• دوشنبه / ۱۳ خرداد ۱۳۹۸ / ۱۷:۱۱
  • دسته‌بندی: سیاست داخلی
  • کد خبر: 98031306087
  • منبع : نمایندگی خراسان رضوی

ری‌شهری:

جایگاه معرفتی امام خمینی (ره) در عرفان عملی کمتر مورد توجه قرار گرفته است

آیت الله ری‌شهری

عضو مجلس خبرگان رهبری گفت: یک بعد از شخصیت امام خمینی (ره) که شاید کمتر مورد توجه قرار گرفته باشد، جایگاه معرفتی ایشان در عرفان عملی است.

به گزارش ایسنا، آیت الله محمد محمدی ری‌شهری امروز در نشست تخصصی در خصوص سیره علمی و عملی امام خمینی (ره) که در محل بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی برگزار شد، اظهار کرد: در رابطه با شخصیت امام راحل (ره) از نظر علمی، عملی، اخلاقی و عرفانی صحبت‌های زیادی صورت گرفته اما باز هم جای صحبت دارد.

وی با بیان اینکه یک بعد از شخصیت امام (ره) که شاید کمتر مورد توجه قرار گرفته باشد، جایگاه معرفتی ایشان در عرفان عملی است، عنوان کرد: برای اشاره به این جایگاه چند جمله از فرمایشات ایشان در وصیت‌نامه اخلاقی به فرزندشان احمد خمینی را بیان می‌کنم. ایشان فرمودند این وصیتی است از پدری پیر که عمری را به بطالت و جهالت گذرانده و اکنون به سرای جاوید می‌رود، با دست خالی از حسنات و نامه سیاه از سیئات، به امید مغفرت.

ری‌شهری افزود: امام حسناتی دارند که در نامه ایشان هست و سیئاتی که نیست. امام (ره) تا آخرین لحظه نماز شب خود را ترک نکردند، حالاتی داشتند و به پرهیز از گناه به ویژه غیبت توجه می‌نمودند، مواردی که بسیار عجیب بود. این وصیت ایشان چه معنی می‌دهد؟ آیا مبالغه و یا شکست نفسی است؟ برای اینکه این مطلب تا اندازه‌ای روشن شود، روایتی وجود دارد که با اندکی اختلاف از پیغمبر (ص) و امام علی (ع) نقل شده است.

این عضو مجلس خبرگان رهبری ادامه داد: کلینی نقل می‌کند که اگر کسی عقلش کامل شود، صفات مختلفی دارد. اگر دیگران کار خوبی از او دیده باشند، کار خوب زیاد خود را کم می‌کند و اگر انسان بسیار عاقلی باشد، خود را بدترین آدم می‌داند. این بدین معنی است که انسان خوبی‌های خود را نبیند و با همه خوبی‌هایی که دارد خود را بدترین آدم بداند، حرف اصلی این است. در نقل صدوق نیز همین معنا اما با تعبیر مختلف است.

تولیت آستان حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) با اشاره به اینکه مقام فنا یعنی خود را هیچ چیز نبیند، تصریح کرد: یکی از حسنات امام (ره) غیر از حسنات فردی ایشان این بود. این چه معنی می‌دهد که انسان خوبی داشته باشد اما آن را نبیند و یا خیلی خوب باشد و خود را بدتر ببیند؟ این حالی است که باید انسان به آن برسد تا درکش کند. این حال وجدانی است و در قالب بیان نمی‌آید.

وی اضافه کرد: امام معصوم (ع) از کجا متوجه می‌شود که امام شده، اینکه حالت انکسار و ذلت در نفس خود می‌بیند، امام (ره) به این مرحله رسیده بود. از نظر جایگاه معرفتی این مقام را به دست آورده بود که خود را هیچ نمی‌دید. انسان در درجات معنوی انسان به حالتی می‌رسد که خود را اینگونه می‌بیند.

ری‌شهری خاطرنشان کرد: این حالت در ائمه بسیار بیشتر بود. فردی که به آن حالت نرسد، نمی‌تواند بفهمد که این حال چیست. این حال مافوق درک ما است. امام جایگاه برزخی داشتند که مقامشان در عالم دیگر فوق العاده بوده و جایگاه خوبی دارند.


انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.