فايننشيال تايمز: اقدام نظامي عليه ايران فقط ميتواند برنامه هستهيياش را چند سالي عقب بيندازد
فايننشيال تايمز گزارش داد، اقدام نظامي عليه ايران فقط ميتواند برنامه هستهيي اين كشور را چند سالي عقب بيندازد.
به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) اين روزنامه انگليسي افزود گاهي اوقات بديهيات نيازمند تكرار هستند: ايران تصميم ميگيرد كه تسليحات هستهيي داشته باشد يا نداشته باشد. آمريكا، اروپا و جامعه جهاني ميتوانند به دنبال تاثيرگذاري بر انتخاب تهران باشند، ميتوانند تحريمهايي اعمال كنند و يا مشوقهايي پيشنهاد دهند، آنها احتمالا ميتوانند برنامه هستهيي ايران را به تاخير بيندازند اما اين ايران است كه تصميم نهايي را ميگيرد.
اين گزارش افزود: بسياري از بحثهاي كنوني از مقدمهاي متفاوت آغاز شده است، اين مقدمه به مخاطبانش انتخاب دوگانه را ميان ديپلماسي اجباري، اعمال تحريم و توسل به زور از يك سو و رژيمي خطرناك مجهز به تسليحات هستهيي از ديگر سو پيشنهاد داده است.
جان مك كين، سناتور جمهوري خواه آمريكايي گفت، تنها چيزي كه از يك جنگ ديگر در خاورميانه بدتر است، ايران هستهيي است.
اين گزارش ادامه داد، اما اينها الزاما جايگزين يكديگر نيستند؛ تهاجم نظامي آمريكا ممكن است به محكمتر شدن مقاصد هستهيي تهران منجر شود، اعمال تحريم اقتصادي هم ميتواند تاثير مشابهي داشته باشد.
اين گزارش با بيان اين كه هيچ يك از آنچه در بالا آمد به دنبال اين نيست كه بگويد ميتوانيم به تقاضاي هستهيي ايران بيتفاوت باشيم ادعا كرد: آژانس بينالمللي انرژي اتمي همه تلاشش را براي بازگرداندن ايران به آغوش جامعه جهاني انجام داد، اما هفتهي گذشته گزارش مايوس كندهاي را كه از عدم پايبندي ايران خبر ميداد، ارايه كرد.
فايننشيال تايمز افزود منطق بايد مبتني بر واقعيتهاي سياسي و استراتژيك باشد، يكي از اين واقعيتها اين است كه ايران در برابر حق خود براي دستيابي به تكنولوژي هستهيي صلح آميز از جمله غني سازي اورانيوم در سطح پايين كه توسط معاهده منع اشاعه تسليحات هستهيي مجاز شمرده شده تسليم نميشود. هدف سياست عاقلانهي غربيها بايد اقناع هر فردي در تهران كه در قدرت است به اين باشد كه منفعت ايران در اجتناب از بمب ضمن حفظ حاكميتش است.
در ادامه اين گزارش ميخوانيم چنين بديهياتي كه در بالا ارايه شد در بحثهايي كه ديپلماسي اجباري و گزينهي نظامي را مسلم ميدانند ناديده گرفته ميشود. مقامات اروپايي باور دارند كه ايران حتي در صورت اعمال يك رژيم تحريمي دشوار ميتواند تا سالها دوام بياورد، در كوتاه مدت اقدام تنبيهي ميتواند به يكپارچه كردن قدرت در ايران بينجامد. گزينهي حمله نظامي هم چنين است، هيچ كس كمتر از همه - آژانسهاي جاسوسي - ايدهي چنداني درباره اينكه چه مقدار از برنامه هستهيي ايران ميتواند با بمباران نابود شود، ندارد؛ بسياري از تجهيزات در زير زمين است و ديگر تجهيزات در نواحي شهري پنهان شدهاند؛ بيشترين اميد برنامهريزان نظامي ميتواند اين باشد كه برنامهي هستهيي ايران را چند سالي عقب بيندازند.
در ادامه اين گزارش ميخوانيم: جامعه جهاني نيازمند زمان است؛ اين هفته دوباره در مذاكرات پاريس ميان اعضاي دايم شوراي امنيت سازمان ملل و آلمان ديديم كه رسيدن به اجماع چقدر ميتواند دشوار باشد.
ارزيابيهاي استراتژيك و منافع اقتصادي در نهايت باعث شده كه روسيه و چين با اعمال تحريمها مخالفت كنند.
در گذشته آمريكا و اروپا با اين فرض كار ميكردند كه اگر موافقت روسيه جلب شود، چين هم همراهي خواهد كرد اما اكنون نقش چين ممكن است مهمتر هم باشد. امتناع سنتي پكن در تاييد دخالت در امور مربوط به حاكميت كشورها چين را در جهت مخالفت با معيارهاي تنبيهي قرار ميدهد، تمايل چين به همراهي با غير متعهدها و وابستگياش به نفت ايران اين كشور را بيشتر در اين مسير قرار داده است. اما چين نيز از موقعيت جديدش به عنوان عضو كلوپ انحصاري قدرتهاي بزرگ بهره ميبرد؛ ايران مسلح به تسليحات هستهيي در راستاي منافع استراتژيك اين كشور نيز نخواهد بود.
اين گزارش افزود: هنوز راه طولانياي در تاييد اعمال تحريم عليه ايران و اقدام نظامي وجود دارد.
آمريكا و ياران اروپايياش در حال فشار آوردن براي قطعنامهاي مبتني بر تحريمها بر اساس فصل هفت منشور سازمان ملل هستند. ليزائو كسينگ، وزير امور خارجه چين يك نسخهي جيبي از منشور را همراه خود دارد و هر گاه درباره اعمال تحريم صحبت ميشود صفحه مربوط را ورق ميزند تا يادآوري كند كه فصل هفت مسيري به سوي جنگ است.
در ادامه اين گزارش آمده است: گمانها درباره مقاصد آمريكا فراتر از پكن و مسكو رفته است، برخي اروپاييان ميترسند كه واشنگتن اعمال تحريم را به عنوان سرآغاز حملات نظامي ببيند. آنها تناقضي را ميان پافشاري آمريكا به اقدام فوري و اين واقعيت ميبينند كه سالها طول ميكشد كه اعمال تحريم صدمه بزند. آيا آمريكا به دنبال تغييري در سياست ايران است يا هدف واقعياش قدمهايي در جهت تغيير رژيم است؟ آيا ميتوان نتيجه گرفت كه هدف اول بدون هدف دوم غير ممكن است؟
اين گزارش ادامه داد: بسياري از غربيها معتقدند در ايران دو ساعت وجود دارد كه تيك تاك ميكند يكي ساعتي كه زمان مورد نياز تهران را براي توسعه تكنولوژي هستهيي نشان ميدهد و ديگري احتمالا بر جمعيت سياسي جوان و در بسياري از جنبهها حامي غرب كه يك رژيم معتدلتر را مورد توجه قرار ميدهد، پرده انداخته است؛ در حال حاضر ساعت اول تندتر از دومي حركت ميكند. اين موضوع ما را به تكرار نهايي بديهيات ميكشاند؛ اجبار كافي نيست؛ اگر قرار است ايرانيان جوان قانع شوند كه كشورشان بايد مجددا با جامعه جهاني همگرا شود، بايد چشم انداز منافعي كه از امتناع هستهيي بوجود ميآيد به آنها نشان داده شود؛ آمريكا فقط ميتواند چنين پيشنهادي را بدهد؛ اين موضوع نيازمند توجه واشنگتن به نگرانيهاي امنيتي ايران است، هم چنين نيازمند به رسميت شناختن اين امر است كه احياي ثبات در خاورميانه گستردهتر به عادي سازي نهايي رابطهي ميان ايران و غرب بستگي دارد.
در پايان اين گزارش آمده است: اين موضوع ثابت ميكند كه امتناع ايران به تغيير ذهينتش غير ممكن است، بنابراين ما مجبوريم كه دكترين سابق بازدارندگي را كنار بگذاريم، آنچه بديهي است اين است كه تلاش براي برهم زدن اين پيشامد نيازمند رك گويي و تصور در كنار قاطعيت لازم است.
انتهاي پيام
- در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
- -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
- -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
- - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بیاحترامی به اشخاص، قومیتها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزههای دین مبین اسلام باشد معذور است.
- - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر میشود.
نظرات