قبل از جنگ جهاني اول در سال 1763 ميلادي آمريكايي‌ها سلاح شيميايي را عليه سرخپوستان كه صاحبان اصلي سرزمين آمريكا بودند، به كار گرفتند.

به گزارش سرويس فرهنگ و حماسه خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در جنگ جهاني اول در سال 1915 ميلادي سلاح شيميايي از سوي نيروهاي آلماني به كار گرفته شد و سپس ديگر كشورها استفاده از آن را در برنامه هاي جنگي خود گنجاندند.

پس از جنگ جهاني دوم، انگليسي‌ها در سال 1951 ميلادي از ماده ي «فيتوتوكسين» در مالايا عليه استقلال طلبان اين سرزمين استفاده كردند.

آمريكا در جنگ ويتنام، كامبوج و لائوس، مواد شيميايي و ميكروبي را به كار برد. در سال 1975، ويتنامي ها مواد شيميايي را در كامبوج عليه خمرهاي سرخ، به كار بردند.

در سال 1979، ارتش شوروي (سابق)، در اشغال افغانستان از اين گونه سلاح‌ها استفاده كرد.

رژيم نژاد پرست آفريقاي جنوبي در 8 مارس 1982 ميلادي از يك نوع ماده سمي عليه نيروهاي سواپو در ناميبيا بهره گرفت.

رژيم بعث عراق، در طول جنگ تحميلي به طور مكرر عليه رزمندگان اسلام از انواع سلاح هاي شيميايي استفاده كرد.

اولين تلاش‌ها براي اعمال ممنوعيت استفاده از جنگ افزارهاي شيميايي و بيولوژيك در اعلاميه‌هاي 1868 سن پطرزبورگ، 1874 بروكسل و 1898 لاهه نمايان شد، امّا هيچ كدام از آن ها به تنظيم يك معاهده بين‌المللي نيانجاميد.

در نتيجه كوشش هاي فراوان، سرانجام در سال 1907، يك معاهده بين‌المللي كه از نظر حقوقي تعهدآور بود تنظيم شد. با شروع جنگ جهاني اول، كنوانسيون 1907 لاهه نتوانست از وقوع جنگ شيميايي ممانعت كند.

كاربرد جنگ افزارهاي شيميايي، كشورها را به امضاي پروتكل 17 ژوئن 1925 ژنو درباره ي منع كاربرد جنگ افزارهاي شيميايي و بيولوژيك وادار كرد، امّا اين پروتكل، توسعه، توليد يا ذخيره سازي جنگ افزارهاي شيميايي و بيولوژيك را منع نكرد.

در 16 دسامبر 1917، مجمع عمومي سازمان ملل قطعنامه منع، توسعه، توليد و انباشت جنگ افزارهاي ميكربي و سمي و نابود سازي آن ها را تصويب كرد.

در 11 نوامبر 1987، سازمان ملل قطعنامه اي در مورد جنگ افزارهاي شيميايي به تصويب رساند.

انتهاي پيام