روزنامه‌ي واشنگتن پست نوشت: راهبرد دولت بوش درباره‌ي برنامه‌ي هسته‌يي ايران راه به جايي نمي‌برد.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين روزنامه‌ي آمريكايي در مطلبي به قلم آناتول لايون، عضو عالي رتبه‌ي بنياد نيو آمريكن (New American) درخواست آمريكا مبني بر اين كه ايران به طور دايمي حتي قابليت محدود غني‌سازي اورانيوم را رها كند، قاطعانه از سوي هر شخصيت و گروه سياسي ايراني از جمله تمامي اصلاح‌طلبان برجسته رد شده است. با توجه به ديدگاه‌هاي دولت و توده‌ي ملت درباره‌ي اين موضوع رفتاري غير از اين، براي آن‌ها خودكشي سياسي خواهد بود.

اين گزارش افزود: به علت اختلاف افراطي ميان روشي كه آمريكا و غرب با ايران از يك سو و با هند، پاكستان و اسراييل از سوي ديگر رفتار مي‌كنند، درخواست‌هاي غرب در ايران به عنوان فشار براي پيمان تسليم ديگري مشابه آنچه قدرت‌هاي غربي در گذشته ايران را به انجام آن واداشته بودند، تعبير شد. ملي‌گرايي نوين ايراني از خشم نسبت به چنين معاهداتي سرچشمه گرفته است.

اين گزارش افزود: روياي تبديل سريع ايران به يك دموكراسي به سبك غربي و يك حامي مصمم استراتژي آمريكا در خاورميانه بيهوده است.

واشنگتن پست ادامه داد: همچنين اعمال فشار اقتصادي كافي براي واداشتن ايران به پذيرش درخواست‌هاي آمريكا با توجه به درآمد ايران از قيمت‌هاي بالاي نفتي و مواضع ناخوشايند روسيه و چين حقيقتا غير ممكن است.

اين گزارش با ذكر اين كه فقط گزينه‌ي نظامي بر جاي مي‌ماند، افزود: ‌اما در هفته‌هاي اخير هشدارهاي مكرري از سوي مقامات آمريكايي و انگليسي و تحليلگران اطلاعاتي مطرح شد، مبني بر اين كه چنين عملياتي احتمالا فقط برنامه‌ي هسته‌يي ايران را به تاخير مي‌اندازد و ممكن است در كل هيچ تاثير جدي در پي نداشته باشد. اين اقدام مي‌تواند تلافي ايراني را برانگيزد كه موقعيت در عراق را در بر خواهد داشت و ممكن است كل منطقه را بي‌ثبات كند. به علاوه چنين حمله‌اي به احتمال بسيار زياد باعث تلاش ايران براي توليد سلاح هسته‌يي خواهد شد.

اين گزارش افزود: همان‌طور كه رابرت لاوت، از دولتمردان دولت ترومن، رييس‌جمهور اسبق آمريكا وقتي با چنين بن‌بستي روبرو مي‌شد، مي‌گفت: «پنير را فراموش كن، بيا از دام بيرون برويم.» تنها راه خروج از اين دام به خصوص، پذيرش غني‌سازي اورانيوم محدود در ايران تحت نظارت دقيق است. لازم است كه ما تعليق غني‌سازي ايران و قابليت‌هاي هسته‌يي ديگرش را دست كم زماني كه 18 ماه با قابليت تسليحاتي فاصله دارد، راستي‌آزمايي كنيم. اين زمان بايد براي آمريكا و جامعه‌ي بين‌المللي براي دريافت هشدار كافي از رفتارهاي ايران و پاسخ مناسب به آن كافي باشد.

واشنگتن پست افزود: اين رويكرد مي‌تواند مزايايي به دنبال داشته باشد. مي‌تواند آمريكا و اروپا را به مفاد پيمان منع گسترش سلاح‌هاي هسته‌يي كه به امضاي ايران رسيده است، بازگرداند و مانع از آن شود كه ايراني‌ها بگويند تحت تبعيض غيرعادلانه و غيرقانوني قرار گرفته‌اند.

اين گزارش ادامه داد: اين امر همچنين ايران را به اعلاميه‌هاي مكرر علني‌اش مبني بر اين كه به دنبال سلاح هسته‌يي نيست، پايبند نگه خواهد داشت و به جاي تسليم شدن در برابر نگراني‌هاي روسيه و چين نسبت به مسيركنوني آمريكا، به ما اجازه خواهد اين كشورها و باقي كشورهاي جامعه‌ي بين‌المللي را براي تحريم‌هاي سخت عليه ايران در صورتي كه توافقش را نقض كند و به سوي تسليحات حركت كند، با خود همراه كنيم.

واشنگتن پست در ادامه‌ي اين مطلب افزود: اين پاسخ بين‌المللي بايد در معاهده‌ي علني ميان اعضاي شوراي امنيت، گروه هشت و ديگر سازمان‌هاي بين‌المللي مربوطه مورد توافق قرار گيرد.

اين گزارش افزود: تمامي قدرت‌هاي هسته‌يي مي‌گويند كه با دستيابي ايران به سلاح هسته‌يي مخالفند. آخرين چيزي كه آن‌ها مي‌خواهند گسترش باشگاه انحصاري و حفظ پرستيژشان است. به علاوه آنها مي‌دانند اگر ايران به دنبال پاكستان به باشگاه هسته‌يي وارد شود، عربستان، تركيه و ديگران چنين خواهند كرد و احتمال اين كه تروريست‌ها زودتر يا ديرتر به اين سلاح‌ها دست يابند، افزايش مي‌يابد.

اين روزنامه‌ي آمريكايي افزود: ‌بنابراين ما مي‌توانيم به سراغ روسيه و چين برويم و بگوييم ما به مفاد ان.پي.تي باز خواهيم گشت، اگر شما توافقي بين‌المللي و الزام‌آور را به امضاء برسانيد كه به تفصيل بگويد شما و ديگر اعضا در صورت شكست ايران در عمل به تعهدش و هسته‌يي شدنش چه خواهيد كرد. اين تهديدها بايد معلق كردن روابط ديپلماتيك، اخراج ايران از تمامي سازمان‌هاي بين‌المللي، اعمال تحريم كامل تجاري و تمامي پروازهاي بين‌المللي به اين كشور را شامل شود.

در بخش پاياني اين گزارش مي‌خوانيم: تا آن جايي كه به روسيه مربوط مي‌شود، آمريكا مي‌تواند مشوقي اضافي را ارايه دهد. اين مشوق بايد اين باشد كه روسيه مجاز به ارتقاي پرستيژ بين‌المللي‌اش با به عهده گرفتن رهبري در اين باره شود، اين توافق بين‌المللي مي‌تواند در روسيه به امضا برسد و عنواني نظير « بيانيه‌ي مسكو» را به خود اختصاص دهد.

انتهاي پيام