عضو سابق شوراي مركزي دفتر تحكيم وحدت در گفت‌وگو با خبرنگار سياسي ايسنا تصريح كرد كه مؤلفه‌هاي وفاق در فضاي سياسي كشور ما مي‌توانند متعدد باشند. رضا حجتي افزود: بحث اولويت‌دادن منافع ملي بر منافع شخصي يكي از اين موارد به حساب مي‌آيد؛ به نظر مي‌رسد اگر فعالان سياسي و مسؤولان كشور بتوانند در فرآيندي كه معطوف به تأمين منافع ملي و مردمي است، به گونه‌اي كه منافع تمام آحاد ملت تحت آن تعريف و تعيين شود، قرار گيرند، در آن صورت، حصول به توافق و هم‌گرايي امكان‌پذير است. وي تصريح كرد: مادامي كه براي افراد مؤثر و خواص مملكت، اعم از مسؤولان اجرايي، حكومتي، روشنفكران و فعالان سياسي، اهداف، منافع، اغراض شخصي، باندي، گروهي و حزبي و دسته‌اي مقدم‌ بر وفاق جمعي باشد، نمي‌توانيم به وفاق دست پيدا كنيم. حجتي افزود: دسترسي به اين نگرش در درجه‌ي اول، مستلزم آن است كه منافع فردي افراد در تضاد و تغاير با منافع ملي قرار نگيرد، بلكه در طول منافع ملي قرار گيرد. حجتي هم‌چنين گفت: مؤلفه‌ي دومي كه براي رسيدن به وفاق لازم است مورد توجه قرار گيرد، عامل فرهنگي سياسي است؛ ما بايد بياموزيم كه يك ملت هستيم و اين بسيار مهم است؛ عنوان كردن اين كه ما ملت ايران هستيم و يا بيان يك سري از ويژگي‌هاي ايراني‌بودن كفايت نمي‌كند، ما بايد در عمل، هويت ملي اسلامي‌مان را به عنوان كشور ايران و مسلمان بپذيريم. حجتي در ادامه گفت: بايد اصولي داشت كه همه‌ي ايرانيان بر آن اتفاق نظر داشته باشند. اين دست يافتن به مفهوم ملت به مفهوم مجموعه‌اي است كه سعادت و بالعكس شقاوتش به هم گره خورده و اين مفهوم بسيار بزرگي است. وي گفت: ما در طول تاريخ معاصرمان شاهد بوديم كه بارها همديگر را به خيانت، جاسوسي و بيگانه‌پرستي متهم كرده‌ايم و اين واقعيت چيزي است كه به عنوان اشكال و ايراد مي‌تواند مانع از ايجاد وفاق شود. عضو سابق شوراي مركزي دفتر تحكيم وحدت افزود: وفاق زماني اتفاق مي‌افتد كه ما در چارچوب مرزهاي ملي‌مان با همديگر بر سر يك سري از ميانگين‌ها و حداقل‌ها اشتراك و وفاق داشته باشيم؛ مادامي كه اين اتفاق نيفتد، اتكا به بيگانه محتمل است و به تبع آن، ستيز با افرادي كه چنين اقداماتي را انجام مي‌دهند، توسط افرادي كه خودشان را بيگانه‌ستيز معرفي مي‌كنند، اتفاق مي‌افتد و اين يك دور پايان‌ناپذير است كه در فرهنگ سياسي ما وجود دارد اما بايد به گونه‌اي اين باور فرهنگي ـ سياسي از ضمير ذهنمان حذف شود و به جاي آن نوعي هم‌گرايي سياسي در قالب و قاموس ايران مسلمان شكل گيرد. وي در ادامه تصريح كرد: نمودار فعاليت‌ها و حركت‌هاي سياسي - اجتماعي در عرصه‌ي دانشجويي كشور ما در بيش از نيم قرن گذشته يك نمودار پرافت و خيز است و فراز و نشيب‌هاي بسياري را طي كرده كه نشان مي‌دهد اين رفتار جريان‌هاي دانشجويي، رفتارهاي درون‌زا و مستدامي نبوده؛ ما در برخي از شرايط، اعتبار غيرمنتظره و شگفت‌انگيز جريان‌هاي دانشجويي را در مسائل سياسي و اجتماعي در طول تاريخ معاصرمان شاهد هستيم و در برخي از موارد هم يأس، سرخوردگي، پس‌زدگي و انفعال بيش از حدي بر فضاي سياسي، اجتماعي دانشجويان حاكم مي‌شود كه اين به خودي خود، نشان‌دهنده‌ي عدم سلامت اين حركت است. وي تأكيد كرد: اگر اين نمودار به شكل نرم، متوازن و متكي به درون خود به صورت آهسته به سمت اوج و صعود حركت كند، حالتي مطلوب و بهتر خواهد داشت، براي رسيدن به چنين حالتي در درجه‌ي اول بايد تلقي‌هاي درستي از واژه‌ها و آرزوهاي سياسي مد نظر دانشجويان و جوانان را بتوانيم در جامعه به دست آوريم؛ متأسفانه در چند سال گذشته به‌ويژه بعد از دوم خرداد 76 در مقوله‌ي واژه‌سازي در ادبيات سياسي‌مان نه تنها چيزي كم نگذاشتيم بلكه بيش از حد هم عمل كرده‌ايم؛ گفتمان مسلطي در عرصه‌ي سياست و اجتماع توليد شده كه واژگان جديدي را وارد فضاي ادبيات سياسي كرده است، ولي براي آنها مفاهيم مشتركي كه بين اذهان جوانان و مردم ما ريشه دواند، به وجود نيامده است. وي تصريح كرد: به عنوان مثال مفهوم آزادي، جامعه‌ي مدني، قانون‌گرايي و مفاهيمي از اين دست طي يكصد سال گذشته بعد از جنبش مشروطه و انقلاب مشروطه، همواره در فرهنگ سياسي كشور ما و به ‌ويژه در فضاي دانشجويي ايجاد شده، بدون اين كه يك مفهوم‌سازي حول اشتراك نظري حاصل شود و چه بسا زير نام شكاف بين محافظه‌كاري و اصلاح‌طلبي، محافظه‌كاراني را مي‌بينيم كه در جهت اصلاحات گام برمي‌دارند و بالعكس، اصلاح‌طلباني را شاهد هستيم كه به شدت محافظه‌كاري مي‌كنند؛ اين‌ها نشان دهنده‌ي اين است كه دسته‌بندي‌هاي واژگاني و لفظي‌يي كه در سطح جامعه‌ي ما وجود دارد، با معاني‌يي كه در ذهن افراد است تفاوت بسيار دارد كه البته اين امر تا حدودي از فرهنگ سياسي ما نشأت مي‌گيرد. عضو سابق شوراي مركزي دفتر تحكيم وحدت در ادامه گفت: براي آن كه نسل جوان تجربه‌ي گذشتگان را مجددا تكرار نكند و در همان دام‌ها نيفتد، به رجوع به تجربه‌ي آن‌ها نياز داريم. وقتي رفتارها در قالب‌هاي سازمان نهادمند نشوند، تجربه‌هاي هر نسل را، نسل بعد تكرار مي‌كند، بدون اين كه به نتيجه‌ي مشخص برسد و يا اين كه بتواند نقطه‌ضعف‌هاي آن را برطرف و نقاط قوتش را تقويت كند. وي تأكيد كرد: علي‌رغم اين كه ما به گفتمان مسلط اصلاح‌طلبي در سطح جامعه بعد از دوم خرداد دست پيدا كرديم كه واجد واژگان ادبي زيبايي زيادي در عرصه‌ي سياسي اجتماعي ماست، ولي در مقوله‌ي مفهوم‌سازي و سازماندهي به شدت ضعيف عمل شده؛ به‌ويژه اين كه به هيچ وجه نگاه ملي وجود نداشته و بيشتر انرژي‌ها صرف رقابت‌هاي لوث و سطحي شده است كه يك نوع عداوت و دشمني بيش از حد را ميان ما به مرور زمان ايجاد كرده؛ اكنون مي‌بينيم در گروه‌هاي اصلاح‌طلب هم شكاف‌هاي زيادي به وجود آمده و در حال تعميق است. وي درباره‌ي ديدگاه جريان دانشجويي نسبت به انتخابات شوراها نيز تصريح كرد: جنبش دانشجويي مجموعه‌اي از جوانان نخبه است كه به دليل اشتغال به تحصيل در دانشگاهها و توان عبور از كنكور از زبده‌ترين جوانان كشور محسوب مي‌شوند، اين افراد بدون چشم‌داشت‌هاي مادي و منافع سياسي معمول و معروف احزاب و گروه‌هاي سياسي، سعي مي‌كنند اشكالات و نواقص اجتماعي را گوشزد كنند. اين ماهيت جنبش دانشجويي است. ورود جنبش دانشجويي در انتخابات شوراها بايد با همين ملاك‌ها باشد. بدين معنا كه جنبش بايد سطح آگاهي و شعور اجتماعي مردم را با انواع اقدامات و وسايلي كه در اختيار دارد، بالا ببرد و قدرت انتخاب آن‌ها را افزايش دهد. حجتي گفت: ورود خود جنبش در منازعات سياسي معطوف به يك نوع منفعت سياسي به عنوان حمايت بي‌قيد و شرط از يك نامزد انتخاباتي است و يا ورود افراد جنبش دانشجويي در منازعات سياسي، آفت بزرگي براي جنبش دانشجويي به حساب مي‌آيد. حجتي ادامه داد: جنبش دانشجويي بايد در تبيين و توضيح معيارها و ملاكها براي مردم گام بردارد نه اين كه به دنبال يك سري از مصداق‌ها و تأمين منافع جزيي براي يك سري از افراد و اشخاص در اين جنبش باشد. انتهاي پيام