‌حسین عباسی‌نیا در گفت‌وگو با خبرنگار ایسنا، ‌گفت: تحویل سال نو با آداب و مراسم خاصی برگزار می‌شد و شکوه و عظمت خاصی داشت برای برگزاری مراسم تحویل سال اقوام در منزل بزرگ خانواده جمع می‌شدند و حدود یک و یا دو ساعت مانده به تحویل سال مقدمات مربوط به این مراسم را آماده می‌کردند.

وی افزود: ابتدا سفره‌ای بزرگ پهن می‌کردند و در یک طرف سفره، قرآن، آیینه، تنگ آب حاوی دو تا 4 ماهی قرمز، دو عدد شمع داخل شمعدانی، قرار داشت.

این پژوهشگر خاطرنشان کرد: این قسمت سفره مربوط به ریش سفید و بزرگ خانواده بود که هنگام تحویل سال قرآن بخواند و عیدی بدهد، وسط سفره ظرف هفت سین چیده می‌شد که نمادی از تبرک، حرکت و برکت در سال جدید و به اعتقاد برخی نماد 7 امشا سپند یا 7 فرشته، سنجد، سماق، سوهان، سرکه، سمنو، سیب و سبزی بود.

وی با بیان اینکه در طرف دیگر سفره انواع سبزی و میوه قرار داشت که بعد از تحویل سال خورده می‌شد، اظهار کرد: یک ربع قبل از تحویل سال با شلیک توپی اعلام می‌شد و همه اقوام دور سفره هفت سین جمع می‌شدند و چشم به تنگ و ماهی قرمز می‌دوختند، زیرا در قدیم اعتقاد بر این بود که با شروع سال جدید ماهی‌ها در آب به طور عمودی و صاف و بی‌حرکت قرار می‌گیرند.

عباسی‌نیا تصریح کرد: برخی نیز اعتقاد داشتند که همزمان با تحویل سال ماهی‌ها طوری روی آب قرار می‌گیرند که سینه آن‌ها به طرف بالا باشد و به این ترتیب تحویل سال شروع می‌شد و با قرائت سوره تحویل سال توسط بزرگ خانواده مراسم عید به صورت رسمی شروع می‌شد.

وی با بیان اینکه اولین اقدام نگاه کردن در آینه بود و آینه در فرهنگ ایران باستان مظهر شفافیت و طهارت را در قاموس خود جاری کردن بود، عنوان کرد: بعد از تحویل سال اعضای خانواده صورت و دست بزرگ را می‌بوسیدند و سفته خود را تحویل می‌گرفتند و سپس یکدیگر را در آغوش گرفته و می‌بوسیدند.

این کارگردان زنجانی یادآور شد: در برخی خانواده‌ها یک ربع قبل از تحویل سال طرف پر از شیری را می‌جوشاندند و بعد از تحویل سال جرعه‌ای از آن می‌خوردند و به این ترتیب خیر و برکت را به خانه می‌آورند و در کنار سفره هفت سین به جشن و پایکوبی پرداخته و با شادی و طراوت وارد سال جدید می‌شدند.

وی تاکید کرد: در سر سفره هفت‌سین همه اقوام با لباس‌های نو و ظاهری آراسته حضور داشتند و برخی خانواده‌ها نیز ادامه مراسم را در کنار شعله آتش برگزار کرده و از روی آتش می‌پریدند و شادی می‌کردند و پاکی از آتش گرفته و بدی‌ها را در شعله‌های آتش می‌سوزاندند.

وی اعلام کرد: عده‌ای اعتقاد داشتند که بوته‌های تحویل سال را با شعله آتشی که از چهارشنبه‌سوری حفظ کرده بودند آتش می‌زدند و به این ترتیب گرمی و پاکی چهارشنبه را به تحویل سال جدید پیوند می‌دادند.

انتهای پیام