روزهای تولد همیشه روزهای خاصی هستند. یک طیف جدید از فکرهای نو و حال های خاص. برای انسان و برای دوستانش.

روزهای تولد، سرآغاز ابراز عشق های خاص است. روزهای تولد سرآغاز تجدید میثاق دوستی است.

روزهای تولد، همیشه بهترین بهانه است برای اینکه بدانیم چه کسانی دوستمان دارند و به یادمان هستند.

امروز تولد من است، تولد شهر من، تولد هرآنچه داریم و به آن می نازیم. امروز تولد هویت شهر من است. تولد یک زن. تولد یک کهن اسطوره پاکی و کرامت.

او در حجاز به دنیا آمد ولی همیشه در روز تولدش همه را به قم می کشاند و در این دیار جای امن می دهد و نعمت فراوان. سفر کرم و بخشش انتها ندارد و میهمانانش را عزیز می شمارد. مثل ما که سالها در کنار خانه او جا خوش کرده ایم و در این هوای خوش نفس می کشیم.

صبح های میلادت همیشه صبح های خاصی هستند. صبح هایی آرام تر از همیشه. امروز سلام کردن به تو هم حال خود را دارد و با روزهای دیگر کاملا متفاوت است. امروز تنها روز میلاد شما نیست روز میلاد من است. روز میلاد ما روز میلاد هرآنچه تا پیش از تو در این دنیا نبود و تو به آن رونق بخشیدی.

اگر چراغ شهر من روشن است به برکت نگاه تو است و من میدانم که همه آرزوهای جهان از کودکی تا امروز در نگاه مهرآمیز شما خلاصه می شود.

راستی در این میانه بی اعتمادی های و سنگ ها و آوارها و نداری ها چه خبری بهتر از میلاد تو می توانست حال مردم شهر من و دیار من را خوش کند. هزار و اندی سال است که بهترین خبر مردم این دیاری. همین که می دانیم از پس همه سختی ها و مشکلات و دردهای خود و دیگران، گنبد و بارگاهی هست که دل های خسته را به ضریح پاکش گره بزنیم و دردهای مان را با کسی بازگو کنیم که در روزهای بعد به رویمان نمی آورد. می بخشد و فکر پس گرفتن و جبران کردن نیست. نازمان می کشد و از اینکه روزهای خوشی او را فراموش می کنیم دلسرد نمی شود.

همیشه همین طور بوده. تا مشکل داریم یاد شما می افتیم و تا از پل حادثه رد می شویم فیل مان هوای آنهایی را می کند که، در روزهای درد در کنارمان نیستند یا دلیل دردهایمان می شوند. اما باز به سوی تو بر می گردیم و تو به استقبال دل های خراب شده ما می آیی و می دانیم از ما می گذری و به رویمان نمی آوری.

چند سالی است که دخترانه های کشور من با نام شما رونق گرفته است. چه قدر خوب که روز میلاد شما پدر و مادرها و برادرها به یادشان بیاید که قدر گوهرهای ناب و اسباب رزق و روزی و برگت خانه هایشان را بیشتر بدانند. مثل امامان ما که قدر دردانه هستی را دانستندو شهری تمدن ساز را در مرکز عالم به نام شما نهادند تا در روزهای سخت آخرالزمان، آخرین پناهگاه دل های پریشان و غم زده باشد.

السلام علی من ذخرت شفاعتها للشیعة. ای آنکه همه امید ما در قیامت به دست های مهربان تو است. ای آنکه با بار سنگین گناه و آلودگی و شک هایمان، در روزی که امان از کف همه رفته است ما را امانی و نام و نشان.

آنهایی که تو را و شهر تو را رها کردند و رفتند به چه رسیدند؟ به چه چیزی بهتر و بیشتر از تو؟ چه حظی در این عالم، بالاتر از سلام های اول صبح قبل از کار ما به محضر شما است؟ آنچه دیگران را از سراسر عالم به سمت شهر من و بهترین خانه امن این شهر می کشاند همان مغناطیسی است که سالهای سال است ما را درگیر خود کرده است.

بانو جان، در این روزهای سخت و غمبار، در این روزگار خبرهای بد از بدتر ،در این روزهای شلوغ مجازی و تنهایی حقیقی تنها تویی که دل ما را به زندگی گرم می کنی. تنها شمایی که آغوشت همیشه برای ما دل خراب ها و دل خسته ها باز است. تنها شمایی که ما انیس و مونسی.

روز تولدمان مبارک باشد. هنوز هم دوست دار شما هستیم و هنوز هم دوستمان داری. با همه کوتاهی ها، با همه تعدی ها، با همه فراموش کاری هایمان. دست تو همیشه روی سرما می ماند. ای بهترین نشانه خدا روی زمین.

سلام و ارادتمان تا پای مرگ پیشگاه بارگاه قدسی است.

انتهای پیام