به گزارش ایسنا، دکتر مسعود حبیبی در نشست هم اندیشی با اصحاب رسانه که با موضوع افزایش ظرفیت پذیرش دانشجوی پزشکی صورت گرفت، با اشاره به طرحی که در تابستان ۱۴۰۰ در مجلس شورای اسلامی مطرح شد و هدف آن افزایش ظرفیت پذیرش دانشجوی پزشکی به دلیل کمبود پزشک بود، گفت: در کمیسیون پزشکی، یکی از نمایندگان اردبیل این پیشنهاد را امضا کرد. وقتی از او سوال کردم که چرا از این طرح حمایت می‌کند، پاسخ داد که شهر او متخصص داخلی ندارد.

دکتر حبیبی با تاکید بر اینکه افزایش ظرفیت، راه حل مناسبی برای رفع این مشکل نیست، توضیح داد: آیا با افزایش ظرفیت، در شهرهایی مانند گرمی، مشکین‌شهر و خلخال پزشک مستقر خواهد شد؟ آیا فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌ها تمایلی به طبابت دارند یا می‌خواهند ادامه تحصیل دهند؟

وی یادآور شد: در سال ۱۴۰۰ با پیگیری‌های سازمان نظام پزشکی، وزارت بهداشت، گروه‌های دانشجویی و اساتید دانشگاه، این طرح در مجلس تصویب نشد، اما چند ماه بعد در شورای عالی انقلاب فرهنگی به تصویب رسید.

معاون دانشجویی وزارت بهداشت با اشاره به دغدغه‌های خود در مورد کیفیت آموزش پزشکی گفت: همواره تاکید کرده‌ام که تمام تلاش خود را می‌کنیم تا با افزایش ظرفیت، کیفیت آموزش کاهش نیابد. نمی‌خواهیم ارزش جامعه پزشکی در چشم مردم کم شود.

دکتر حبیبی با بیان اینکه افزایش ظرفیت، هزینه‌های زیادی را به وزارت بهداشت تحمیل می‌کند، افزود: متاسفانه برخی از دوستان نه تنها مشکلات ناشی از افزایش ظرفیت را برطرف نمی‌کنند، بلکه مجدداً بر افزایش آن تاکید می‌کنند.

وی به نقل از پزشکان در محیط‌های دانشگاهی گفت: پزشکان به ما می‌گویند چرا کوتاهی می‌کنید؟ تشخیص اشتباه، می‌تواند منجر به مرگ بیمار شود، حتی اگر آن بیمار فرزند یا پدر شما باشد.

دکتر حبیبی با اشاره به کمبود امکانات در برخی دانشگاه‌ها، اظهار کرد: در یکی از دانشگاه‌های علوم پزشکی واقع در یک شهرستان ۵۰ هزار نفری، تنها یک بیمارستان با ۳۰۰ تخت وجود دارد، اما امسال ۱۳۰ دانشجوی پزشکی به این دانشگاه اختصاص داده شده است.

وی تاکید کرد: من تصدیق نمی‌کنم این اشتباه راهبردی را که عزیزان کردند و می‌کنند. این اشتباه، خساراتی بسیار بسیار جبران‌ناپذیر برای جامعه خواهد داشت.

دکتر حبیبی با اشاره به اینکه در طرح افزایش ظرفیت، ۱۶۲۹۸ نفر بیشتر از حد معمول باید پذیرش می‌شدند، به نیازهای مالی ناشی از این افزایش ظرفیت اشاره کرد و گفت: برای تامین خوابگاه برای ۵۰ تا ۷۰ درصد این دانشجویان، به ۴.۵ همت منابع نیاز داشتیم. برای تجهیز خوابگاه‌ها ۲.۵ همت، برای تغذیه دانشجویان خوابگاهی ۱۱۰۰ میلیارد تومان و برای دانشجویان غیرخوابگاهی ۲۵۰ میلیارد تومان در ماه هزینه لازم بود. همچنین، برای اماکن، سلامت روان، نقلیه، فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی و وام‌های دانشجویی نیز منابع قابل توجهی مورد نیاز است.

وی افزود: در مجموع، برای حوزه‌های رفاهی و فرهنگی، حداقل ۱۰ همت اعتبار لازم است.

دکتر حبیبی در ادامه به مقایسه بودجه‌های تخصیص یافته به تعمیر و تجهیز خوابگاه‌ها در سال‌های مختلف پرداخت و گفت: در حالی که در سال ۱۴۰۱، ۵۲ میلیارد تومان به این امر اختصاص یافته بود، این رقم در سال ۱۴۰۲ به ۶ میلیارد تومان کاهش یافت. در سال ۱۴۰۳، ۷۰۰ میلیارد تومان و در سال ۱۴۰۴، ۶۴ میلیارد تومان به این حوزه اختصاص یافت.

وی با اشاره به تلاش‌های صورت گرفته برای تکمیل ۲۸ هزار تخت خوابگاهی نیمه‌ساخته، گفت: کل حجم اعتباری که در این مدت برای ساخت خوابگاه داده شده، ۱.۵ همت بوده است.

دکتر حبیبی در پایان تاکید کرد: این اشتباه بزرگی است. اگر به فکر مردم شهرتان هستید و اگر پزشک در شهرتان وجود ندارد، این راهش نیست. تحصیل‌کرده کردن افراد، تنها راه حل نیست.

انتهای پیام