• شنبه / ۲۶ شهریور ۱۳۸۴ / ۱۷:۰۷
  • دسته‌بندی: رسانه
  • کد خبر: 8406-02866.33194
  • خبرنگار : 71078

نرود/پاي سخن اهالي هنر/ ابوالفضل رازاني:

ابوالفضل رازاني از پيشكسوتان هنر انيميشن، «نبود برنامه‌ريزي‌هاي بلند مدت در حيطه‌ي انيميشن را ناشي از سردرگمي مسؤولان در تعيين هدف نهايي پرداختن به اين حرفه در ايران» دانست و گفت: افراد فرصت‌طلب موفق تر از دلسوزان اين عرصه در ايران بوده‌اند. اين مدرس دانشكده‌ي صداوسيما در گفت‌گوي تفضيلي با خبرنگار ايسنا، در خصوص لزوم برنامه‌ريزي بلند مدت در زمينه‌ي انيميشن، اظهار كرد: توليد آثار انيميشن زمان‌بر است؛ بنابراين برنامه‌ريزي‌هاي كوتاه مدت جوابگوي نيازهاي اين رشته نيست. بلكه برنامه‌ريزي‌هاي بلند مدتي بايد صورت گيرد كه طي آن سيستم‌هاي آموزشي و توليد به علاوه‌ي فرهنگ ايراني به خوبي عمل كنند تا انيميشن ايران در مسير پيشرفت گام نهد. رازاني نظام آموزشي انيميشن در ايران را بسيار ضعيف و ناكارا توصيف كرد و افزود: دبيرستان‌هاي ايراني به اين رشته توجهي ندارند. در صورتي كه افراد موفق در اين حرفه بايد بتوانند از نوجواناني با تكنيك قلم بزنند. تا كارآيي لازم را يابند و جذب بازار كار شوند و تنها هنرستان صدا و سيما اقدام به جذب دانش‌آموزان براي فراگيري اين رشته مي‌كند كه در تعليم آنها بايد از استادان مجربي استفاده كرد. چون در صورت ضعف كيفيت آموزش در اين مقطع، ضربه‌اي جبران‌ناپذير بر دانش‌آموزان وارد مي‌شود. وي در خصوص وضعيت آموزش اين رشته در سطوح عالي تحصيلي، گفت: تنها دانشكده‌ صدا وسيما در دوره‌ي كارشناسي دانشجو مي‌پذيرد كه آنها را نيز براي رفع نيازهاي تشكيلاتي خود تربيت مي‌كند. اين كارگردان انيميشن از اجراي قانوني كه براساس آن دانشجويان صرف نظر از رشته‌ي تحصيلي خود اجازه‌ي تحصيل در رشته‌ي انيميشن در دوره‌ي كارشناسي ارشد را مي‌يابند، انتقاد كرد و درباره‌ي وضعيت اين رشته در مقطع كارشناسي ارشد در ايران اظهار كرد: اين رشته در دانشكده‌هاي سينما و تئاتر دانشگاه هنر و تربيت مدرس تدريس مي‌شود و در واقع نظام آموزشي ما بيشترين نقش را در اين مقطع ايفا مي‌كند. وي با انتقاد از نبود سيتماتيك در اين حرفه در ايران خاطرنشان كرد: سيستمي وجود ندارد كه فارغ‌التحصيلان اين رشته بتوانند در آن به فعاليت‌ بپردازند و جوانان با استعدادي كه زندگي خود را وقف اين كار كرده‌اند به موفقيت دست يابند و در صورت ادامه‌ي اين روند، تنها تك كارهايي انجام مي‌شود. رازاني در خصوص دلايل نبود همگرايي بين انيماتورهاي ايران اظهار كرد: انيماتورها براي گذران زندگي خود مجبورند كارهاي رجوع شده به آنها را بگيرند و چند جا كار كنند، بنابراين نمي‌توانند نيرو و زمان كافي براي هر كار صرف كنند و در كار خود به افراد حرفه‌اي تبديل شوند كه اين مورد خود موجب بروز مشكلاتي مي‌شود. وي بر لزوم سرمايه‌گذاري‌ در اين رشته تأكيد كرد و افزود: هم نيروي انساني بايد سرمايه‌گذاري حرفه‌اي كند و هم دولت وبخش خصوصي اعتبارات لازم را براي تأمين انيماتورها فراهم آورند و به اين ترتيب بسترسازي لازم را براي شكوفايي انيميشنايجاد كنند اين مدرس دانشكده‌ي صدا و سيما به ضرورت سرمايه‌گذاري‌ بخش خصوصي در اين زمينه تأكيد كرد و درباره‌ي نقش دولت در اين زمينه اظهار كرد: همه جاي دنيا دولت به منظور كمك به انيميشن به اين حرفه تخصيص مي‌دهد كه در ايران هم وجود دارد ولي بدرستي از آن استفاده نمي‌شود. اين مدري دانشگاه تربيت مدرس، حذف عنصر خيال در انيميشن‌هاي ايراني را ناشي از نبود سيستم درست ذكر كرد و درجه‌بندي كارگردان‌هاي انيميشن را مانند ديگر كشورهاي دنيا لازم دانست و در اين باره خاطرنشان كرد: در اجراي اين روش، سفارش دهنده مي‌تواند برحسب نيازهاي خود به انيماتور مراجعه كند تا براساس درجه‌بندي‌ها، قيمت‌گذاري‌ صورت گيرد. وي اظهار كرد: اين گروه تنها خواست تقليدي بودن سفارش‌هاي خود از نمونه كارهاي موفق هستند و كارگردان‌هاي انيميشن را براي رسيدن به خواسته‌ي خود تحت فشار قرار مي‌دهند و با مراكز سازنده‌ انيميشن بيشتر در مورد پول و زمان بحث مي‌كنند تا عناصر محتوايي. وي تنها راه‌راهيابي ايران به بازارهاي جهاني را سرمايه‌گذاري روي فرهنگي فانتزي ايران دانست و مكتب زاگرب را به عنوان نمونه‌اي موفق در اين زمينه ذكر كرد و در اين باره افزود: اين مكتب از لحاظ فرهنگي، گرافيك و حركت ويژگي‌هاي خاصي داشت كه حتي «والت ديسني» نيز نتوانست با آن مقابله كند و اين شيوه در نهايت موفق شد كه خود را در دنيا مطرح كند. رازاني با اشاره به غناي حركت همراه با فانتزي و تخيل در فرهنگ ايران استفاده از آن را مستلزم تربيت نيروي انساني دانست كه بتوانند تكنيكي ايراني با فرهنگ ايراني به وجود آورند، چرا كه ايران با تكنيك نمي‌تواند با دنيا مقابله كند. بنابراين بايد از ابزار فرهنگي بهره برد و قصه‌هاي ايراني را به روز كرد. وي در خصوص سليقه‌سازي گفت: در ايران فيلم‌هاي اكشن از رسانه‌هاي مختلف پخش مي‌شود و اين مورد موجب مي‌شود كه بچه‌ها از فيلم‌هاي آرام و با ريتم كندتر استقبال نكند. وي كمبود بودجه ، محدوديت‌هاي تصوير را از ديگر عوامل ضعف انيميشن ايران در مقايسه با نمونه‌هاي خارجي بيان و هزينه‌ي توليد اين گونه آثار در ايران را بيش از ساير كشورها ذكر كرده و در خصوص كيفيت انيميشن‌هاي ايراني اظهار كرد: آثار توليد شده در كشورمان يكبار مصرف هستند كه اغلب با خجالت لابلاي برنامه‌ها پخش مي‌ِشود. اين كارگردان انيميشن، راه‌حل خروج از اين وضعيت را دور هم جمع‌كردن افراد حرفه‌اي دانستو گفت: كار كاركردن اينها در كنار هم موجب مي‌شود كه آثار ايراني در مجامع بين‌المللي مطرح شود و منافع آن هم نصيب توليد‌كنندگان و انيماتورها شود و هم مردم. رازاني كمبود بودجه براي توليد انيميشن را موجب افزايش كيفيت ذكر كرد و در اين باره به ذكر مثالي پرداخت و گفت: صدا و سيما بهترين آثار انيميشن دنيا را در ازاي پرداخت ميلغي بين 10 تا 20 دلار خريداري مي كند كه افزايش اين م بلغ به 1000 دلار و اختصاص دادن آن به توليد مشكل را حل نمي‌كند چرا كه هزنيه‌ي توليد يك كار تلويزيوني معمولي در سطح جهاني بين 20 تا 25 هزار دلار است. وي در خصوص «صبا فيلم» اظهار كرد: اين شركت با سرمايه‌گذاري نسبتاً مناسبي راه‌اندازي شد ولي اعضاي در اين كشور ديگر كارايي ندارد. چون دولتي بودن شركتي مانند صبا موجب مي‌شود كه براساس ديدگاه‌هاي خاصي به فعاليت بپردازد. اين هنرمند افزود: تمام انيماتورهاي مطرح ايران در … تأسيس اين شركت سعي كردند عليرغم تمام مشكلات موجود با آن بگونه‌اي همكاري كنند ولي به دليل انحصار طلبي اين شركت همه‌ي آنها بگونه اي از اين نهاد فرار كرده‌اند. وي عملكرد شركت صبا را در صورتي كه تنها به سفارش و يخش انيميشن مي پرداخت موفق‌تر ارزيابي و اظهار كرد: در صورت عمل به اين روند اين هنر در ايران متحول مي‌شود چرا كه اين شركت بصورت تخصصي مي‌توانست در زمينه‌ي سفارش و توليد انيميشن فعاليت كند. كه تنها فايده‌ي آن تربيت حدود 300 نفر انيماتور بود كه كارهاي توليد شده‌ي آنها را مي توانست استفاده كردند يا نكند. اين استاد دانشگاه وجود ساختار منسجمي در عرصه‌ي تبليغات را موجب بهبود شرايط مالي انيميشن ايران دانست و نظام حاكم بر انيميشن ايران را فئودالي توصيف كرد و در اين باره افزود: هنوز سيستم اين رشته در ايران صنعتي و به روز نشده است چرا كه كارگردان‌هاي مطرح دنيا براي مؤسساتي كار مي‌كنند ولي انيماتورهاي ايراني هر كدام جداگانه به فعاليت مشغول هستند. رازاني به مقايسه‌ي شرايط انيميشن قبل و بعد از انقلاب پرداخت و در تشريح وضعيت اين هنر قبل از انقلاب اظهار كرد: در اين دوران انيميشن در محيطي محدود و با مديران محدود ولي كارا پرداخته مي‌شد و امور سينمايي كانون پرورش فكري تنها نهادي بود كه بصورت جدي به اين هنر مي‌پرداخت البته صدا و سيما هم يك بخش انيميشن داشت كه تيتراژ و وله‌هايي براي بين برنامه‌ها مي‌ساخت. وي در خصوص وضعيت بعد از انقلاب گفت: در اين دوره افراد با انگيزه براي كار در اين رشته افزايش يافت ولي سفارش دهندگان چه از لحاظ سيستماتيك و چه از نظر درونمايه توانايي جوابگويي به اين جوانان مشتاق را ندارند. اين استاد دانشگاه آثار توليد شده به دست اين گروه را درخسان توصيف كرد كه به علت نبود بسترسازي مناسب و علايق خاص برخي از تشكيلات كه تنها به پذيرش آثار قابل درك براي آنها پرداخته‌اند نتوانسته‌اند خود را مطرح كنند. اين كارگردان انيميشن آثار توليد شده بعد از انقلاب از لحاظ تكنيك و محتوايي در سطح مطلوبي ارزيابي و در خصوص بازتاب اين مسأله در جشنواره‌هاي اول و دوم پويانمايي اظهار كرد: در جشنواره‌ي اول با توجه نبود محدوديت‌ زماني براي پذيرش آثار، با انبوهي از فيلم‌هاي انيميشن روبرو بوديم كه برخي از آنها درخشان بودند و در جشنواره‌هاي دوم با توجه به محدوديت زماني، تعداد كمتري فيلم به جشنواره ارسال شد ولي ما به عنوان هيات داوران از ديدن اين آثار لذت برديم. رازاني بابيان اينكه جشنواره‌ي پويا نمايي تهران توانسته خود را درمدت كوتاهي در بين جشنواره‌هاي خارجي مطرح كند و درمورد نقش كانون پرورش فكري كودكان و نوجونان در اين جشنواره‌ها گفت: بيشترين بار اين جشنواره را نام كانون پرورش به دوش مي‌كشيد چرا كه قبل از انقلاب جشنواره‌ي كودك و نوجوان را در سطح بالاي جهاني برگزار مي‌كرد به گونه‌اي كه اغلب كشورما با داشتن اين ذهنيت فيلم‌هاي كودكان و نوجونان خود را در جشنواره‌ي پويانمايي فرستاده بودند در صورتي كه محدوديتي براي ارسال آثاري كه براي بزرگسالان ساخته مي‌شد با وجود نداشت. وي گرايش اين جشنواره را توجه به فيلم‌هاي هنري دانست و افزود: فيلم‌هاي تجاري انيميشن در بازار وجود دارد ولي فيلم‌هاي هنري نمايش عام ندارند و بجاست كه در جشنواره به اين گونه آثار پرداخته شود. رازاني به برخي از تأثيرات مخرب برگزاري چنين جشنواره‌هايي اشاره و تصريح كرد: آثاري كه در چنين جشنواره‌هايي موفق به دريافت جوايزي مي‌شوند در سال‌هاي بعد مورد تقليد قرارمي‌گيرند كه آثار تقليدي با كيفيتي پايين تر به نمونه‌ي اصلي ساخته شده است. اين استاد دانشگاه يكي از عناصر پايه‌اي در توليد فيلم را ايجاز دانست و افزود: به علت نياز نداشتن به بستر سازي و مقدمه‌چيني از اين عنص بايد استفاده شاياني كرد چره كه مخاطب هرعملي را از يك پرسوناژ انيميشني باور مي‌كند. رازاني صدا را عنصري كامل كننده در انيميشن توصيف كرد كه وقيت پديده‌اي را نمي‌توان با تصوير و كارگرافيكي با نور، زاويه و حركت دوربيت نشان داد از صدا بهره برده مي‌شود. انتهاي پيام
  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.