روزنامه‌ي "ترود" نوشت: فعلا واشنگتن موفق نشده است که مسکو را راضي کند تا از طرح ارجاع بدون معطلي پرونده‌ي ايران به شوراي امنيت سازمان ملل متحد و به دنبال آن تصويب تحريم، حمايت کند.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) به نقل از خبرگزاري نووستي، روزنامه‌ي ترود - چاپ روسيه - در مطلبي با عنوان "بلندپروازي‌هاي هسته‌يي ايران: افسانه يا واقعيت" به قلم ويتالي نائومکين، مدير مرکز بين‌المللي تحقيقات استراتژيک در روسيه نوشت: دولت آمريکا اکنون مجبور شده است که حق ايران را براي ساخت نيروگاه اتمي به رسميت بشناسد.

در ادامه‌ي اين مطلب مي‌خوانيم: همين چندي پيش بود که چهره‌هاي رسمي آمريکا اين عقيده را تکرار مي‌کردند که نيروگاه اتمي براي کشوري مثل ايران که ذخاير غني نفتي را در اختيار دارد، مورد نياز نيست. اين موضع مثالي معمول از استانداردهاي دوگانه بود: بسياري از کشورهايي که داراي چنين منابع غني هستند، براي خود نيروگاه اتمي مي‌سازند (از جمله روسيه) و بسياري از کشورها نيز مي‌خواهند که اين منابع را براي نسل بعد نگاه دارند (از جمله آمريکا)؛ اما مهم‌تر از همه اين است که در سال هاي 1950-1960، آمريکا فعالانه از برنامه‌هاي انرژي هسته‌يي شاه [مخلوع] ايران و از آن جمله توليد سوخت حمايت مي کرد و به طور مستقيم به اين کشور کمک مي کرد.

در ادامه‌ي اين مقاله آمده است: به نظر مي رسد که مسکو موفق شده است واشنگتن را متقاعد سازد که روسيه کوچک‌ترين تلاشي و نفعي در مبدل شدن ايران به دولتي که بتواند مصارفي غيرصلح‌آميز از فن‌آوري هسته‌يي داشته باشد، ندارد. همان طور که روشن است، ديپلماسي روسيه تلاش بسياري انجام داد تا ايران توافق کند که سوخت هسته‌يي مصرف شده را از نيروگاه اتمي بوشهر به روسيه بازگرداند.

در ادامه‌ي اين مقاله ابراز شده است: انتخاب رييس جمهور جديد ايران، که مطلقا طرفدار ادامه‌ي تمامي برنامه‌هاي صلح‌آميز اتمي ايران مي‌باشد، تا حدي پاسخي به شديدترين فشارها به ايران از سوي آمريکا بود که ايراني‌ها اين فشارها را به عنوان تجاوز به استقلال کشورشان تلقي نمودند.

در اين مقاله مي‌خوانيم: شرايط عراق در حال حاضر به گونه‌اي است که براي آمريکا شروع جنگي جديد عليه ايران، کاملا غيرمعقولانه است. علاوه بر اين، گسستگي که در مذاکرات شش جانبه در رابطه با کره‌ي شمالي به دست آمد، دليلي ديگر به نفع سياست مخالفت با به‌کارگيري زور شد.

در اين مقاله با تصريح اين كه واشنگتن در جلب حمايت مسكو شكست خورده، تصريح شده است: حقيقتا هيچ کس نمي‌تواند شواهدي قانع‌کننده در رابطه با نيت (و نه حتي اقدامات) ايران براي ساخت سلاح اتمي ارائه دهد.

در ادامه‌ي اين نوشتار با طرح اين سوال كه آيا ايران اين حق را دارد که چرخه‌ي کامل سوخت هسته‌يي خود را ايجاد کند؟ آمده است: قطعا، قرارداد منع گسترش سلاح هسته‌يي، رسما چنين چيزي را قدغن نمي‌سازد. بالاخص که تهران اگر مي‌خواهد اعتماد دولت‌هاي اروپايي (انگليس، آلمان، فرانسه) را که مدت مديدي است مذاکرات را بر عهده دارند، جلب کند، بايد برنامه هاي هسته‌يي خود را کاملاً شفاف سازد.

در ادامه‌ي اين مطلب ادعا شده است: اما مساله در فوريت قطعنامه پروتکل الحاقي نيست، بلکه مساله در سياست تهران در رابطه با خاورميانه مي باشد.

در پايان اين مقاله مي‌خوانيم: اگر مجادله بين منافع ايران و غرب عميق شود و مساله نهايتا به شوراي امنيت سازمان ملل متحد ارجاع داده شود، روسيه در برابر انتخابي سخت قرار مي‌گيرد. تمامي اميد به معقول بودن طرفين درگيري است.

انتهاي پيام