محسن جانجان در گفت‌وگو با ایسنا، اظهار کرد: تومولوس تپه نقاره‌چی نهاوند می‌تواند زوایای ناشناخته‌ای از دوره سلوکی را آشکار کند و این اثر تنها تومولوس کشف ‌شده متعلق به دوره سلوکی در کشور است و از منظر باستان‌شناسی و مطالعات تاریخی اهمیت ویژه‌ای دارد.

وی تصریح کرد: تپه نقاره‌چی با ارتفاع هشت ‌متر در جنوب شرقی نهاوند و در حاشیه باغ‌های این شهر قرار دارد و در گزارش سفر ناصرالدین‌شاه به این تپه و آرامگاه اشاره شده است.

رئیس بنیاد ایران‌شناسی استان همدان افزود: نهاوند از شهرهای مهم در حکومت سلوکیان است و از طرف دیگر وجود معبد لائودیسه در این منطقه می‌تواند اثبات‌گر این باشد که این آرامگاه مربوط به یک فرد مهم مانند یک سردار رده بالا یا ساتراپ (شهربان) و یا پادشاهی از دوران سلوکی باشد که ما درصدد کشف این گورهای سلطنتی هستیم. 

سرپرست تیم کاوش تپه نقاره‌چی نهاوند با اشاره به اینکه شهر نهاوند در دوره سلوکی ساخته شده است، ادامه داد: نهاوند در این دوره از اهمیت فراوانی برخوردار بوده و وجود آثاری همچون لائودیسه در این منطقه جایگاه تاریخی آن را برجسته‌تر می‌کند.

جانجان تأکید کرد: بازخوانی و مطالعه تومولوس تپه نقاره‌چی در کنار دیگر آثار مهمی چون لائودیسه می‌تواند زوایای تاریخی مهمی از دوره سلوکی در غرب کشور را روشن کرده و به درک دقیق‌تری از تحولات این دوره منجر شود. 

وی یادآور شد: تاکنون نتایج کاوش‌ها ارتباط بین معبد لائودیسه و نقاره‌چی را تقویت کرده و در حال حاضر به یک گور تومولوسی دوره سلوکی ختم شده است که نخستین آرامگاه تومولوسی ایران در شهرستان نهاوند است و می‌تواند بسیاری از زوایای تاریک تاریخ غرب کشور در دوران سلوکی را کشف کند.

رئیس بنیاد ایران‌شناسی استان همدان با بیان اینکه در زمان پادشاهی آنتیوخوس سوم، نهاوند تبدیل به یکی از شهرهای مهم این پادشاهی شد تا جایی که وی معبدی به نام لائودیسه را در آن ساخت و مردم را به پرستش آن دعوت کرد، اضافه کرد: بر اساس شواهد تاریخی از دوره سلوکیان اسامی شهرهایی از جمله آنتوخیه، الکساندریا، آپولو و لائودیسه بر جا مانده است و لائودیسه همان نهاوند کنونی است که با توجه به اهمیت این شهر باستان‌شناسان به دنبال کشف گورستان آن هستند.  

وی تاکید کرد: با توجه به کمبود آثار دوره سلوکی در ایران از وجود معماری شهرهای یونانی و آداب رسوم تدفین آن‌ها اطلاعی نداریم بنابراین کشف معبد لائودیسه و یا آرامگاه یک سردار و یا ساتراپ سلوکی می‌تواند سرنخی برای شناخت معماری و آیین تدفین سلوکی‌ها در ایران و تاثیرپذیری احتمالی آن‌ها از ایرانی‌ها باشد و نقش بسزایی در جذب گردشگر دارد.  

انتهای پیام