«بابك احمدي» كه طرح اين پرسش كه «چرا عدالت بدون آزادي ممكن نيست؟» گفت: ما با اين پرسش روبرو هستيم كه آيا امكان دارد يك نظام سياسي برابر اجتماعي را بدون آزادي تعميق دهد؟ به گزارش خبرنگار سياسي ايسنا، وي در همايش "ايران، عدالت و آزادي" با عنوان انجمن اسلامي دانشجويان دانشكده‌ي مديريت و با همكاري دفتر تحكيم وحدت(طيف علامه) برگزار شده است، با تقدير از تلاش دفتر تحكيم وحدت(طيف علامه) براي برگزاري اين همايش، گفت: در فرهنگ مدرن غرب، آزادي و عدالت به عنوان دو مفهوم به هم پيوسته مطرح مي‌شوند كه به سختي مي‌توان اين دو را از هم جدا كرد. اينكه در ايران اين دو مفهوم جدا از هم تصور مي‌شوند به مسايلي كه در ايران اتفاق افتاده بر مي‌گردد‏. حدود هشت‏، نه ماه پيش محيط سياسي ايران عوض شد، گرايشي سر كار آمد كه خودش را متعهد به دمكراسي نشان نداد، هيچ فضيلتي براي نظام دمكراسي قائل نشد اما همواره بر اين تاكيد كرد كه برابري اجتماعي را افزايش خواهد داد، دست دزدان را كوتاه خواهد كرد و تماما از اصطلاحاتي استفاده كرد كه ماقبل مدرن است و عاقبت اينكه مي‌تواند برابري اجتماعي را ميان افراد ايجاد كند. وي با اشاره به اتفاق چند وقت گذشته در ارتباط با تعدادي از كاركنان شركت واحد، با بيان اينكه «هرجا ديديد آزادي بيان را محدود مي‌كنند مطمئن باشيد كه حقي پايمان مي‌شود»، ابراز عقيده كرد: اگر چنين اتفاقي نمي‌افتاد اجازه داده مي‌شد كه مردم حرف بزنند. توقيف فله‌يي مطبوعات، پنهان كردن حقيقت است، حقيقت نابرابري اجتماعي كه در جامعه‌ي ما وجود دارد و هر روز بيشتر مي‌شود. اين پژوهشگر با بيان اين پرسش كه «چرا نمي‌توانيم بدون آزادي هيچ گامي جهت تحقق عدالت برداريم؟»، گفت: آزادي به معناي سياسي يعني تحقق دولت دموكرات. دست‌كم تا بيست سال پيش عدالت به معناي برابري افراد در تقسيم اموال و بهره‌بردن از ثروت عمومي بود، در عرض 20 سال گذشته اين مفهوم متحول شده و معناي انصاف جاي برابري را گرفت. وي ادامه داد: ما نمي‌توانيم در قلمرو زندگي سياسي‏، اجتماعي‏ عدالت را به طور واقعي تحقق بخشيم، مگر اينكه دولت دمكراتيك داشته باشيم؛ دولتي كه حقوق شهروندي و آزادي بيان را به رسميت بشناسد. در سال‌هاي حكومت شاه امكانات زيادي براي پيشرفت مادي ايران به خصوص در دهه‌ي پنجاه ازدياد پول نفت به وجود آمد. از 1332 به بعد آزادي‌هاي مدني تا حدي در ايران پديد آمد، شاه با تاكيد بر اينكه آزادي مدني وجود دارد ادعاي وجود آزادي سياسي را نمي‌كرد. چندين بار دمكراسي را به صراحت مورد تمسخر قرار داد و براي مردم هيچ چيز سخت تر از تحمل آن نبود. هنوز هم اين سوال مطرح است كه آيا بايد در ايران با هر نوع اعتراضي، خشن برخورد شود؟ احمدي با بيان اينكه «تاريخ مي‌تواند راهگشايي براي اين مساله در ايران باشد»، گفت: بايد گفت: بدون آزادي نمي‌توان بحثي از برابري اجتماعي كرد. به علت نبود اعتقاد به دولت دمكراتيك سختي‌ها و مشكلات فراواني مردم جهان ديده‌اند.‌ وي با اشاره به چاپ كاريكاتور‌هاي اهانت آميز در روزنامه‌هاي غربي اظهار داشت: غربيان اين همه خطوط قرمز را براي آزادي مي‌پذيرند تا حدي كه هر كه خواست از نبود هولوكاست حرف بزند جرم برايش محسوب مي‌شود، گرچه معتقدم كه اگر بگوييم در ماجراي هولوكاست هزاران نفر كشته شده‌اند كم گفتيم و اگر نگوييم كشته نشده‌اند جنايت كرده‌ايم اما انتقاد به آن نيز جرم محسوب نمي‌شود. اگر غربي‌ها بگويند شاه جنايت نكرد شما برآشفته مي‌شويد، ما به افراد تاريخي اكتفا مي‌كنيم و اين مساله هيچ ارتباطي به دولت‌هاي مسلط ندارد. نظام دمكراتيك مي‌تواند پايه‌اش مبتني بر نسبي نگري دمكراتيك باشد و نظام دمكراتيك غربي كاريكاتور‌هاي روزنامه‌هاي غربي را هر شب اين مساله در كانال‌هاي مختلف و اتفاقات بعد از آن به بحث گذاشته شد، از هر گروهي آمدند و بحث كردند و جامعه را برابر مساله‌ي جديد قرار دادند، بحث شد كه آيا بي حرمتي به پيامبر يك دين جايز است يا نه؟ جامعه‏، دانشگا‌ه و سياستمداران به آن فكر كردند، نظريات مختلفي مطرح شد و اين نظر زير سوال رفت، اما جاهايي كه دمكراسي نبود خشن‌ترين اقدامات انجام شد. احمدي همچنين گفت: بسياري از دوستان اصلاح طلب پس از اينكه در انتخابات شكست خوردند نتيجه گرفتند كه شايد ما بيش از حد به دموكراسي پرداختيم و به نابرابري اجتماعي آن طور كه بايد نپرداختيم، اگر چه دولت هشت سال گذشته نابرابري‌هايي را به وجود آورد ولي بايد گفت كه از آزادي هم بد دفاع كرد. دولت گذشته به درستي از آزادي دفاع نكرد و اين يكي از درس‌هايي است كه ملت ما بايد بگيرد. بايد فشاري ايجاد كند براي تشكيل دولت دمكراتيك‏، آزادي بيان و مطبوعات و ايجاد سنديكاها. وقتي اينها شكل بگيرد ديگر شكست و عقب نشيني نخواهيم داشت. احمدي با بيان اينكه «اگر دموكراتيك فكر كنيم و دولت دموكراتيك را بخواهيم متوجه مي‌شويم كه نظام‌هاي سياسي به هيچ وجه مقدس نيستند، گفت: اشكال كار ما اين نبود كه دمكراسي مي‌خواستيم، اشكال ما اين بود كه براي دمكراسي خوب نايستاديم و پافشاري نكرديم، ما بايد ياد بگيريم كه در آينده با هم به طريق دمكراتيك زندگي كنيم. اگر شكل‌هايي از بيان دمكراتيك وجود داشته باشد مي‌تواند نابرابري‌ها شناخته شود. با اقتصاد هشتاد درصد دولتي سخت است اما بايد به دولت دمكراتيك تن داد. انتهاي پيام