به گزارش ایسنا، صنعت نفت ونزوئلا پس از سالها بیتوجهی و تحریمهای بینالمللی در وضعیت نامناسبی قرار دارد. بنابراین، ممکن است سالها طول بکشد و سرمایهگذاریهای بزرگی انجام شود تا تولید بتواند به طور چشمگیری افزایش یابد. اما برخی از تحلیلگران خوشبین هستند که ونزوئلا میتواند تولید فعلی حدود ۱.۱ میلیون بشکه نفت در روز خود را دو یا سه برابر کند و به سرعت به سطوح تولید تاریخی خود بازگردد.
پاتریک دی هان، تحلیلگر ارشد نفت در شرکت «گازبادی» گفت: در حالی که بسیاری گزارش میدهند که زیرساختهای نفتی ونزوئلا از اقدامات نظامی آمریکا آسیبی ندیده است، اما سالهاست که در حال فروپاشی است و بازسازی آن زمان میبرد. شرکتهای نفتی آمریکایی قبل از اینکه مایل به سرمایهگذاری سنگین باشند، به یک حکومت پایدار در این کشور نیاز دارند و تصویر سیاسی روز شنبه همچنان نامشخص بود، زیرا ترامپ گفت که آمریکا مسئول است، در حالی که معاون رئیسجمهور ونزوئلا، قبل از اینکه دادگاه عالی ونزوئلا به او دستور دهد نقش رئیسجمهور موقت را بر عهده بگیرد، استدلال کرد که مادورو باید به قدرت بازگردد.
فیلیپ فلاین، تحلیلگر ارشد بازار در گروه پرایس فیوچرز گفت: اما اگر به نظر برسد که آمریکا در اداره کشور در ۲۴ ساعت آینده موفق است، به نظر من خوشبینی زیادی وجود خواهد داشت که شرکتهای انرژی آمریکایی بتوانند وارد شوند و صنعت نفت ونزوئلا را به سرعت احیا کنند. اگر ونزوئلا بتواند به یک قدرت تولید نفت تبدیل شود، این امر میتواند قیمتهای پایینتر را برای بلندمدت تثبیت کند و فشار بیشتری بر روسیه وارد کند.
بازارهای نفت در آخر هفته معامله نداشتند، بنابراین، حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا، تاثیر فوری بر قیمتها نداشت. اما با بازگشایی بازار، تغییر عمدهای در قیمتها پیشبینی نمیشود. ونزوئلا عضو اوپک است، بنابراین تولیدش از قبل به حساب آمده است. بعلاوه، در حال حاضر، مازاد نفت در بازار جهانی وجود دارد.
ذخایر قطعی نفت
طبق گزارش اداره اطلاعات انرژی آمریکا، ونزوئلا با حدود ۳۰۳ میلیارد بشکه، بزرگترین ذخایر نفت خام قطعی جهان را در اختیار دارد. این رقم تقریبا ۱۷ درصد از کل ذخایر نفت جهان را تشکیل میدهد.
شورون تنها شرکتی است که فعالیتهای قابل توجهی در ونزوئلا دارد و روزانه حدود ۲۵۰ هزار بشکه نفت تولید میکند. این غول انرژی آمریکایی که اولین بار در دهه ۱۹۲۰ در ونزوئلا سرمایهگذاری کرد، از طریق سرمایهگذاریهای مشترک با شرکت نفتی دولتی PDVSA، در این کشور فعالیت میکند.
با وجود ذخایر نفتی عظیم، ونزوئلا کمتر از یک درصد از عرضه نفت خام جهان را تولید کرده است. فساد، سوء مدیریت و تحریمهای اقتصادی آمریکا باعث شد که تولید از ۳.۵ میلیون بشکه در روز در سال ۱۹۹۹، به طور پیوسته به سطح امروز کاهش یابد.
مشکل، یافتن نفت نیست. این مسئله به فضای سیاسی و اینکه آیا شرکتها میتوانند روی دولت برای پایبندی به قراردادهایشان حساب کنند، مربوط میشود. هوگو چاوز، رئیسجمهور وقت ونزوئلا، در سال ۲۰۰۷، بخش زیادی از تولید نفت را ملی کرد و بازیگران بزرگی مانند اکسون موبیل و کونوکو فیلیپس را مجبور به خروج از کشور کرد.
فرانسیسکو مونالدی، مدیر برنامه انرژی آمریکای لاتین در دانشگاه رایس گفت: «مسئله فقط این نیست که زیرساختها در وضعیت بدی هستند، بلکه بیشتر به این مربوط است که چگونه میتوانید شرکتهای خارجی را وادار کنید که قبل از اینکه چشمانداز روشنی در مورد ثبات سیاسی، وضعیت قراردادها و موارد مشابه داشته باشند، شروع به تزریق پول کنند.»
اما زیرساختها به سرمایهگذاری قابل توجهی نیاز دارند. مونالدی گفت: «تخمین زده میشود که برای افزایش تولید ونزوئلا از یک میلیون بشکه در روز که امروز تولید میکند، به چهار میلیون بشکه، حدود یک دهه زمان و حدود ۱۰۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری لازم است.»
افزایش تولید ونزوئلا همچنین میتواند فشار بر روسیه را آسانتر کند، زیرا اروپا و سایر نقاط جهان میتوانند دیزل و نفت سنگین بیشتری را که نیاز دارند از ونزوئلا تهیه کنند و خرید از روسیه را متوقف کنند.
تصویر حقوقی پیچیده
اما متیو واکسمن، استاد حقوق دانشگاه کلمبیا که در دولت جورج دبلیو بوش از مقامات امنیت ملی بود، گفت: تصرف منابع ونزوئلا، مسائل حقوقی بیشتری را ایجاد میکند.
واکسمن در ایمیلی نوشت: «برای مثال، یک مسئله بزرگ این خواهد بود که چه کسی واقعا مالک نفت ونزوئلا است؟ یک قدرت نظامی اشغالگر نمیتواند با تصرف منابع یک کشور دیگر خود را ثروتمند کند، اما دولت ترامپ احتمالا ادعا خواهد کرد که دولت ونزوئلا هرگز به طور قانونی آنها را در اختیار نداشته است.»
بر اساس گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، واکسمن که در وزارت امور خارجه و دفاع و در شورای امنیت ملی در زمان بوش خدمت کرده است، خاطرنشان کرد که «ما شاهد بودهایم که دولت در مورد ونزوئلا بسیار بیاعتنا در مورد قوانین بینالمللی صحبت میکند.»
انتهای پیام
نظرات