• سه‌شنبه / ۲۱ آذر ۱۳۹۱ / ۱۰:۰۱
  • دسته‌بندی: علم ورزش
  • کد خبر: 91092111779

نگاهی به آسیب‌های ورزشی

آسیب دیدگی آرنج در کمین ورزشکاران راکت به دست

آسیب دیدگی آرنج در کمین ورزشکاران راکت به دست

فیزیوتراپ تیم فوتبال پیکان معتقد است آسیب دیدگی مفصل آرنج اگرچه نسبت به آسیب‌های مچ پا، زانو و شانه از درصد کمتری برخوردار است اما به دلیل حساسیت این ناحیه، درمان و پیشگیری از آسیب دیدگی آن از اهمیت بالایی برخوردار است.

فیزیوتراپ تیم فوتبال پیکان معتقد است آسیب دیدگی مفصل آرنج اگرچه نسبت به آسیب‌های مچ پا، زانو و شانه از درصد کمتری برخوردار است اما به دلیل حساسیت این ناحیه، درمان و پیشگیری از آسیب دیدگی آن از اهمیت بالایی برخوردار است.

کسری کاظمی در گفت‌وگو با خبرنگار علم ورزش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، درباره مفصل آرنج گفت: این ناحیه محل تلاقی سه استخوان است. در بالا استخوان بازو (Humerus) و در پایین دو استخوان ساعد در کنار هم قرار می‌گیرند که عضلات، عروق و اعصاب این ناحیه را پوشش می‌دهند. این ناحیه شامل سه عصب اصلی شامل عصب رادیال (Radial) میانی (Median) و اولنار (ulnar) است. مفصل آرنج شامل مفصلی است که انتهای استخوان زند زیرین و بازو است و مفصل دیگر استخوان زند بالاست.

وی افزود: آسیب دیدگی مفصل آرنج بیشتر در ورزش‌هایی اتفاق می‌افتد که با اندام فوقانی در ارتباط هستند. در ورزش‌های راکتی و پرتابی بعد از کتف، آرنج نقش مهمی در انجام حرکات دارد. بسکتبال و والیبال هم جزو ورزش‌هایی هستند که مفصل آرنج کاربرد فراوانی در آن‌ها دارد. معمولا آسیب‌های این ناحیه در اثر برخورد مثل افتادن و ضربه مستقیم و اجرای فنون در ورزش‌هایی مثل کشتی است و یا آسیب‌هایی که در اثر التهاب تاندون‌های این ناحیه اتفاق می‌افتد. این آسیب‌ها بیشتر در ورزش‌هایی مثل تنیس و گلف و در اثر حرکت‌ها و چرخش‌های تکراری روی می‌دهد،‌ چون عضلاتی که در این قسمت هستند از یک طرف به قسمت انتهایی آرنج و از طرف دیگر به مچ متصل می‌شوند.

این فیزیوتراپ درباره آسیب‌های عمده‌ی ناحیه آرنج در ورزشکاران گفت: معمولا در گلف‌بازان قسمت داخلی که محل اتصال تاندون‌های حمل کننده در مچ هستند دچار آسیب می‌شود و در تنیس‌بازان قسمت خارجی آرنج بیشتر در معرض آسیب دیدگی است. از آسیب‌های دیگر این ناحیه می‌توان به کشیدگی لیگامان‌های جانبی مفصل آرنج، شکستگی‌ها و دررفتگی‌ها اشاره کرد.

کاظمی همچنین به حساسیت مفصل آرنج اشاره و تصریح کرد: آسیب این ناحیه نسبت به آسیب‌های مچ پا، زانو و شانه از درصد کمتری برخوردار است. اما به دلیل حساسیت بالایی که دارد، در طولانی مدت و در ورزش‌های راکتی دچار آسیب می‌شود. اگر آسیب دیدگی جزئی باشد، با فیزیوتراپی،‌ یخ درمانی و انجام تمرین‌های خاص قابل درمان است اما در صورت بروز شکستگی و در رفتگی شدید باید با احتیاط با این ناحیه برخورد کرد، چرا که درمان غلط باعث استخوان‌سازی‌های بیهوده در این قسمت شده و مفصل را سخت و دامنه حرکتی را محدود می‌کند و ورزشکار در طولانی مدت دچار عوارض غیر قابل جبرانی می‌شود.

وی به تقویت عضلات آرنج به وسیله ورزش و تمرین‌های مناسب تاکید و اظهار کرد: برای تقویت عضلات این ناحیه می‌توان از تمرین‌های هماهنگ کننده عصبی عضلانی استفاده کرد که حس عمقی فرد را تقویت کرده و باعث پیشگیری از آسیب‌های احتمالی در برخی ورزش‌ها می‌شود. پس از آسیب دیدگی هم در مرحله اول و بسته به شدت آسیب با بی‌حرکتی، محافظت و بالا نگه داشتن عضو از این ناحیه مراقبت می‌شود. در مواردی هم که فرد مجبور به جراحی می‌شود، مهارت جراح نقش مهمی در بهبود سریع و مناسب آرنج دارد. مراحل توان‌بخشی و فیزیوتراپی بعد از جراحی هم عوارض آسیب دیدگی را به حداقل می‌رساند و از بروز مشکلات احتمالی جلوگیری می‌کند.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.