يكي از اقتصاد‌دانان فلسطيني با اشاره به كنفرانس شرم الشيخ كه يكي از موضوعات آن بحث و تبادل نظر پيرامون ارسال كمك‌ به نوار غزه خواهد بود، گفت: براي فلسطيني‌ها، فشار سياسي به اسراييل مهمتر از ارسال كمك‌هاي نقدي به اين منطقه است. به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، عمر شعبان كه يكي از اقتصادانان فلسطيني است، در مصاحبه با پايگاه اينترنتي مجله‌ي آلماني اشپيگل با اشاره به كنفرانس بين‌المللي شرم الشيخ كه قرار است امروز (دوشنبه) برگزار شود، اظهار كرد: كمك‌هايي كه قرار است كشورهاي حاضر در كنفرانس شرم الشيخ براي بازسازي نوار غزه اعطا كنند در مقايسه با خسارت‌هاي به بار آمده در اين منطقه بسيار ناچيز است. وي گفت: در حالي كه تنها خرابي مدرسه و بيمارستان‌ها مورد توجه مجامع بين‌المللي قرار گرفته است، نابودي بخش اعظم كشاورزي در نوار غزه و ناراحتي‌هاي روحي به بار آمده در نتيجه‌ي اين جنگ اغلب پنهان مانده و يا سخني از آن به ميان نيامده است. شعبان در بخش ابتدايي مصاحبه‌ي خود گفت: طبق برآوردهاي سازمان ملل و برخي مقامات نوار غزه، خسارات به بار آمده دراين منطقه حداقل سه ميليارد دلار مي‌باشد. اين در حالي است كه تضميني وجود ندارد كه حتي كمك‌هاي اعطا شده نيز بتواند روح حيات را بار ديگر به اين منطقه برگرداند و زندگي طبيعي در آ‌ن جريان يابد. شعبان گفت: تا زماني كه پول‌هاي وعده شده توسط دولت جديد آمريكا وارد بانك‌هاي غزه نشود اين وعده و وعيدها تنها همانند تبليغي براي دولت جديد آمريكا است. اين اقتصاد‌دان فلسطيني معتقد است: اگر آمريكا واقعا مي‌خواهد به غزه كمك كند بايد فشار خود را به اسراييل بيشتر كند تا اسراييلي‌ها مرزهاي بسته شده‌ي نوار غزه را به طور كامل بگشايند. دولت‌هاي خارجي همچنين بايد هر چه بيشتر به اتحاد گروه‌هاي مختلف فلسطيني كمك كنند. به عقيده‌ي وي، اروپا و آمريكا مي‌توانند اين هدف را عملي كنند چرا كه سياست فلسطيني‌ها بسيار متاثر از خارج است. غرب شرايط و ابزار برقراري صلح بين فتح و حماس و يا ممانعت از برقراري صلح بين اين دو گروه را داراست. شعبان در ادامه‌ي مصاحبه‌ي خود گفت: تنها در صورتي كه مردم غزه بتوانند به تبادلات اقتصادي بپردازند، مي‌توانند روي پاي خود بايستند. ما هديه‌ي پولي نمي‌خواهيم، ما مي‌خواهيم شرايطي براي كاركردن داشته باشيم. ما مي‌خواهيم كه خودمان سعادت و راحتي خود را فراهم كنيم البته اگر ديگران اجازه دهند. به عقيده ي وي، غزه تا زمان قبل از تحريم از رشد و توسعه‌ي خوبي برخوردار بود. البته در شرايط فعلي و البته كمتر از گذشته سطح آموزش نيز پيشرفت داشته است. غزه قبل از انتفاضه‌ي دوم در سال 2000 منطقه‌اي ثروتمند بود؛ اما در شرايط فعلي اوضاع مردم اين منطقه به بدي سپري مي‌شود. شعبان ادامه داد: قبل از آن كه تحريم‌هاي اسراييل عليه نوار غزه اعمال شود در غزه نرم‌افزار توليد و به بازارهاي اروپايي و عربي فروخته مي‌شد. لباس‌هاي برخي كشورهاي همسايه نيز در اين منطقه دوخته مي‌شد. تا حدود دو سال گذشته و قبل از شروع تحريم در غزه ساليانه حدود 60 ميليون گل ميخك توليد و به برخي كشورهاي اروپايي صادر مي شد. اينها حقايقي هستند كه كمتر كسي در مورد آنها اطلاع دارد. شعبان گفت: اين در حالي است كه غزه اكنون به منطقه‌اي فقير تبديل شده است در حالي كه تا پيش از اين، اين منطقه حتي به كشورهاي فقير كمك مي‌كرد. در سال 1992 غزه به اتيوپي به دليل فقر و گرسنگي كمك كرد و بعدها هم به سارايوو كمك فرستاد. تا پيش از اين پزشكان ما در الجزاير و سارايوو مشغول به كار بودند. از ژوئن 2007 و به دليل بسته شدن مرزها تمام صادرات و واردات در اين منطقه متوقف شد و90 درصد از 3900 شركت خصوصي غزه كارشان متوقف شد و 10 درصد بقيه نيز نتوانستند از ظرفيت‌هاي خود به طور كامل بهره ببرند. در اين شرايط بيكاري هم تا 80 درصد افزايش يافت. علاوه بر اين بسياري از تجار اسراييلي نيز از اين مساله متضرر شدند، آنها هم قرباني تحريم‌هاي دولت خود شدند. من اطمينان دارم كه بسياري از تجار اسراييلي مشتاق باز شدن نوار غزه هستند. اين اقتصادادان فلسطيني با اشاره به اظهارات مقامات آمريكايي مبني بر عدم اعطاي كمك به حماس گفت: بازسازي غزه بدون ارتباط با حماس غير ممكن است و بسياري از كارمندان شهرداري و اداره‌ي آب غزه از اعضاي حماس هستند. وي گفت: دادن پول به تشكيلات خودگردان فلسطين آن هم در راستاي كمك به غزه فايده‌اي ندارد. تشكيلات خودگردان در غزه حضور ندارد و با فاصله‌اي خيلي زياد در غرب رود اردن به سر مي‌برد. اين كمك‌ها بايد مستقيما در اختيار مردم ظلم ديده‌ي غزه قرار داده شود. شعبان در بخش انتهايي مصاحبه‌ي خود و در پاسخ به اين سوال كه آيا سازمان‌هاي بين‌المللي براي رهبري پروژه بازسازي غزه گزينه‌هاي مناسب و محقي هستند يا نه؟ گفت: مشكل اصلي سازمان‌هاي غير دولتي هستند كه از سوي آمريكا حمايت مالي مي‌شوند و تنها منافع خود را دنبال مي‌كنند. آن‌ها فقط به فكر قراردادهاي خود هستند اما اروپايي‌هايي نيز هستند كه به طور مستقيم به سازمان‌هاي فلسطيني كمك مي‌كنند و اجازه مي‌دهند كه ستمديد‌گان غزه خود براي اوضاع خود برنامه‌ريزي و تصميم گيري كنند. انتهاي پيام