نيويورك تايمز نوشت كه انرژي هسته‌يي به سمبل اعتراض ملي مردم ايران عليه غرب تبديل شده است. به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، اين روزنامه‌ي آمريكايي در مقاله‌اي به قلم عباس امانت، استاد تاريخ دانشگاه ييل آمريكا آورد: راحت است اگر درخواست ايران براي دستيابي به انرژي هسته‌يي را ماجراجويي خطرناك با عواقب وخيم منطقه‌يي و جهاني بخوانيم، اما چيزي عميق‌تر از مواضع مقامات ايراني و مانور محاسبه‌ شده سران ايران پشت آن وجود دارد. وي نوشت: ما گرايش داريم فراموش كنيم پافشاري ايران بر حق مسلمش براي توسعه برق هسته‌يي تحت تاثير تلاشي ملي براي قدرتمند شدن است. هر بچه مدرسه‌اي در ايران درباره كودتاي 1953 با حمايت سازمان سيا كه به سرنگوني محمد مصدق، نخست وزير وقت ايران منجر شد، اطلاع دارد. ايرانيان هم چنين مي‌دانند كه از دهه 1870 تا دهه 1920 روسيه و انگليس، ايران را از هر تكنولوژي اساسي مانند راه‌آهن كه كليدي در توسعه اقتصادي بود، محروم كرده‌اند و هنگامي هم كه بالاخره راه‌آهن ايران ساخته شد، انگليس روسيه (و آمريكا) در طول جنگ دوم جهاني نهايت استفاده را از آن كردند و ايران را پل پيروزي عليه آلمان نازي خوانند. اين گزارش ادامه داد، اندكي بعد عدم پذيرش استقلال اقتصادي ايران منجر به رويارويي نهايي‌ شد كه عواقب كشنده‌يي براي دموكراسي در حال ظهور تهران داشت و داغي مداوم را بر آگاهي ملي ايرانيان نهاد. نهضت ملي كردن صنعت نفت در سال‌هاي 1951 تا 1953 در دوره مصدق با مخالفت انگليس و سرانجام آمريكا قرار گرفت. امروز نيز نگرش آنها در مقابل خواست ايرانيان در برابر انرژي هسته‌يي همين گونه است. اين گزارش ادامه داد، مصدق به تبعيد فرستاده شد و محمدرضا شاه براي حفاظت از منافع ژئوپلتيك آمريكا با توجه اندكي به خواست‌هاي مردم ايران، مجددا سركار آمد. در ادامه اين مقاله با اشاره به شگفتي آمريكا در مقابل انقلاب اسلامي ايران آمده است، براي كشوري مانند آمريكا كه مبتني بر پارادايم حمله و عمل‌گرايي است، درك ابعاد روانشناختي و افسانه‌اي دفاع و محروميت در دستان خارجي‌ها دشوار است، اما هنوز حافظه‌ي جمعي ايرانيان از اين موضوعات انباشته است. امانت كه كتاب در جستجوي ايران مدرن را در دست چاپ دارد، ادامه داد، چنين حافظه‌ي جمعي، پيگيري انرژي هسته‌يي را براي ايرانيان به سمبل ملي مخالفت تبديل كرده و چيزي فراتر از انگيزه‌هاي حكومت كنوني ايران است. در ادامه اين گزارش مي‌خوانيم، اگر آمريكا دست به اعمال تحريم يا واكنش نظامي بزند، نه تنها نتايج وحشتناكي به بار مي‌آيد، بلكه زودگذر نيز خواهد بود. مانند مورد راه‌آهن و نفت، غرب مي‌تواند براي مدتي تكنولوژي هسته‌يي ايران را نپذيرد، اما نمي‌تواند خاطره‌هاي ايرانيان را پاك كند. انتهاي پيام