نيست وگرنه اين قضيه از مدتها قبل حل شده بود و ايران طبق قواعد بين‌المللي عمل كرده و شبهاتي هم كه بوده برطرف شده و اعتمادات جلب شده اما چرا آنها عليرغم اين موارد و حتي خارج از حقوق بين‌الملل خواست‌هايي چون توقف غني سازي را مطرح مي‌كنند؟ وي همچنين گفت: علت سوال بالا اين است كه مساله‌ي آنها فقط اين نيست؛ اروپاييان اولا در اين مذاكرات داراي قدرت كامل نيستند آنها به عنوان وكلاي آمريكا مسايل را مطرح مي‌كنند و تنها برخي خواسته‌هايشان را بر آن مي‌افزايند. اينها مباحث ديگري را هم به اين پروسه اضافه مي‌كنند و اين باعث مي‌شود شاهد روندي كش‌دار باشيم كه نتيجه گيري از آن بسيار دشوار مي‌نمايد. عضو شوراي سردبيري روزنامه‌ي رسالت در ارتباط با موفقيت يا شكست اين مذاكرات گفت: حدس من اين است كه اين مذاكرات نه به موفقيت مي‌انجامد و نه به شكست؛ اين مذاكرات به همين منوال ادامه خواهد يافت و آنها سعي مي‌كنند به نحوي حركت كنند كه نه اين پيوند پاره شود و نه به نتيجه برسد تا بتوانند در ذيل اين كتاب براي همه‌ي مسايل و پرسش‌هايشان پاسخ‌هايي را پيدا كنند و مسايل را حل كنند. محبيان افزود: در اينجا هر چه ايران بتواند بر مواضع‌اش محكمتر بايستد و مذاكرات را به سمت گفت‌وگو با طرف‌هاي حقيقي و بحث هسته‌يي ببرد و مسايل هسته‌يي را با ساير موارد تفكيك نمايد و مسايل ديگر را به صورت جدي مدنظر قرار دهد خواهد توانست تا حدودي مساله را زودتر حل نمايد. وي با اشاره به انتشار اخبار مبني بر حمايت آمريكا از روند مذاكرات هسته‌يي ايران و اروپا اظهار داشت: آمريكا ما بين دو گزينه قرار داشت كه گزينه‌ي سومي را در اين ميان به دست آورد. يك گزينه اين بود كه آمريكا اصلا اين مذاكرات را نپذيرد و بنابراين مذاكرات كلا قطع شود و به دليل فقدان اختيار كامل اروپايي‌ها قطع شود و گزينه‌ي ديگر موافقت محض و همسويي با اروپا بود. عضو شوراي سردبيري رسالت ادامه داد: گزينه‌ي آخر كه آمريكا آن را برگزيده اين كه نه از يك طرف عدم اعتماد كامل‌اش را اعلام كند و نه به طور كامل به مذاكرات بپيوندد كه ضمانت كامل را دهد. راهي را كه آمريكا برگزيده اين است كه از سويي از مذاكرات حمايت مي‌كند و ديگر اين كه با عدم پيوستن اجازه‌ي دادن ضمانت لازم به اين مذاكرات را نمي‌دهد و اين حق را براي خود محفوظ مي‌داند كه هر جا منافع‌اش تامين نشد آن را نامطلوب توصيف كند. محبيان نتيجه گرفت: به نظر من اين مساله باعث مي‌شود كه آمريكا عملا در موضع فعاليت و ابتكار قرار گيرد و بدون اين كه خودش در اين زمينه ذره‌يي تضمين بدهد به دست اروپايي‌ها تضمين‌هايي را بگيرد. وي همچنين گفت: در اين روند آمريكا به صورت يكسويه از ما ضمانت‌هايي را بدون دادن ضمانت مي‌گيرند كه اين حالت حالت خوبي براي ما نيست؛ يعني ما اينجا تعهد و تضمين به اروپايي‌ها مي‌دهيم و آنها دايما به ما اعلام مي‌كنند كه اختياراتشان محدود است و آمريكا هم از شوراي امنيت سخن مي‌گويد و لذا به نظر مي‌رسد بايد مذاكرات را به جايي ببريم كه اولا تنها مسايل هسته‌يي مطرح شود و ديگر اين كه اگر مي‌خواهيم مسايل به صورت كلي حل شود چه دليلي براي وجود واسطه‌يي چون اروپايي‌ها وجود دارد تا آمريكا تعهدي ندهد؟ محبيان ادامه داد: اگر آمريكا مي‌خواهد در جريان مذاكرات باشد بايد در آن حضور يابد و همزمان هم تعهد دهد؛ اين در صورتي است كه ما بپذيريم كه مسايل‌مان را يك جا حل كنيم؛ ولي اگر نخواهيم بپذيريم كه بحث به گونه‌يي ديگر است. عضو شوراي سردبيري رسالت در پايان ابراز عقيده كرد: يا بايد اروپايي‌ها را از بازي خارج كرده و مستقيما با آمريكايي‌ها وارد مذاكره شويم يا اين كه جامعه‌ي جهاني و كشورهاي ديگر را وارد اين بازي نماييم و برتعداد اين حلقه‌ها بيفزاييم. انتهاي پيام