• شنبه / ۲۷ آبان ۱۳۹۶ / ۰۹:۴۱
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 96082715608
  • منبع : مطبوعات

اگر من احمدی‌نژادی بودم!

ختم مرحوم داوود احمدی‌نژاد

«الحمدالله، نقاب دولت خدمتگزار هم افتاد و عیان شد که دولتمردانش بیش از خیر عمومی به نفع شخصی‌ می‌اندیشند و مردم را وسیله‌ای می‌دانند برای فشار به نهادهای رسمی تا شاید از مهلکه‌ای که گریبانشان را گرفته، جان سالم به‌در ببرند. ان‌شاءالله، به‌زودی چهره واقعی رسانه‌هایی که با سکوت خود از دولت مهرورزی حمایت می‌کنند هم آشکار خواهد شد. دولت مهرورزی که در زمهریر کرمانشاه زلزله‌زدگان بی‌سرپناه را رها کرده و با برپایی «شوی بست‌نشینی»، در اندیشه تسویه‌حساب با نهادهای حقوقی است؛ درست یا غلط به‌حق یا ناحق.»

به گزارش ایسنا، احمد غلامی در ادامه در شرق نوشت: اینک، دولت احمدی‌نژاد بیش از هر زمان دیگری باید سکوت کند. سکوت همواره علامت رضا نیست؛ گاه علامت شرم است. لب‌بستن در وضعیت‌های حاد که آلامی بزرگ مردم را اندوهگین ساخته است. سفر دیرهنگام احمدی‌نژاد به کرمانشاه هم دردی را دوا نمی‌کند و به کار کسی نمی‌آید به‌جز خودش و بست‌نشینان. به‌راستی اگر این «شوی سیاسی» را اصلاح‌طلبان یا هر جناح سیاسی دیگری به‌راه انداخته بودند، رسانه‌های اصولگرا چه می‌کردند؟ آیا مثل حالا سکوت می‌کردند؟ بعید است آنان چنین اغماضی روا دارند. اصولگرایان به‌احتمال قوی، یک‌صدا با تمام قوا به برگزارکنندگان این شوی سیاسی حمله‌ور می‌شدند و اگر زورشان می‌رسید تا سقوط دولت هم پیش می‌رفتند؛ پس چرا حالا سکوت کرده‌اند؟ این سکوت نشانه شرم است یا مصلحت! اگر اصولگرایان و رسانه‌های وابسته به آنان کلاهِ خود را قاضی کنند و به‌نفع خود رأی دهند، این نکته فراموش نمی‌شود: این شوی سیاسی یا بست‌نشینی بی‌اثر -آن‌هم در حرم شاه‌عبدالعظیم به‌عنوانِ پایگاه سنتی این جریان سیاسی- مرگ سیاسی پیکر نیمه‌جان این جریان را رقم خواهد زد. در شوی بست‌نشینی، اندک‌مردمی حضور دارند و تک‌وتوک صدایی در تأیید گفته‌های احمدی‌نژاد به‌گوش می‌رسد که صحنه را به یک کمدی سیاه بدل می‌کند اما ناگفته پیداست که حرف‌های تندِ رئیس دولت خدمتگزار، در نوع خود بی‌سابقه و حیرت‌انگیز است. شاید او تنها کسی باشد که بعد از انقلاب توانسته چنین سخن بگوید. حیرت‌انگیزتر آنکه کسی دیگر برای این سخنانِ به‌ظاهر انقلابی و ساختارشکنانه تَره هم خرد نمی‌کند. صداهای موافقی که در تصویر ویدئویی شنیده می‌شود، گویا بیشتر از مطایبه و شیرین‌کاری خلایقی حکایت دارد که در هر بازار مکاره‌ای جمع‌اند و صرفه خود می‌برند. اگر من یک احمدی‌نژادی بودم می‌گفتم: «اخوی ملت ما را سرکار گذاشته‌اند!» مردم، خلق، توده و واژه‌های از این‌دست که رابطه‌ای دوسویه با دولت دارند، همواره قابل‌تأمل‌اند. مردم همان‌هایی هستند که دولت‌ها به‌قدر هوش و زیرکی خود آنان را به صحنه می‌آورند تا از رأی آنان مشروعیت گرفته، در قدرت ماندگار ‌شوند. مردم و توده‌ها را گاه می‌توان با «شور» فریفت و بر سریر قدرت نشست: «شورهایی که بر مردم غلبه می‌کنند، مفسده‌هایی است که انسان به‌واسطه قصور خویش در دام آنان گرفتار می‌شود». دولت نهم و دهم هنوز در رؤیای «شور» سال ٨٤ است؛ شوری که بدان معتادند، شوری که از فرط استعمال دیگر نشئه نمی‌کند. توده مردم بدنه اجتماعی را می‌سازند. مردمی که گاه نیروی اجتماعی منفعل‌اند، گاه خشن و خطرناک. این بدنه اجتماعی دستکاری می‌شود و این دستکاری تا زمانی دوام و بقا دارد که دست صاحب‌منصبان رو نشود. مردم اما زمانی در صحنه یکپارچه‌اند و در سیاست کارایی دارند که به چیزی یا کسی باور داشته باشند و این باور که شکست، دیگر نمی‌شود آن را بند زد...

حتی با انقلابی‌ترین حرف‌ها. به‌خصوص که این حرف‌ها برساخته قدرت باشد، «قدرت نهادینه و از پیش‌موجود» که ایستا، صلب و فروبسته‌ است. در این نوع قدرت، مردم همواره تحت‌تأثیرند: گاه ناشاد، گاه کینه‌توز یا غمگین‌ می‌شوند. «قدرت برساخته»، تنها با نیروهای واکنشی سروکار دارد و در سیاست نیز به کلان‌سیاست می‌انجامد. آن مردمی که گرداگرد احمدی‌نژاد جمع شده‌اند و او با آنان سخن می‌گوید، در چنین وضعیتی هستند: «انفعال». دلیل این ادعا سخنان احمدی‌نژاد در شاه‌عبدالعظیم است که هیچ موجی در توده ایجاد نکرد. احمدی‌نژاد دیگر قادر به یکپارچه‌کردن توده‌ها نیست. توده باورشان را به او از دست داده است. این خاصیتِ «قدرت برساخته» است که به‌سرعت از توان تهی می‌شود. این درسی است برای دولت حسن روحانی که با تکیه بر همین قدرت برساخته ‌روی کار آمده است، نه قدرت به‌معنای «توان» (یا قدرت برسازنده) که بی‌وقفه در حال مقاومت و پویایی است و در ساحت سیاست به «خرد سیاست» می‌انجامد. حسن روحانی می‌تواند تفاوت این دو سیاست را از حضور مردمی درک کند که هنگام نزول بلایای طبیعی هم‌چون زلزله کرمانشاه و ریزش معدنِ یورت گرگان گرد او جمع می‌شوند و نقابی به چهره ندارند. در قیاس این جمعِ بی‌نقاب با آنان که به تمجید و ستایش دور روحانی حلقه زده‌اند و رسانه‌های حامی‌اش است که شکاف میان «قدرت برساخته» و «قدرت برسازنده» هویدا می‌شود. دولت احمدی‌نژاد نشانه‌ای آشکار از افول قدرت‌های برساخته است و اگر برای دولت او چنین اتفاقی افتاده است، دلیلی ندارد برای دولت روحانی رخ ندهد. 
* در این متن از کتاب «اسپینوزا، رساله سیاسی با موخره آنتونیو نگری»، ترجمه پیمان غلامی و ایمان گنجی، نشر روزبهان استفاده شده است. 

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
avatar

اگر عرضه دارید نظر مخالفان خود را نیز منتشر کنید.

avatar
۱۳۹۶-۰۸-۲۷ ۱۵:۲۱

مخاطب محترم همانطور که می بینید درباره شرایط انتشار نظرات مخاطبان ایسنا تاکید کرده که از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی احترامی باشد معذور است.

avatar
۱۳۹۶-۰۸-۲۷ ۲۰:۱۸

حداقل راست به مردم بگید .چرا احمدی نزاد هرجا میرود مردم به شدت دور او جمع میشوند چون مردم میخواهند ش آیا این درست هست یا نه

avatar
۱۳۹۶-۰۸-۲۷ ۲۰:۵۶

درودبردکتراحمدی نژاد حامی محرومان دکتر دوست داریم

avatar
۱۳۹۶-۰۸-۲۸ ۰۲:۰۴

شهروندِ عزیز ، جریانی که از آن حمایت میکنی دیربازیست بیشترین پایگاههای رسانه ای سمعی ، بصری و دیجیتال را برعهده داشت و با تمام شدن تاریخ مصرف بازیگرانش حداقل کاری که کرده اند سکوت است ... شاید در حافظه کوتاه مدت اکثریت شماها نمیگنجد که در اواخر دهه هشتاد مردی از جنسِ هنر بعد از بیست سال آمد و گفت با دیدن شرایط ایجاد شده توسط معجزهِ هزاره سوم به میدان آمده ام و همان رسانه قوی با حمایت از سر دسته بست نشینهایِ امروز آدرس غلط به مردم نشان داد و شور موجود در آن زمان را بجای تبدیل کردن به شعور ، به حماسه خس و خاشاک دامن زد و حالِ ایران را بد کرد و پیرو این حماسه معاندان و مزدوران خارجی دامن به این تفرقه جاهلانه زدند و افسار شور را به دست گرفت و از بی تدبیریِ همه ی جناح ها بهره برداری کرد که حدود یک دهه است که در حال هزینه دادن هستیم... همین شخصی که سنگش را به سینه میزنید هشت سال همه جوره صاحب مسند بود و اصطلاحِ "بگم بگم" را در فرهنگستان زبان افزود و الان بخاطر بازی ندادنش دم از دلسوزی میزند ... ایسنا خدا قوت

avatar
۱۳۹۶-۰۸-۲۸ ۱۱:۲۳

نقشه این ادم دقیقا همون نقشه سالهای قبله..درسته مردم ممکنه از بعضیا که ایشون اسم میبره دل خوش نداشته باشن ولی اینکه خودش رو کل مردم جا بزنه و بیاد بگه ما میخوایم فقط فلانی ها نباشن باز در ادامه همون خط عوام‌فریبیه..اینها بسیار تنگ نظرند ...رسانه هایی که در اون 8 سال هفته ای یه بولتن علیه‌شون درمی‌اومد از طرف دولت مهروز میدونن اینا کی هستن..مردم گول اینها رو نخورید..دیدن شهر شلوغه دارن تلاششون رو میکنن بیشترین استفاده رو ببرن...خدا فقط به داد مردم برسه تو این بلبشو

avatar
۱۳۹۶-۰۸-۲۸ ۱۶:۲۶

علی آقا شما که از هواداران ایشون هستید بگو ببینم این آقای احمدی نژاد 700 میلیارد دلار پول نفت را چکار کرد؟ پس چرا فقر ریشه کن نشد ؟ 700 میلیارد دلار میدونی یعنی چی!!!! کل پول سلسه پهلوی حالا خوب یا بد کاری به شون نداریم که حدود 53 سال بر ایران حکومت کرد 124 میلیارد دلار بود با ایران حدود 10 میلیون نفری از سال 1304 تا ایران حدود 35 میلیون نفری درسال 1357 که طبق شواهد و مدارک حداقل مردم کشور اینقدر تحت فشار اقتصادی نبودن پس چرا این آقای احمدی نژاد در حدود 8 سال با این همه پول نتونست ایران حدود 70 تا 75 میلیون نفری آن موقع را سر و سامان دهد؟ لطفا پاسخ قاطع دهید

avatar
۱۳۹۶-۰۸-۲۹ ۱۰:۵۲

حالا پول نفت دومیلیون وپانصدهزاربشکه ای روزانه را کجا می برند؟ چرا آقای زنگنه به هیچ کس توضیح نمی دهد؟نکنه ایران فقط برای او هست ما نمی دانیم؟