• سه‌شنبه / ۲۷ مهر ۱۴۰۰ / ۱۴:۵۸
  • دسته‌بندی: اصفهان
  • کد خبر: 1400072719713
  • منبع : نمایندگی دانشگاه اصفهان

هنر، نان ندارد

هنر، نان ندارد

ایسنا/اصفهان یک هنرمند خوش‌نویسی معتقد است؛ هنر دارای ارزش فراوانی است و انسان را به تعالی می‌رساند، ولی زندگی هنری سخت است و نمی‌تواند جوابگوی مخارج زندگی باشد.

هنر، نان ندارد، اما نمک زندگی است. این تکیه کلام همیشگی اوست. فرزند مرحوم نعمت‌الله و اقدس خانم، متولد سال ۱۳۴۲ در نوش‌آباد است. به  بهانه هفته خوشنویسی در یک عصر رنگین پاییزی در یک زیرزمین کوچک که هم آموزشگاه و هم خلوت اوست، مهمان صحبت‌ها و خنده‌هایش می‌شوم. با آنکه نشان ملی هنر را دارد، اما همان ابتدا تأکید می‌کند که من "احمد خوش حساب" هستم.

مدرس پیشکسوت انجمن خوشنویسان ایران خط خوش را به واسطه پدرش یاد می‌گیرد، اما تنبیه معلم هنر و تشویق معلم دیگر باعث می‌شود به طور جدی خوشنویسی را پیگیری کند.

احمد خوش حساب در گفت‌وگو با ایسنا، اظهار کرد: دانش‌آموز دوره راهنمایی بودم که روی تخته نوشتم، "توانا بود هرکه دانا بود"، خدا بیامرز معلم هنر، که دید بهتر از سرمشق او نوشته‌ام، ایرادی از من گرفت و به همان بهانه تنبیهم کرد، اما همین ایراد باعث شد که بیشتر به طرف خوشنویسی جذب شوم.

وی افزود: در سال‌های دهه ۵۰، آموزش و آموزشگاه خوشنویسی و هنر در شهرهایی مثل کاشان و نوش‌آباد مطرح نبود و من از روی نوشته‌های کتاب به کارم ادامه دادم و در این میان نظارت برادرم حسین که معلم بود خیلی اثربخش شد.

این هنرمند خوش‌نویسی گفت: آتش جنگ تحمیلی که شعله کشید جبهه و دفاع از وطن، معبد جوانان ایران شد و من هم مثل خیلی از دانش آموزان روانه جبهه شدم. اولین دیوارنوشته را با عبارت" یا ابا عبدالله الحسین" در شهرک دارخوین تجربه کردم.

خوش حساب افزود: سال ۶۱ برای فعالیت‌های داوطلبانه به زاهدان رفتم، در فرصت‌های کوتاهی که داشتم آموزش خوشنویسی را آغاز کردم. دوران دانشجویی در اصفهان استادی داشتم به نام "محمدعلی رجایی" که یادش بخیر و نیکی، او همیشه تشویقم می‌کرد که هنر را  اساسی یاد بگیرم که دومین انگیزه من برای پیگیری آموزش خوشنویسی بود.

وی تصریح کرد: دوران تحصیل دانشگاه که در سال ۱۳۶۴ تمام شد، هم تدریس می‌کردم و هم آموزش خوشنویسی را در انجمن خوشنویسان تهران آغاز کردم و در سال ۱۳۶۸ روزی که اولین گروه از آزادگان به وطن برگشتند من عالی‌ترین مدرک خوشنویسی را گرفتم و سال ۱۳۷۰ بود که مدرس انجمن خوشنویسان ایران شدم.

رییس انجمن خوشنویسان کاشان با تجلیل از استادان خود، گفت: افتخار می‌کنم که شاگردی استادانی مانند حسن آهنگران، کیخسرو خروش در خط نستعلیق، مجتبی ملک‌زاده و محمد حیدری در خط شکسته و عبدالرضائی در خط نسخ را در کارنامه خود دارم.

وی درباره درآمد هنر تصریح کرد: خیالت را آسوده کنم که هنر، نان ندارد، اما نمک زندگی است. هنر، رنگ دیگری به زندگی می‌دهد، هنر خوب است و انسان را به تعالی می‌رساند، اما زندگی هنری سخت است. زندگی هم، خرج و مخارج دارد و نمی توان زلف هنر را به مادیات گره زد. امروز من و خیلی از هنرمندان چون نمی‌توانیم اجاره آموزشگاه‌ها را بدهیم باید آن را تخلیه کنیم و اثاث را به منزل ببریم.

خوش حساب تأکید کرد: شهر متولی ندارد، شهر هواخواه هنر ندارد و هنرمندان نمی‌دانند با این شرایط بی‌مهری چه کنند؟ برنامه خاصی بر شهر حاکم است. مسئولان فرهنگی بودجه ندارند و دستگاه‌هایی که پول دارند، فرهنگی نیستند بنابراین نباید به دنبال هنر بود و به عبارتی "این دل به جستجوی هنر در جهان نگرد".

رییس انجمن خوشنویسان کاشان گفت: هنر دارای ارزش فروانی است و انسان را به تعالی می‌رساند، اما زندگی هنری سخت است. زندگی هم، خرج و مخارج دارد. وقتی نمی‌توانید نیازهای زندگی را تأمین کنید، هنر چه فایده‌ای دارد؟

وی در مورد فعالیت‌های حرفه‌ای خود گفت: دو سال در سوریه به تدریس و هنر خوشنویسی مشغول بودم و تاکنون در کشورهای ایتالیا، لبنان، سوریه، هند و پاکستان اقدام به برپایی نمایشگاه خوشنویسی کرده و ۵۰ نمایشگاه در شهرهای مختلف ایران نیز داشته‌ام.

خوش حساب، در این گفت و گو برای اولین بار رازش را فاش کرد و افزود: رشته تخصصی من شکسته نستعلیق است، اما نزدیک به ۱۰ سال قبل، از سلسله نویسی خط شکسته، با رعایت قواعد آن، سبک خوشنویسی جدیدی را خلق کردم که با توجه به نوع گرافیک آن، نامش را سلسله زلف شکسته گذاشته‌ام.

این هنرمند خوش‌نویسی در مورد تاریخچه خوشنویسی در ایران گفت: اوایل دوره اسلامی، خط نسخ برای نوشتن و هنرنمایی رایج بود، اما به مرور زمان، هنرمندان ایرانی خط‌های نستعلیق، تعلیق و شکسته نستعلیق را خلق کرده و خوشنویسی را به اوج رساندند.

رییس انجمن خوشنویسان کاشان افزود: خوشنویسی و هنری که ریشه در تاریخ و فرهنگ ایران دارد، در عصر تکنولوژی با چالش بزرگی روبرو شده که خوش‌نویس فقط برای دل‌خوشی خودش، دست به قلم می‌شود، زیرا جنبه کاربردی این هنر، در برابر جاذبه‌های دیگر بسیار کم رنگ شده است.

این فرهنگی بازنشسته تصریح کرد: نظام آموزش رسمی ما برنامه خاصی برای آموزش هنر ندارد و به یک ساعت محدود می‌شود تا فقط دانش‌آموز بداند، هنر هم وجود دارد. هنر، رقیب‌های زیادی دارد و این مسئله باعث شده که قدرت دست‌ورزی کودکان ما با هنر و خوشنویسی به حداقل برسد.

خوش حساب تأکید کرد: هنر خوشنویسی، هنری ایرانی و اسلامی است که ریشه‌اش به تمدن ایرانی، اسلامی بر می‌گردد. خوشنویسی با ذات معنوی ایرانیان گره خورده است و باید توجه بیشتری به آن داشت. خوشنویسی ریشه ما است و اگر این ریشه را تقویت نکنیم، درخت فرهنگ و هنر این کهنه دیار خشک می‌شود.

وی افزود: خوشنویسی در کاشان هم سابقه طولانی دارد و میرمعزالدین کاشانی، خوشنویس بزرگ روزگار صفویه بوده و نقل است که میرعماد نیز مدتی نزد این استاد بزرگ شاگردی کرده و آخرین خوشنویس از تبار قاجار میرزاحسن خان شیبانی بوده است و مرحوم نظام طاهری هم شیرین می‌نوشته است.

مدرس انجمن خوشنویسان ایران، اظهار کرد: خط نستعلیق، به دلیل هارمونی، نظم و ترکیبش منحصر به فرد است و در جهان هم شناخته شده است. در کشورهای اسلامی جایگاه ویژه دارد و در خاور دور از جمله ژاپن، چین و کره، خط ایرانی نستعلیق را خیلی قبول دارند.

خوش حساب تأکید کرد: هنر خط، هنری جوان طلب است و به قول مولانا قبله الکُتاب، سلطانعلی مشهدی، "ایکه خواهی که خوشنویس شوی- خلق را مونس و انیس شوی، ترک آرام و خواب باید کرد- وین بعهد شباب باید کرد" یعنی هنر خوشنویسی، پشتکار، حوصله و تمرین در روزگاری جوانی را می‌طلبد.

وی گفت: در همه جای دنیا درس هنر را به عنوان یک درس محوری حساب می‌کنند، معلمان زبده دارند، اما شرایط در ایران فرق می‌کند و آموزش ریاضی مهم است. مهندس و پزشک تربیت می‌کنیم هرچند که معلمان برای جایگاه درس هنر در مدرسه، خیلی زحمت می‌کشند.

این هنرمند خوش‌نویسی در مورد شرایط آموزش خوشنویسی تصریح کرد: هنر مقوله‌ای است که احتیاج به علاقه، پشتکار و استاد خوب دارد که البته بخشی هم به ارث و ذاتی بودن آن بر می‌گردد. یک خوشنویس باید از صفات رذیله دوری کند و خوشنویسی هنری، مأنوس با ریاضت و خلوت‌نشینی است و یک خوشنویس باید مراحل ترقی خود را با ترک بدی‌ها و رویکرد به صداقت و درستی طی کند.

احمد خوشحساب، زمانی که با بزرگترین مشکل زندگی خود و بیماری همسرش روبرو شد، باز هم قلم به دست گرفت و به نذر خود، شعر معروف "محمدعلی ریاضی یزدی" در وصف حضرت ابوالفضل العباس را نوشت و در قالب کتاب "ساقی عشاق" منتشر کرد.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.