رقابت‌های دو رئیس مجلس پیشین دیگر از حالت رقابت درآمده و رنگ و بوی کشمکش سیاسی به خود گرفته است و متأسفانه آنچه سهم مردم می‌شود، شکستن کمر آنها زیر بار گرانی، بیکاری، ورشکستگی و بی قانونی‌هاست.

به گزارش ايسنا، «تابناک» نوشت: فراکسیون‌های پایداری و رهروان ولایت که تاکنون توسط برخی از چهره های منتخب مجلس نهم اعلام موجودیت کرده‌اند، هر یک با یارگیری از میان برگزیدگان دور نهم مجلس شورای اسلامی، تلاش دارند تا شخص مورد نظر خود را بر کرسی ریاست مجلس بنشانند و این در حالی است که به گفته نمایندگان مجلس هشتم، تورم بالای 20 درصد و بیکاری فزاینده، هر روز عرصه را بر مردم تنگ‌تر می‌کند.

مقام معظم رهبری در آغاز سال 91 مسئولان کشور را از جنجال سازی و کشمکش‌های سیاسی برحذر داشتند و با تعیین نام «تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی» نخبگان جامعه را به رفع چالش‌های اقتصادی داخلی و ملی رهنمون شدند. برخی منتخبین مجلس نهم و نمایندگان مجلس هشتم در فراکسیون‌های باغ گیلاس و سبزی پلو و ماهی به فکر هر چه هستند جز درد بیکاری، معضل فقر و چالش‌های اقتصادی و سیاسی خارجی و انبوه قوانین دست و پا گیر و فرسوده متعلق به سه یا چهار دهه پیش که فراروی تولیدکنندگان قرار گرفته است.

برخی از منتخبین هنوز نتایج حوزه انتخابیه آنها به تأیید شورای نگهبان نرسیده، خود را سوار بر خر مراد می‌بینند و به جای اینکه بیندیشند، چگونه به وعده‌های بی‌شماری که به موکلین خود داده‌اند، جامه عمل بپوشانند، در حال لابی کردن با گیلاس و سبزی‌پلو هستند. یکی برای کمیسیون امنیت ملی و هیأت رئیسه مجلس خط و نشان می‌کشد و دیگری به فکر تسویه کردن قرض‌های چندصد میلیونی سورچرانی پیش و پس از انتخابات است.

چرایی تشکیل فراکسیون‌ها که نهادی غیر رسمی در کنار نهادهای رسمی مجلس شورای اسلامی، از جمله کمیسیون‌ها و کمیته‌هاست، کمک به رفع مشکلات مردم است، زیرا هر فراکسیون باید متشکل از نمایندگانی هم‌فکر درباره مسائل اصلی چون اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی باشد تا هر کدام راهکار علمی خود را برای برون رفت از مشکلات ارایه کند.

حال که مجلس نهم هم مانند مجالس هفتم و هشتم دارای اکثریتی از اصولگریان است، چه دلیلی است، خود اینها به تشکیل چند فراکسیون بپردازند؟ با توجه کارکرد فراکسیون اصولگرایان در مجالس هفتم و هشتم که خود دارای فراکسیون‌هایی چون انقلاب اسلامی (حامیان دولت) بود و تنها برای انتخاب رییس و هیأت رییسه مجالس یادشده تشکیل و به شور می‌پرداختند، اکنون نیز چه کارکردی از آنها متصور است؟

در این باره باید گفت، از یک سو اختلاف نظرهای آنها درباره مسائل چندان حاد نیست که نیاز به تشکیل نشست فراکسیون باشد و از سوی دیگر، فراکسیون رقیب،‌ عِده و عُده چندانی ندارد تا در مقابل آنها نظر خود را به کرسی بنشاند؛ بنابراین، مانند گذشته مسائل در همان صحن علنی حل و فصل می‌شود.

اکنون پرسش اساسی این است که کدام اختلاف نظر شما را به تشکیل فراکسیون‌ها کشانده است؟ آیا اين اختلاف جز برای رقابت بر سر انتخاب رییس مجلس است؟ انتخاب رئيس مجلسي كه گویا گوشه چشمي هم به انتخابات ریاست جمهوری دارد، تا از کرسی ریاست مجلس استفاده شده، سکوی پرتاب برای ریاست جمهوری شود.

واقعا امروز که رقابت‌های انتخاباتی مجلس شورای اسلامی پایان یافته، آِيا رقابت‌ها جای خود را به رفاقت‌ها داده است؟ آيا فصل خدمت به مردم فرا رسيده یا اینکه رقابت‌ها در عرصه دیگر (انتخاب رییس مجلس) رقم خورده است؟ واقعا وقت خدمت به مردم کی فرا می‌رسد؟

پس از رقابت برای رییس هیأت رییسه مجلس، دیری نخواهد پایید که رقابت‌ها برای انتخابات ریاست جمهوری شکل خواهد گرفت و رییس مجلس که تکلیف خود می‌داند تا در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کند، سفرهای انتخاباتی خود را آغاز می‌کند؛ بنابراین، آیا مردم حق ندارند بدانند کی هنگام خدمت که نه رسیدن به مشکلات آنها فرا می‌رسد؟

کم اطلاعی یا بی اطلاعی برخی نمایندگان از جزییات لوایح و طرح‌ها و ناآشنایی با نتایج اجرای برخی از قوانین، تصویب بودجه‎های میلیاردی برای بنیادها و انجمن‌های منتسب به برخی افراد خاص، لغو برخی مصوبات مجلس تنها پس از چند ساعت از زمان تصویب آن و مورد اخیر یعنی قانون شکنی مجلس در تصویب کلیات لایحه بودجه، تنها مواردی هستند که نشان می‌دهد، مجلس به‌ رغم خواست نظام و انتظار ملت، جایگاه خود را روز به روز از دست مي‌دهد و ديگران را نسبت به زير سؤال بردن اين جايگاه گستاخ‌تر مي‌كند.

انتهاي پيام