• شنبه / ۱۸ آبان ۱۳۹۸ / ۱۰:۴۰
  • دسته‌بندی: فرامنطقه ای
  • کد خبر: 98081810329
  • منبع : دویچه وله

آلمان شاهد جشن یک هفته‌ای سی‌امین سالگرد فروپاشی دیوار برلین

دیوار برلین

۳۰ سال از فروپاشی دیوار شهر برلین می‌گذرد. به این مناسبت به مدت یک هفته در پایتخت آلمان جشن بزرگی گرفته خواهد شد. مسؤولان این جشن گفتند که برلین به صحنه کنسرت خوانندگان سرشناس جهان تبدیل خواهد شد. لحظه‌های تاریخی جشن روی دیوار برلین در تاریخ ۱۱ نوامبر ۱۹۸۹؛ یک روز پیش از آن بخشی از مرز میان آلمان شرقی و غربی باز شده بود.

به گزارش ایسنا، به نقل از دویچه وله، کلاوس لدرر، سناتور امور فرهنگی برلین از حزب چپ‌های آلمان گفته است که جشنی با عنوان "مسیر انقلاب" در هفت نقطه از شهر برلین از چهارم تا دهم نوامبر ۲۰۱۹ برگزار خواهد شد. هفت میدان شهر برلین به عنوان نماد رویدادهای مهم و تاریخی این شهر در سال‌های ۱۹۸۹/۱۹۹۰ برگزیده شده‌اند.

میدان‌های منتخب برای سالگرد فروپاشی دیوار برلین از جمله میدان آلکساندر، دروازه براندنبورگ و کورفورستن‌دام هستند. در این اماکن قرار است از چهارم نوامبر به کمک تصویر، فیلم‌ و صوت‌ صحنه‌هایی تاریخی بازسازی شوند.

بازسازی‌ صحنه‌های تاریخی بازدیدکنندگان را به ۳۰ سال پیش خواهد برد و فروپاشی دیوار برلین را به نمایش خواهد گذاشت. نمایشگاه‌ها و برنامه‌های متنوعی جشنواره برلین را همراهی خواهند کرد.

در نهم نوامبر ۲۰۱۹، در سی‌امین سالگرد سقوط دیوار برلین، پایتخت آلمان به صحنه کنسرتی جهانی تبدیل خواهد شد که در آن هنرمندان و خوانندگان سرشناسی هنرنمایی خواهند کرد.

موریتس فان دولمن، مسؤول پروژه‌های فرهنگی برلین می‌گوید، ده‌ها آهنگساز بین‌المللی، ارکستر و گروه‌های مختلف موسیقی با مهمانانی از سراسر جهان به این شهر خواهند آمد.

فرو ریختن دیوار برلین یکی از مهم‌ترین حوادث تاریخی آلمان و جهان در عصر معاصر به شمار می‌آید. از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۹ دیوار برلین نه تنها یک شهر، بلکه جهان را به دو بخش تقسیم کرده بود.

امروز تنها در چند نقطه از برلین بقایای دیوار قابل مشاهده است اما آنچه شهر برلین برای سی‌امین سالگرد فروپاشی دیوار برلین در نظر گرفته زنده کردن یاد این حادثه تاریخی است. انتظار می‌رود ده‌ها هزار نفر در جشن برلین شرکت جویند.

درست در نهم نوامبر سال ۱۹۸۹ وقتی که هلموت کهل، صدراعظم وقت آلمان، سرگرم دیداری حساس از لهستان بود رویدادی بزرگ او را به برلین کشاند. هورست تلچیک، نویسنده مهمان دویچه وله و مشاور وقت کهل، ماجرای آن روز را روایت می‌کند.

نهم نوامبر سال ۱۹۸۹ روزی است که دو رویداد تاریخی مهم به هم گره خوردند. ظهر آن روز هلموت کهل به همراه هیئتی بزرگ در آغاز دیداری پنج‌روزه وارد ورشو، پایتخت لهستان شد؛ کشوری که به عنوان اولین عضو پیمان ورشو انتخابات آزاد را برقرار کرد.

با پیروزی جنبش و حزب همبستگی در این انتخابات تادئوش مازویتسکی که از بانیان مذاکرات رهبران کمونیست و اپوزیسیون لهستان بود به نخست‌وزیری رسید.

این پیروزی برخلاف سال ۱۹۶۸ به دخالت نظامی اتحاد جماهیر شوروی سابق نینجامید. میخائیل گورباچف، رهبر وقت شوروی به قولش عمل کرد و همانطور که پیشتر گفته بود، شوروی را از دخالت در امور داخلی لهستان برحذر داشت.

گورباچف به وعده‌اش به مجارستان هم عمل کرد و راه را برای برپایی سیستمی چندحزبی در این کشور در سال ۱۹۸۹، انتخابات آزاد و باز شدن مرزها در چهار مرحله هموار ساخت؛ اقداماتی که بستری مناسب پدید آورد تا ده‌ها هزار تن از اهالی آلمان شرقی از راه اتریش وارد آلمان غربی آن زمان شوند.

همین تجربه‌ها در لهستان و مجارستان به هلموت کهل اطمینان بخشید که شوروی دیگر راه را بر اصلاحات داخلی آلمان شرقی یا DDR (جمهوری دموکراتیک آلمان) سد نمی‌کند.

او راهی ورشو شده بود تا نخستین دولت دموکراتیک این کشور در چارچوب پیمان ورشو را گرامی شمرده و مناسبات آلمان و لهستان را وارد عرصه‌ای جدید کند.

بعد از ظهر همان روز میان کهل و مازویتسکی و همچنین لخ والسا، رهبر جنبش همبستگی لهستان گفت‌وگوهایی صورت گرفت. لخ‌ والسا در آن دیدار فرار شمار زیادی از شهروندان آلمان شرقی به آلمان غربی و تظاهرات گسترش‌یابنده در آلمان شرقی را آغازگر روند وحدت مجدد آلمان نامید. 

چند ساعت نگذشته بود که پیش‌بینی لخ والسا به واقعیت درآمد. گونتر شابوفسکی، عضو کمیته مرکزی حزب حاکم وقت در آلمان شرقی در یک کنفرانس خبری در برلین سندی را ارائه کرد که بر مبنای آن مرزهای آلمان شرقی برای ساکنان این کشور به طور موقت باز می‌شد. او گفت: «شهروندان جمهوری دموکراتیک آلمان می‌توانند آزادانه به کشورهای غربی سفر کنند.»

برای هلموت کهل دیگر روشن شده بود که باید دیدار خود از لهستان را قطع کرده و هر چه سریع‌تر به برلین برود. 

اما در آن زمان امکان پرواز مستقیم از ورشو به برلین با هواپیمای ارتش آلمان وجود نداشت. صدراعظم آلمان از سفارت آمریکا در بن کمک گرفت و سرانجام توانست بعد از ظهر دهم نوامبر با کمک یک هواپیمای آمریکایی در هامبورگ خود را به‌موقع از ورشو به برلین برساند.

کهل پس از پیاده شدن در فرودگاه "تمپل‌هوف" با هیئت همراه مستقیما وارد شهرداری "شونه‌برگر" شد. در آن جا هزاران نفر از اهالی برلین جمع شده و برایش سوت کشیدند اما کهل آرامش خود را حفظ کرد.

برعکس، ویلی برانت، صدراعظم پیشین آلمان که در محل حضور داشت با استقبال گرم هوادارانش روبرو شد.

هورست تلچیک، مشاور وقت کهل و راوی این ماجرا می‌نویسد، حین سخنرانی ویلی برانت ناگهان تلفنی از سوی سفیر وقت شوروی به او می‌شود و سفیر به او می‌گوید: «به صدراعظم پیش از سخنرانی‌اش پیام فوری میخائیل گورباچف را برسان. او باید هر کاری می‌تواند بکند تا هرج و مرج ایجاد نشود. صدراعظم باید با رفتارش تأثیری آرام‌کننده بر مردم بگذارد.»

تلچیک می‌نویسد: «من باید خود را در بالکن کوچک شهرداری از میان جمعیت به کهل می‌رساندم تا این پیام را منتقل کنم.»

کهل سپس از شرکت‌کنندگان در این گردهمایی خواست، رفتاری سنجیده داشته باشند. او گفت، باید این راه را "حساب‌شده و قدم به قدم برای پیدا کردن آینده‌ای مشترک طی کرد".

اما این روز هیجان‌برانگیز برای هلموت کهل پایانی خوش به همراه داشت. به نوشته تلچیک، در کلیسایی در برلین گردهمایی دومی برگزار شد که "برلینی دیگر" در آن گرد هم‌ آمده و حاضران از سخنان صدراعظم به شدت استقبال کردند.

بعد از این گردهمایی دوم بود که کهل از راننده خود خواست، از اسکورت پلیس برلین جدا شده و به سوی ایستگاه بازرسی "چارلی" برود.

هورست تلچیک می‌نویسد: «چند صد متر پیش از ایستگاه بازرسی پیاده شدیم و با هم پیاده رفتیم. تمامی راه پر از جمعیت بود. به محض این که متوجه هلموت کهل شدند، او را احاطه کردند. جمعیت هم می‌خندید و هم گریه می‌کرد و فریاد می‌زد: هلموت، هلموت.» 

کهل موقع برگشت به خودرو در کلماتی عمیقا تأثیرگذارنده با اهالی برلین شرقی ابراز همدردی کرده و خطاب به آن‌ها گفت: «اینجاست که انسان می‌فهمد، مردم واقعا چگونه فکر می‌کنند.»

با این حال صدراعظم می‌دانست که نباید تصمیم‌های عجولانه بگیرد. خطر بسیار بزرگ بود و نباید با تصمیم‌های شتاب‌زده "پیامی غلط" ارسال می‌شد. شرق و غرب به دقت ناظر بودند تا ببینند، آیا آلمانی‌ها از تاریخ خود درس گرفته‌اند؟

با این همه هلموت کهل هیچ تردیدی نداشت که "اکنون تاریخ جهان نوشته می‌شود". معلوم نبود وحدت دو آلمان چه زمانی به فرجام می‌رسد اما "آنچه روشن بود این بود که اکنون گردونه تاریخ سریع‌تر می‌چرخد".

گورباچف: حالا همه چیز سریع‌تر پیش می‌رود

۱۱ نوامبر بین هلموت کهل و میخائیل گورباچف، دبیرکل حزب کمونیست وقت شوروی گفت‌وگویی تلفنی انجام شد. گورباچف گفت، از این پس تغییرات در شرق اروپا بسیار سریع‌تر از آن صورت می‌گیرد که هر دو در دیدارشان در ژوئن سال ۱۹۸۹ در بن پیش‌بینی کرده بودند.

به عقیده گورباچف، هر کشوری باید در آن زمان سرعت خاص خود را در این مسیر دارا می‌بود و جمهوری دموکراتیک آلمان برای برنامه‌ای جامع و تغییر ساخت در مسیر آزادی و دموکراسی به زمان نیاز داشت. گورباچف باور داشت، همه طرف‌ها باید اینک احساس مسؤولیت کنند و تدبیر به خرج دهند، چرا که موضوع بر سر تغییراتی تاریخی‌ در مسیر روابط و جهانی جدید بود.

بعد از آن کهل در پارلمان طرحی ۱۰ ماده‌ای ارائه داد تا وحدت را مرحله به مرحله به پیش ببرد؛ طرحی که باید با همکاری آلمان شرقی، چهار قدرت پیروز جنگ جهانی دوم و شرکای اروپایی پیش‌ می‌رفت. این طرح زمان‌بندی نشده بود تا شرکا در شرق و غرب خود را تحت فشار حس نکنند.

راوی می‌نویسد: «در درون خود ما محاسبه کرده بودیم که این روند بین پنج تا ۱۰ سال طول خواهد کشید.»

روند وحدت دوباره آلمان از روز باز شدن دیوار برلین تا وحدت دو کشور ۳۲۹ روز به طول انجامید. این روند کاملا مسالمت‌آمیز بود و هیچ گلوله‌ای در آن شلیک نشد.

هورست تلچیک، راوی این ماجرا از سال ۱۹۷۲ مشاور هلموت کهل بود. او در سال ۱۹۸۳ قائم مقام مدیر دفتر صدراعظم ‌آلمان و در سال‌های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ نماینده ویژه مذاکرات با لهستان بود. او علاوه بر این در تمامی مذاکرات داخلی و خارجی آلمان که سرانجام در سوم اکتبر سال ۱۹۹۰ به وحدت مجدد آلمان انجامید حضور داشت. تلچیک همچنین بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ کنفرانس امنیتی مونیخ را سرپرستی کرد.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.