• دوشنبه / ۱۴ مرداد ۱۳۹۸ / ۱۶:۱۰
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 98051407294
  • خبرنگار : 71357

از شمشیر زخم نخوردم ولی از دیگران خوردم

image.png

مجتبی عابدینی ‏یکی از قهرمانان پرافتخار شمشیربازی است که برای همه قهرمانی‌هایش مسیر سختی را پشت ‏سر گذاشته؛ به قول خودش هیچ‌وقت از شمشیر زخم نخورده، اما از دیگران چرا.

به گزارش ایسنا، روزنامه شهروند نوشت: روزی که سردبیر گفت با مجتبی عابدینی یکی از قهرمانان خوش‌چهره ایران گفت‌و‏گو بگیر، دنبال اسمش بین بازیکن‌های فوتبال می‌گشتم که فهمیدم او نفر اول ورزش شمشیربازی ‏ایران است. هرچند خودم را قانع کردم که پرطرفدار بودن و اهمیت ورزشی مثل فوتبال که از ‏کودکی به ارث می‌بریم این خطای ذهن را برایم پیش آورده، اما تصمیم گرفتم که از خود «مجتبی ‏عابدینی» هم بپرسم که به غیراز جامعه ورزشی مردم چقدر او را می‌شناسند؟ جواب این سوال در ‏مصاحبه آمده و مرا قانع کرد که مقصر این اتفاق تنها اطلاعات عمومی پایین نیست.

گاهی آدم‌ها، ‏ورزش‌ها و فیلم‌ها و اصلا چیزهایی را دنبال می‌کنند که به آن علاقه دارند و طبیعتا بخشی از ‏علاقه‌مندی‌هایمان هم مدیون این است که ما چقدر یک موضوع را می‌دانیم و چقدر دیده‌ایم و ‏چقدر روی آن سرمایه‌گذاری شده است! درست مثل فوتبال که نه‌تنها انواع مختلفش روزی چند ‏بار از شبکه‌های مختلف تلویزیون پخش می‌شود، بلکه برایش برنامه تحلیلی هم می‌سازند تا جایی ‏که حالا نه‌تنها ورزش است، بلکه شغلی پردرآمد هم به حساب می‌آید. سر آخر این‌که آقای عابدینی ‏یکی از قهرمانان پرافتخار شمشیربازی است که طبعا برای همه قهرمانی‌هایش مسیر سختی را پشت ‏سر گذاشته که به قول خودش هیچ‌وقت از شمشیر زخم نخورده، اما از دیگران زخم خورده است. ‏

شمشیر بازی ورزش روتینی نیست و طبیعتا باید شمشیرباز شدن مجتبی عابدینی پیشینه‌ای ‏داشته باشد. علاقه به این رشته از کجا شروع شد؟

وقتی بچه بودم پسردایی‌ام شمشیرباز بود و من هم به این ورزش علاقه‌مند شدم. آن موقع‌ها یعنی در ‏دهه ٦٠ زندگی ما مثل بچه‌های الان نبود که موبایل و تبلت و انواع و اقسام اسباب‌بازی‌ها را داشته باشیم؛ ‏اما پدرم که می‌دانست من به شمشیربازی علاقه دارم برایم یک شمشیر چوبی ساخت که خیلی هم بین ‏بچه محل‌هایمان معروف شد. این علاقه ادامه پیدا کرد تا بالاخره ٢٦تیر سال ٧٦ یعنی وقتی ١٣ ‏سالم بود وارد ورزشگاه شهید کلاهدوز شدم و از آن موقع تا الان به صورت جدی شمشیربازی می‌‏کنم.‏

شمشیربازی ورزش لذت‌بخشی است؟

هر ورزشی سلیقه‌ای‌ است و جذابیت شمشیر بازی برای من به این دلیل است که می‌توانم ذهن طرف مقابلم ‏را بخوانم. کسانی که شطرنج بازی می‌کنند این موضوع را خیلی خوب درک می‌کنند، چون در بازی علاوه بر ‏خواندن دست حریفت باید در صدم ثانیه هم تصمیم بگیری و هم عملی‌اش کنی.‏

شما نفر اول شمشیربازی ایران هستید و تقریبا همه نوع مدال را در مسابقات ‏گرفته‌اید. این موضوع احساس خاصی برایتان دارد یا نه؟

فکر می‌کنم به همه خواسته‌هایی که در مسابقات آسیایی و جهانی داشته‌ام، رسیده‌ام. حس بزرگی برایم است. ‏چون برای رسیدن به جایگاهی که می‌خواستم برسم، تلاش کردم و به دستش آوردم.‏

این‌که می‌گویید به همه خواسته‌هایتان در ورزش شمشیربازی رسیده‌اید و به قولی مدال‌هایش ‏را هم درو کرده‌اید، باعث نمی‌شود به خودتان بگویید «دیگر برای چه چیز بالاتری تلاش کنم؟» یعنی ‏هدف یا خواسته‌ای وجود ندارد که به آن نرسیده باشید؟

من در المپیک چهارم شدم و هنوز گرفتن مدال طلای المپیک در دلم مانده. انگیزه‌ام الان ‏گرفتن مدال طلای المپیک ٢٠٢٠ است.‏

موضوعی که در حواشی ورزش‌هایی مثل شمشیربازی وجود دارد، این است که طبیعتا ‏ورزشکارانش به اندازه فوتبالیست‌ها یا والیبالیست‌ها دیده نمی‌شوند. ممکن است خیلی‏ها مثل شما مدال‌ها و افتخارات زیادی کسب کرده باشند، اما مردم با آنها آشنا نشده‌اند. مردم چقدر ‏‏«مجتبی عابدینی» نفر اول شمشیربازی ایران را می‌شناسند؟

شاید از ١٠ نفر ٣ تا ٤ نفر مرا بشناسند.‏

بنابراین نسبت به اندازه‌ای که برای جامعه ورزش افتخار به دست آورده‌اید، دیده نشده‌اید. این ‏موضوع در مقایسه با مثلا فوتبالیست‌هایی که خیلی هم موفق ظاهر نشدند، اما بین مردم مشهور ‏هستند، برایتان ناخوشایند نیست؟

بعضی از مواقع شاید ناراحت شوم  و به خودم بگویم. ولی در کل هیچ توقعی از مردم ندارم. به‌هرحال مردم می‌‏توانند هرکسی را دوست دارند دنبال کنند و بشناسند.‏

منظورم توقع‌تان از جامعه ورزشی است. این‌که به امثال شما یا رشته‌های ورزشی ‏این‌چنینی بیشتر اهمیت بدهند تا ورزشکاران موفق این ورزش‌ها هم به اندازه حق‌شان دیده ‏شوند.‏

این مبحث طولانی است. جامعه ورزش ما به رشته ورزشی نمی‌رسد و نادیده‌اش می‌گیرد. من با این‌که ‏کاپیتان تیم شمشیربازی ایران هستم، خیلی گلایه‌ها دارم چه برسد به بچه‌هایی که هنوز اول راه هستند.‏

خب گلایه‌هایتان را بگویید.‏

در مسابقات جهانی شمشیربازی که در مجارستان برگزار شد، برای نخستین بار در تاریخ ایران مقام سوم را در ‏رشته شمشیربازی جهانی را به دست آوردم. اما وقتی به ایران برگشتم نه از فدراسیون و نه از کمیته ‏المپیک، هیچ‌کس به استقبالم در فرودگاه نیامد. به‌هرحال خیلی چیزهای دیگر هم بوده و هست که نمی‌‏خواهم درباره‌اش حرف بزنم. فقط در یک کلام باید بگویم که از دید من، جامعه ورزشی و مسئولانش فقط ‏برای خودشان کار می‌کنند نه برای ورزشکار. من یک ورزشکار هستم و وقتی می‌بینم که خواسته‌هایم ‏عملی نمی‌شود، متوجه می‌شوم که مسئولان هم به دنبال خواسته‌ها و کار خودشان هستند نه ما.‏

اوضاع مالی شمشیربازها چطور است؟

شمشیربازها بچه‌های بسیار خوش‌تیپ و شیک‌پوشی هستند، اما از نظر اوضاع مالی واقعا ساپورت نمی‌شوند. ‏به جرأت می‌توانم بگویم در حق ما جفا شده است.‏

منبع در آمدتان از کجاست؟ ‏

خیلی وقت‌ها از من پرسیده‌اند شغلت چیست و من هم گفته‌ام شمشیربازی. می‌پرسند فقط همین؟ من هم ‏می‌گویم فقط همین! ‏

می‌شود به شمشیربازی به چشم یک شغل نگاه کرد؟

دوست داشتم شغل دیگری می‌داشتم چون ورزش ایران ثابت کرده تا زمانی که قهرمان هستی خواهان ‏داری و اگر یک روز به هر دلیلی نتوانستی قهرمان‌شان باشی شاید دیگر کسی سراغت را هم نگیرد.‏

شمشیربازی از دید تماشاگر خیلی نفسگیر است یا این‌که لباس مخصوص و گارد محافظ دارید ولی بیننده ‏هر لحظه احساس می‌کند مکمن است که شمشیر به بازیکن برخورد کند؛ خودتان نمی‌ترسید؟

رشته شمشیربازی اصلا ترس و واهمه‌ای بابت هیچ آسیبی ندارد. شاید دلهره‌اش به خاطر این ‏است که بیننده این ورزش را درک کرده و نگران تماشاچی برای برد یا باخت مسابقه است. شمشیربازی یکی از ٣ رشته امن ورزش دنیا است و اگر رشته‌ای امکان آسیب‌رساندن به ورزشکار را ‏داشت از المپیک حذف می‌شد. ‏

تا به حال در این ورزش زخم شمشیر نخوردید؟

از شمشیر زخم نخوردم ولی از خیلی‌های دیگر خوردم. (می‌خندد)‏

آقای عابدینی ٢ تا دختر دارید، درست است؟

بله؛ پارمیس ٨ سال و پرنیان ١٨ ماهش است. ‏

بنابراین طبیعتا فعلا پرنیان ورزش پدرش را بیشتر می‌شناسد؛ به شمشیربازی علاقه دارد؟

به هر حال چون خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌هایم هم در رشته شمشیربازی فعالیت می‌کنند و پارمیس هم ‏من و آنها را می‌بیند به شمشیربازی خیلی علاقه‌مند شده است.‏

طبعا خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌های‌تان با دیدن شما به شمشیربازی علاقه‌مند شدند. آنها هم به صورت ‏جدی این ورزش را دنبال می‌کنند؟

بله؛ مثلا خواهرزاده‌ام امیرحسین شاکر نفر اول تیم‌ملی جوانان و نوجوانان شمشیربازی ایران است. ‏

همسرتان چطور؟

بله؛ همسرم هم خیلی شمشیربازی را دوست داشت اما خودش قهرمان تنیس روی میز و مربی شنا است.‏

شما به بچه‌های‌تان توصیه می‌کنید که بین ورزش‌ها شمشیربازی را انتخاب کنند؟

من نظری نمی‌دهم ولی اگر خودشان دوست داشته باشند، تلاش می‌کنم که به هدف‌شان برسند.‏

آقای عابدینی سبک زندگی‌تان چطور است؟ به غیر از ورزش به سینما و موسیقی یا تئاتر هم ‏علاقه دارید؟

بله سینما می‌روم و تئاتر هم گهگاه جنگ‌های شبانه و کمدی را دوست دارم و می‌روم. به موسیقی هم ‏علاقه دارم ولی هنوز قسمت نشده که کنسرت بروم.‏

دوست دارید کنسرت چه خواننده‌ای بروید؟

احسان خواجه امیری، هوروش بند و رضا صادقی را هم دوست دارم.‏

یک شمشیرباز چه سبک فیلم‌هایی را می‌پسندد؛ اکشن و جنگی؟

نه؛ اتفاقا فیلم‌های طنز و کمدی خانوادگی را دوست دارم.‏

چه بازیگری را دوست دارید؟

پرویز پرستویی و خیلی هم دوست دارم از نزدیک او را ببینم. یادم است ١٥‌ سال پیش ایشان را در یک ‏مجموعه ورزشی دیدم ولی خب آن موقع چیزی نبود که بتوانم با او عکس بیندازم اما همیشه فیلم‌هایی که ‏بازی می‌کند را می‌بینم و پیگیرش هستم.‏

چند ‌سال پیش یک فیلم خارجی در مورد زندگی یک قهرمان شمشیربازی ساخته شد که در ‏جشنواره‌های مختلف هم جایزه گرفت؛ این فیلم را دیدید؟

بله؛ فکر کنم زندگی یک شمشیرباز استونی بود.‏

در بعضی از فیلم‌ها حرکات نمایشی با شمشیر وجود دارد؛ مخصوصا فیلم‌های رزمی. تصاویر شمشیربازی در فیلم‌ها چقدر به واقعیت نزدیک است؟ اصلا  نمایش‌های شمشیربازی در فیلم‌ها خوب از ‏کار درمی‌آیند؟

من سریال‌ها و فیلم‌هایی که در آن حرکات شمشیربازی است را خیلی دوست دارم و بهم انرژی می‌دهد؛ ‏ولی به‌ هر حال تصاویر شمشیربازی در فیلم‌ها دقیقا مثل رشته شمشیربازی نیست. ما باید فکر حریف را ‏بخوانیم و بی‌محابا جلو نمی‌رویم مثل فیلم‌ها که می‌بینید تند تند شمشیرهایشان را به هم می‌زنند ولی ‏احساسم بر این است که اکثر حرکات نمایشی فیلم‌ها به واقعیت هم نزدیک است؛ به‌خصوص ‏شمشیرهایی که در فیلم‌ها نمایش داده می‌شوند اصلا با شمشیرهای ما فرق می‌کنند، قطرشان بزرگتر ‏است و اگر از آنها دست من بدهند شاید نتوانم با این نوع شمشیر بازی کنم. با آنها در فیلم آدم می‌‏کشند وخون می‌آید! (می‌خندد)‏

اهل فضای مجازی هم هستید؟ اینستاگرام دارید؟

بله دارم و کم و بیش فعالیت می‌کنم.‏

می‌دانید الان دقیقا چقدر فالوور دارید؟

١١‌هزار و ٦٠٠ تا.‏

در صفحه‌های اینستاگرام افراد مشهور معمولا بدو بیراه و فحاشی و کامنت‌های منفی هم زیاد ‏است؛ در صفحه شما هم این اتفاقات می‌افتد؟

با این‌که خیلی از ورزشکاران از این موضوع گلایه دارند ولی تا الان هیچ‌وقت در پیج من کامنت‌هایی که بی ‌احترامی یا بد و بیراهی نثارم کنند، وجود نداشته است.‏

به نظرتان چه اتفاقی می‌افتد که یک‌سری از ورزشکارها یا افراد مشهور کامنت‌های منفی زیادی ‏می‌گیرند؟ به نظرتان عملکرد حرفه‌ای‌اش ممکن است باعث این اتفاق شود یا سبک زندگی شخصی‌‏اش؟

من نمی‌دانم؛ در مورد من باید بگویم محبت مردم است و من همیشه گفتم که برای مردم ‏کشورم تلاش می‌کنم. هیچ‌وقت هم باخت‌هایم را گردن مسئول یا مربی یا افراد دیگری نینداختم و همیشه ‏خودم گردن گرفتم. شاید روراست بودن از همه چیز مهمتر باشد.‏

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.