به گزارش باشگاه دانشجویان ایسنا، آیا روانشناسی معاصر تبیین قابل قبولی از «حافظه» ارائه میدهد؟ «اراده» چه وضعی در روانشناسی دارد؟ چرا اموری مثل «چشمزخم» (که امروزه تحت عنوان کلیتر «روان جنبانی» بههمراه عناوین دیگری مانند «دورآگاهی»، «پیشآگاهی» و ... در شاخهای به نام فراروانشناسی بررسی میشوند) از سوی بسیاری از روانشناسان و عالمان اعصاب، نامحتمل و حتی ناممکن شمرده میشود؟
علومی مانند روانشناسی معاصر، علم اعصاب معاصر و ... ارتباطی تنگاتنگ با پیشفرضها، اصول و قوانین فیزیک کلاسیک دارند. تلقی روانشناسان و عالمان اعصاب از اموری مثل ماده، زمان، مکان، علیت و شی همان تلقی فیزیک کلاسیک از این امور است. در چنین متافیزیکی، اگرچه وجود خواص کوانتومی و نسبیتی در برخی سطوح پذیرفته میشود، ولی نقش چنین خواصی در سطح پدیدههای روانی و عصبی ـ عمدتا با توسل به اموری مثل Quantum Decoherence ـ نادیده گرفته میشود.
کنار گذاشتن این متافیزیک که در کار فیلسوفانی مانند لیدی من (در کتابِ همهچیز باید برود)، سیلبرستین (در کتابِ فراتر از جهان دینامیک) و ... پیگیری شده و عدهای نیز با عنوان پارادایم پسامادیانگار (Post-materialist) از آن یاد میکنند، روانشناسی را با تغییراتی بنیادین، مثل قبول شناخت بسط یافته (Extended Cognition) و ... روبهرو خواهد کرد. در چنین پارادایمی، پدیدههای فراروانی مثل دورآگاهی کاملا محتمل خواهند بود.
این برنامه با ارائه حسن مرصعی ـ دانشگاه صنعتی شریف روز چهارشنبه سوم دیماه ساعت ۱۵ به صورت مجازی برگزار میشود.
علاقهمندان میتوانند جهت شرکت در برنامه هنگام برگزاری بهعنوان میهمان به لینک vc.sharif.edu/ch/zharf وارد شوند.
انتهای پیام