آقامحمدي در آخرين روزهاي سال 1383 در گفت‌وگو با ايسنا به تشريح روند برنامه‌ي هسته‌يي كشورمان و مانع‌تراشي‌هاي خارجي از آغاز تا به امروز پرداخت. علي آقامحمدي، ‌مسوول كميته‌ي تبليغات شوراي عالي امنيت ملي كشورمان در گفت‌وگوي تفصيلي با خبرنگار سياسي خارجي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) اظهار داشت: قبل از پيروزي انقلاب اسلامي با كارشناسي‌هايي كه صورت گرفته بود و خود آمريكايي‌ها در آن نقش داشتند نياز به انرژي از طريق اتم مورد تاييد قرار گرفته بود و يك برنامه وسيع براي توليد برق پيش بيني شده بود كه بتواند اتفاق بيفتد و اولين كارش احداث نيروگاه بوشهر بود و قرار بر اين بود كه اين نيروگاه‌هاي ديگري هم در برنامه باشد كه در آن برنامه غربي‌ها سعي كرده بودند ايران چرخه سوخت نداشته باشد و رژيم شاه هم پذيرفته بود و با پول‌هاي درآمد نفت ايران ميليارد‌ها دلار به فرانسه هم وام داد و هم سهام برخي از شركت‌ها را خريد و با آلمان و آمريكا هم چنين روابطي را برقرار كرد. وي ادامه داد: با توجه به مجموعه‌ قراردادهايي كه وجود داشت ساخت نيروگاه اتمي بوشهر به وسيله آلماني‌ها شروع شد. پس از پيروزي انقلاب غرب تصميم گرفت كه ايران داراي انرژي اتمي نباشد با وجودي كه قراردادهاي مسلمي را داشت و هيچ شرط جديدي هم از طرف ايران مطرح نشد، بلكه تداوم فعاليت‌ها خواسته شد، آنها يك جانبه قرارداد را رها كردند. آقامحمدي افزود: البته آنها مدعي شدند كه دولت موقت به رياست مهندس بازرگان آنها اين قرارداد را پس دادند كه در اين كشور در حقيقت شوراي انقلاب تا قبل از تشكيل پارلمان وجود داشت و چنين چيزي صحيح نيست و در واقع تصميم گير اصلي در اين حوزه‌ها به جاي پارلمان كه حق داشت مسايل را دنبال كند، شوراي انقلاب بود كه چنين چيزي به تصويب شوراي انقلاب نرسيده بود و نمي‌توان در اين مورد فقط به دولت موقت استناد كرد ضمن اينكه ابراهيم يزدي، وزير خارجه دولت موقت مي‌تواند در اين زمينه اظهارنظر كند. مسوول كميته‌ي تبليغات شوراي عالي امنيت ملي در ادامه گفت: وقتي چنين اتفاقي افتاد معلوم شد كه تصميم دارند اجازه ندهند مردم ايران كه مستقل شده‌اند و روي پاي خود ايستاده‌اند در اين راه حركت كنند. لذا تلاش شد كه به نحوي بحث نيروگاه‌ بوشهر سامان پيدا كند و ايران قرارداد با روسيه را در اين زمينه منعقد كرد و روس‌ها نسبت به تكميل نيروگاه بوشهر آغاز به فعاليت كردند. آقامحمدي ادامه داد: بررسي‌ها نشان داد كه ما حداقل در برنامه ميان مدت 7000 مگاوات و در برنامه بلندمدت 20 هزار مگاوات برق اتمي لازم داريم تا بتوانيم تامين انرژي را براي توسعه صنعتي كشور در افق آينده (افق 1404) انجام دهيم. پس از بحث‌هاي اوليه در مورد 7000 مگاوات مشخص شد كه اين مقدار زيادي سوخت لازم دارد؛ يعني هر نيروگاه 1000 مگاوات مصرفش در حدود 30 تن است؛ ضمن اينكه در وهله اول 90 تن نياز دارد؛ بنابراين اگر 7 نيروگاه هزار مگاواتي باشد ميزان مصرفش 210 خواهد بود و اگر بخواهيم 20 نيروگاه در افق 1404 داشته باشيم، 600 تن مصرف سوخت نيروگاه مي‌شود كه اين خود يك رقم خيلي تعيين كننده از لحاظ ميزان منابع ارزي كه لازم دارد است و در آينده تراز پرداخت‌هاي ما اصلا سازگاري پيدا نمي‌كند؛ اگر بخواهيم اين حجم از سوخت را وارد كنيم؛ ضمن اينكه از نظر قيمت و تلرانس و امنيت تامين سوخت هم هم‌چنان زير سوال رود. وي ادامه داد: نمي‌توان يك صنعت ما - در مثل انرژي را كه براي بقيه صنايع كشور زير ساخت است و حيات صنايع كشور به آن متصل مي‌شود - اين قدر متزلزل شود و يك چنين منابع ارزي وسيعي را از كشور ببرد. با توجه به اينكه ايران خودش مواد معدني لازم را به اندازه كافي داشت و با توجه به اينكه تحصيل كردگان ما در رشته‌هايي كه بتوانند در اين رشته كار كنند، وجود داشتند، جمهوري اسلامي ايران سعي كرد كه در طول 18 سال تلاش مستمر اين تكنولوژي را براي خودش حاصل كند تا بتواند چرخه‌ي سوختش را كامل كند و غني سازي را تماما انجام دهد تا بعد كه نيروگاههايش راه بيفتد به طور عملياتي بتواند آنها را تامين كند. وي افزود: البته اين به معناي بي‌نيازي از واردات تلقي نمي‌شد، مي‌تواند واردات باشد؛ حتي مي‌تواند صادرات باشد، مهم اين بود كه اين قابليت و توان به وجود آيد و اين استفاده از معادن و ذخاير كشور و نيروي انساني خبره و تواناي كشور ايجاد شود كه خوشبختانه با اين كار كه از پيچيده‌ترين كارهاي تكنولوژيك جهان است توانست به خوبي به وسيله ما انجام شود كه انجام اين كار حرفي كه نسبت به ما گفته مي‌شود را باطل كرد. آقامحمدي در توضيح اين دو گفته اظهار داشت: يكي اين بود كه همواره گفته مي‌شد ايراني‌ها توان كار جمعي ندارند و فردي كار مي‌كنند. اما اين پيچيده‌ترين كار با كار تيمي انجام گرفت و نكته دوم اين بود كه در ايران نيروها باقي نمي‌مانند و فرار مغزها در ايران اصل است و در حقيقت نوعي مهاجرت را به عنوان بحث عظيم فرار مغزها مطرح مي‌كردند كه در واقع اين كار نشان داد كه نيروهاي توانمند و قادري باقي مي‌مانند كه پيچيده‌ترين كار را انجام مي‌دهند. هم چنين آنها مي‌گفتند دانشي كه در دانشگاههاي ما آموخته مي‌شود كاربردي نيست و هيچ مبناي مهمي ندارد و مدرك گرايي است؛ اما همين تحصيل كرده‌هاي دانشگاه‌هاي ايران توانستند مهمترين كار را به سامان برسانند. آقامحمدي در ادامه گفت: دولت در آخرين زمانهايي كه اين پديده رخ داد چون ايران احساس مي‌كرد كه روش خصمانه و تبعيض آميزي در مقابلش وجود دارد كارهايش تماما در چارچوب پادمان بود و همه ‌قواعدي كه از لحاظ بين‌المللي پذيرفته بود را مدنظر قرار داد. اما بعضي مواردش اعلامي نبود؛ چون هم وضعيت كار مشخص نبود و هم دشمنان ايران اجازه نمي‌دادند اين كار شكل گيرد و مزاحمت ايجاد مي‌كردند. دبير كميته‌ي سياستگذاري شوراي عالي ملي كشورمان ادامه داد: بعدها كه اين خبرها منعكس شد، خود ايران ابتكار عمل به خرج داد و دبيركل آژانس را براي بازديد دعوت كرد تا مطمئن شود؛ چون آمريكايي‌ها بلافاصله تا اين توان را ديدند يك مسير انحرافي را مطرح كردند و گفتند ايران بمب اتم مي‌سازد و داشتن بمب اتم براي منطقه و جهان خطرناك است. وي ادامه داد: ايران احساس كرد كه اولا اين اتهام بسيار سنگين است و حتما بايد به گونه‌اي با آن برخورد كند كه براي همه روشن شود كه يك جو آلوده‌اي كه آمريكا در ساختن آن مهارت دارد را از بين ببرد و نكته‌ي دوم اين بود كه ايران با اين كارش مي‌خواست كه نشان دهد كه اگر داشتن سلاح اتمي آنگونه كه آمريكا تبليغ مي‌كند خيلي ناامن كننده است؛ پس آن كسي كه هيچ پيمان بين‌المللي را نپذيرفته و هيچ كدام از نظارت‌هاي بين‌المللي براي او وجود ندارد و كلاهك‌هاي اتمي‌اش آماده شليك است، اگر اين فلش از روي ايران برداشته شود منطقه متوجه اسراييل خواهد شد كه در حقيقت خطر اسراييل است كه نحوه شكل‌گيري و رفتار تسليحش نشان مي‌دهد كه يك نقطه تهديد در منطقه درست شده و آن تبليغات آمريكا كه مي‌خواست اسراييل را مصون و مظلوم نشان دهد آن را در وسط سيبل قرار مي‌داد كه همه منطقه توجه كنند كه ايران به سمت تسليحات نرفته است. ادامه دارد ...