• دوشنبه / ۲۸ آذر ۱۳۸۴ / ۱۳:۵۵
  • دسته‌بندی: ادبیات و کتاب
  • کد خبر: 8409-15917
  • منبع : نمایندگی خوزستان

يوسف عزيزي ‌بني‌طرف: بخش اعظمي از ادبيات تلخ، ادبيات ناخوش‌بين يا بدبين است خوش‌بيني و بدبيني نويسنده و شاعر به تركيب ارگانيك ذهن او مربوط است

يوسف عزيزي‌بني‌ طرف معتقد است: خلق ادبيات تلخ اغلب در طبع، سرشت و جهان‌بيني نويسنده ريشه دارد. اين نويسنده و مترجم ادبي به خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) در خوزستان گفت: بخش اعظمي از ادبيات تلخ، ادبيات ناخوش‌بين يا بدبين است؛ گرچه بخشي از آن مي‌تواند روايت جنبه‌هاي زمخت، تلخ و زشت زندگي هم باشد. وي خاطرنشان كرد: ما نويسندگاني داريم كه طبع و جهان‌بيني‌شان، جهان را تار مي‌بيند و به نوعي نسبت به جهان خوش‌بين نيستند. البته اين امر معلول‌ چيزهاي سطحي نيست بل‌كه ممكن است نوعي ياس فلسفي يا گاهي حتي نهيليسم و هيچ‌انگاري دليل آن باشد. عزيزي ‌بني‌طرف يادآور شد: نويسنده‌اي مثل صادق چوبك اصالتا نگاهي ناتوراليستي به جهان دارد؛ نگاهي شبيه نگاه نويسنده فرانسوي اميل زولا كه در عمده آثارش بيش‌تر تكيه بر ناهنجاري‌هاي زندگي، تلخ‌كامي‌ها، زشتي‌ها و اين گونه از جنبه‌هاي زندگي دارد و اگرچه شايد خود ايشان آدم بدبيني‌ نباشد؛ تلخ‌نويس و تلخ‌نگار است. او ادامه داد: در فرم ديگر، ما صادق هدايت را داريم كه اصولا گرفتار ياس فلسفي است و آثارش آكنده از بدبيني نسبت به بهبهود اوضاع است يا حتا مهدي اخوان ثالث. برخي از اين‌ نوميدي‌ها نتيجه تحولات اجتماعي و سياسي است و نويسندگان تلخ‌نويس در دوره‌اي زندگي مي‌كردند كه شرايط استبدادي رضا شاه حاكم بود. اين نويسنده با اشاره به اين‌كه بعد از شكست جنبش ملي ايران و سقوط مصدق در 1332 موجي از بدبيني‌نويسي يا ادبيات سياه بر ادبيات ايران چيره شد كه نمونه بارز اين سياه‌نويسي اخوان ثالث در شعر است، در عين حال تصريح كرد: البته در اين قائده استثنا هم وجود داشت و بعضي از نويسندگان و شاعران هم سعي مي‌كردند ايده اميد به آينده و بهبهود اوضاع و خوش‌بيني به آينده را بياورند. مثل احمد محمود و احمد شاملو كه تازه حتي شاملو هم تا حدودي تحت تاثير فضاي شكست قرار داشت. به همين دليل، ادبياتي كه بعد از آن دوره به وجود آمد را ادبيات شكست ناميدند تا اين‌كه دوباره در دهه 40 و 50 نوعي خوش‌بيني و اميد به آينده در ادبيات ايران شروع به پديدار شدن كرد. به اعتقاد عزيزي ‌بني‌طرف: خوش‌بيني و بدبيني نويسنده و شاعر نسبت به اوضاع، بعضي اوقات مربوط به تركيب ارگانيك ذهن نويسنده و شاعر است ولي برخي تحت تاثير فشارهاي اجتماعي و سياسي به نوعي ياس كشيده مي‌شوند. او تصريح كرد:« به نظر من اين دو عامل ذهني و عيني باعث مي‌شود كه آدمي به ادبيات تلخ كشيده شود. در سطح جهاني نمونه اين مساله ژان پل سارتر است كه يك تلخ‌نگار است و از سوي ديگر نويسنده‌اي فرانسوي مثل رومن رولان را داريم كه يك خوش‌بين‌نويس است و آثارش آكنده از خوش‌بيني است. انتهاي پيام
  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.