علی سعیدی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به سالروز امور تربیتی و تربیت اسلامی در خصوص جامعیت واژه تربیت اظهار کرد: واژه و مفهوم تربیت و پرورش به نوعی در برگیرنده واژه‌هایی مانند آموزش، کارآموزی، تدریس و... است. هر نظام آموزشی به دنبال آن است که کودکان و افرادی که وارد نظام آموزشی می‌شوند را تربیت کرده و پرورش دهد. از این رو تربیت شدن در این معنا بسیار فراتر از موضوعات درسی مانند خواندن، نوشتن، ریاضی، جغرافیا و تاریخ است.

وی ادامه داد: بنابراین مقصود از تربیت این است که افرادی که وارد نظام آموزشی شده‌اند، به معارف بشری دست پیدا کند و جامعه‌پذیر شود تا ارزش‌ها و هنجارهای اجتماعی و جامعه را بپذیرند. همچنین لازم است قابلیت‌ها و استعدادهای افراد در مدرسه شناسایی و شکوفا شود تا برای آینده و جامعه نیروی کار آموزش و پرورش داده شود.

این استاد گروه روان‌شناسی و مشاوره دانشگاه فرهنگیان بیان کرد: بنابرابن زمانی که تربیت در معنای وسیع خود رشد همه‌جانبه شخصیت افراد را در بر می‌گیرد و نیازمند فعالیت‌های گسترده است، لذا در چنین رویکردی اهمیت آن مورد توجه قرار می‌گیرد. در واقع در این نگرش تنها آموزش برخی دروس خاص در آموزش و پرورش و مدارس مورد توجه نبوده چرا که این اقدام در برخی موسسات و خارج از مدرسه نیز صورت می‌گیرد.

سعیدی اضافه کرد: هدف این رویکرد این است که فردی از نظام آموزشی فارغ‌التحصیل شود که تمام ویژگی‌های یک انسان سالم، صالح و متفکر را داشته باشد. بر این اساس نقش تربیت و پرورش بسیار پررنگ دیده می‌شود. در این نگرش تنها تعدادی از معلمان به عنوان معلم پرورشی و معاون پرورشی فعالیت ندارند بلکه تمام کسانی که در آموزش و پرورش خدمت می‌کنند، مانند مسئولان، مدیران، معاونان، معلمان و... همانند یک سیستم به تعلیم و تربیت می‌پردازند. 

وی افزود: در واقع هدف از این رویکرد پرورش انسان و شهروندان سالم و صالح است. در حالی که اگر این مفهوم به درستی درک نشود، اهداف فراموش شده و ابزارهای دستیابی به این اهداف جایگزین هدف قرار می‌گیرد.

این استاد گروه روانشناسی و مشاوره دانشگاه فرهنگیان خاطرنشان کرد: تقلیل پیدا کردن اهداف آموزش و پرورش یکی از دغدغه‌های بسیاری از مسئولان، صاحب‌نظران و دغدغه‌مندان آموزش و پرورش به شمار می‌رود؛ به گونه‌ای که تعدد مدارس و آموزش تعدادی از دانش‌آموزان با ویژگی‌ها و استعدادهای خاص و برای مناسب و مدارج ویژه در این راستا قرار می‌گیرد؛ این در حالی است که رشد همه‌جانبه افراد در تربیت مورد توجه قرار دارد.

سعیدی عنوان کرد: هدف از تربیت این است که تمام افراد با شرایط خاص خانوادگی، اجتماعی، اقتصادی و... که در نظام آموزشی وارد می‌شوند، مورد توجه قرار گیرند. بنابراین معلمی که پرورش را رسالت خود بداند، تمام دانش‌آموزان را مورد توجه قرار می‌دهد و به تربیت آن‌ها می‌پردازد. 

وی گفت: به دلیل جامع بودن این نگاه همه دانش‌آموزانی که در مناطق خاص و با آسیب‌های اجتماعی ویژه در واقع قربانی هستند نیز شامل چنین رویکردی می‌شوند چون تمام انسان‌ها با ویژگی‌های انسانی باید پرورش یابند؛ بنابراین در چنین شرایطی رسالت آموزش و پرورش مورد توجه قرار می‌گیرد تا انسان‌های سالم‌تر و فرهیخته‌تری تربیت شوند و علاوه بر درک معارف بشری جامعه‌پذیرتر باشند. 

این استاد گروه روانشناسی و مشاوره دانشگاه فرهنگیان اظهار کرد: تربیت و پرورش مختص به یک فرد نیست. در حقیقت این وظیفه بزرگ تنها بر عهده آموزش و پرورش نیست بلکه سایر نهادهای جامعه مانند رسانه‌های مختلف، مسئولان سایر نهادها، وزارتخانه‌ها و اجتماع نیز در برابر تربیت مسئولیت داشته و اثرگذار هستند. خانواده‌ها نیز بیشترین نقش را در تربیت افراد ایفا می‌کنند. مدرسه، معلم، جمع دوستان، رسانه‌ها، فضای کلی اجتماع بر تربیت افراد تأثیرگذار هستند. بنابراین پازل تربیت با همکاری جامع تمام افراد و بخش‌ها تکمیل می‌شود و افراد تربیت‌شده و فرهیخته پرورش می‌یابند. به این ترتیب لازم است نگرش‌ نسبت به تربیت تغییر یابد و پرورش را رسالتی بر عهده تمام افراد جامعه بدانیم.

وی با اشاره به تفاوت‌های تربیت اسلامی با سایر روش‌های تربیتی اضافه کرد: ویژگی متمایز تربیت اسلامی نسبت به تربیت سایر جوامع غیردینی و غیراسلامی این است که اسلام زندگی انسان را تنها محدود به این دنیا نمی‌داند و هدفی والا برای انسان در نظر می‌گیرد که در جهان دنیوی و اخروی مفید واقع شود. 

انتهای پیام