به گزارش ایسنا به نقل از یه جای خوب، معنای گردشگری برای هر انسانی می‌تواند متفاوت باشد. این تفاوت برداشت از گردشگری، ناشی از تفاوت جهان بینی هر انسان است. مثلا انسان‌هایی با جهان‌بینی مادی، به گردشگری به عنوان یک تفریح و لذت جسمی و روانی می‌نگرند. اما انسان‌هایی با جهان‌بینی دینی و الهی، به گردشگری به عنوان جزئی از مسیر تکامل انسان و بخش لازمی از زندگی جسمی و روحی انسان نگاه می‌کنند. البته گردشگری برای بعضی افراد به عنوان حرفه و شغل می‌باشد، از قبیل تهیه بلیط، اسکان و تغذیه درطول سفر، که این مورد در بحث ما قرار نمی‌گیرد و جزء خدمات گردشگری محسوب می‌شود.

گردشگری اسلامی

از نظر جهان بینی دینی، گردشگری به تنهایی هدف نیست، بلکه یک نیروی کمکی در مسیر حرکت انسان بسوی حق محسوب می‌شود. لذا مسلمانان، گردشگری با این مفهوم را جزئی از زندگی و در لیست برنامه‌های گسترده‌ی خود قرار می‌دهند.

اگر بخواهیم در موضوع گردشگری در جهان‌بینی دینی دقیق شویم، می‌توانیم به گردشگری که با اهداف دین اسلام انجام می‌شود، گردشگری اسلامی بگوییم.  بنابراین گردشگری اسلامی یعنی مسافرت‌های دور و نزدیک انسان مسلمان بعنوان بخشی از زندگی مادی و معنوی او برای رسیدن به هدف خلقت که رسیدن به خداست. با این تعریف، گردشگری اسلامی نه تنها امری مباح، بلکه مستحب و حتی در بعضی شرایط واجب شمرده شده است. این تقسیم‌بندی به مستحب و واجب در موضوع زیارت بیشتر توجه شده است.

مصادیق گردشگری اسلامی

طبیعتا مسلمانی که با اهداف الهی به گردشگری می‌پردازد، باید و نبایدهای اسلام را در تمام مراحل گردشگری در نظر می‌گیرد. لذا این نوع گردشگری، اسلامی خواهد بود. نکته حائز اهمیت این که در اسلام درباره جزئیات مسافرت نیز روایاتی وارد شده است. مثلا درباره نوع سفر (که به حلال و حرام تقسیم می شود)، خداحافظی هنگام سفر، انتخاب همسفر، تغذیه در سفر، سخاوتمند بودن نسبت به همسفر، شوخ بودن و سخت گیر نبودن و مجادله نکردن در سفر، توجه به اوقات نماز در سفر، خرید سوغاتی برای اهل و عیال، عبرت از شهرهای قدیمی و مواردی از این قبیل روایاتی وجود دارد. در این متن، ذکر همه این روایات نمی گنجد ولی به خاطر تبرک به یکی دو مورد اشاره خواهد شد.

 از آنجا که گردشگری اسلامی با اهداف دین همسو می‌باشد، بنابراین می‌توان شهرهایی که قبور امامان معصوم شیعه (علیهم السلام) را در خود جای داده است، جزء اصلی‌ترین مراکز گردشگری اسلامی بیان کرد. همانطور که در روایات معصومین (ع) آمده است، زیارت نه تنها امری مباح، بلکه مستحب و در بعضی موارد واجب است. در حدیثی از پیامبر اسلام (ص) درباره زیارت این طور نقل شده است:

«هرکه مرا یا یکی از فرزندان مرا زیارت کند، روز قیامت به دیدارش روم و او را از هول و هراس‌های آن روز نجات دهم.» (وسایل الشیعه 14/332)

بالطبع زیارت خانه خدا در کعبه در راس گردشگری اسلامی خواهد بود. اصلی‌ترین مکان‌های گردشگری اسلامی، شهرهای مکه، مدینه، نجف، کوفه، کربلا، کاظمین، مشهد و سامرا می‌باشد. به همین ترتیب در هر مکانی که بخاطر انتسابش با افراد با کرامت یا روزهای با شرافت، منزلتی پیدا کرده است، می‌تواند جزء مصادیق گردشگری اسلامی شمرده شود. یعنی مکان‌هایی که طبق آیه شریفه زیر باعث تقرب انسان مومن به خدا خواهد بود:

«در خانه‌هایی که خداوند اِذن داده [شأن و منزلت آن‌ها] رفعت یابد، و نامش در آن‌ها یاد شود، در آن [خانه‌ها] همواره صبح و شام او را [به پاک‌بودن از هر عیب و نقصی] می‌ستایند.» (سوره نور، آیه 36)

البته ذکر این مصادیق به این معنی نیست که جاذبه‌های طبیعی خدادای مانند دریاها، جنگل‌ها، کوه‌ها و دشت‌ها جزء گردشگری اسلامی نباشد، بلکه این مکان‌های دیدنی در اولویت بعدی قرار می‌گیرد. چرا که در این رابطه حضرت امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌فرماید: «مؤمن باید شبانه روز خود را به سه قسمت تقسیم کند، زمانی برای نیایش و عبادت پروردگار، و زمانی برای تأمین هزینه زندگی، و زمانی برای واداشتن نفس به لذّت‌هایی که حلال و مایه زیبایی است. و خردمند را نشاید جز آن که در پی سه چیز حرکت کند: کسب حلال برای تأمین زندگی، یا گام نهادن در راه آخرت، یا به دست آوردن لذّت‌های حلال.» (نهج البلاغه، حکمت 390) بنابراین می‌توانیم گردشگری در طبیعت را جزئی از قسمت سوم اوقات مومن در فرمایش امام علی (ع) بدانیم.

انتهای رپرتاژ آگهی