• سه‌شنبه / ۱۵ بهمن ۱۳۹۸ / ۱۴:۱۹
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 98111510967
  • منبع : فضای مجازی

اینجا آسمان «هنوز» آبی است

 اینجا آسمان «هنوز» آبی است

می‌گفت حدود ۱۵۰ میلیون تومان بذر و پلاستیک و لوله های آب چکان خود را فقط در قسمت زمین‌های طالبی از دست داده است.

به گزارش ایسنا، مرجان سادات احمدی در عصر ایران نوشت: بلوچستان چیزی جز نجابت، صبوری و مهمان‌نوازی نیست. آنجا محرومیت از هر کوچه و برزنی گذشته؛ کپرنشینانِ بی‌شناسنامه، کودکانِ پابرهنه، زمین‌های کشاورزیِ تخریب شده، گرمای طاقت‌فرسا در سه فصلِ سال؛ هیچ‌کدام چیزی از غیرت و خوش‌خلقی این مردم نکاسته.

مردمی که حتی از داشتنِ اینترنت و آنتنِ تلفن هم محروم‌اند اما با روی گشاده سلام می‌کنند و خوش‌آمد می‌گویند. دل‌خوشی‌هایشان دورِ همی‌های گرمِ خانوادگی است و کودکان هر روز صبح به عشقِ بازی در کوچه‌پس‌کوچه‌های خاکی از خواب بیدار می‌شوند.

اینجا خبری از لباس و ماشین و عکسِ لاکچری برای اینستاگرام نیست. مردم اما می‌گویند «مسئولان فقط قول می‌دهند، عمل ندارند»، اما همین مردمان با امیدِ روزهای بهتر، با نگاهِ به آسمانِ آبیِ سرزمینشان روزها و لحظه‌ها را می‌گذرانند؛ تا سحر چه زاید باز...

مسیر ارتباطی پیرسهراب و ‌عورکی و مسیر مواصلاتی شهرستان قصرقند و چابهار مسدود است؛ اما نه به خاطر سیل! این جاده از مسیر رودخانه کاجو می‌گذرد و پلی برای ایجاد ارتباط بین این مناطق نیست. درحالی که بیش از هزار خانوار در بیش از ۵۰ روستا در این جاده رفت‌وآمد می‌کنند؛ زنان، کودکان و مردان باید پای پیاده یا با اتومبیل از رودخانه بگذرند.دانش‌آموزان هر روز تا کمر در آب فرو می‌روند تا به مدرسه برسند.

در روزهایی که این منطقه درگیر سیل بود، ۱۲۰ دانش‌آموز به دلیل بالا آمدن سطحِ آب رودخانه یک هفته به مدرسه نرفتند. درحالی که با ساخت پل روی این رودخانه می‌توان یکی از مشکلات مردم منطقه را حل کرد.

 زنی تنها با فرزندانش در کپر روستای پیرسهراب؛ بدونِ حداقل‌های لازم برای یک زندگی. بدونِ آب، برق و حتی یک دمپایی که روی زمین‌های خاکی با پای برهنه راه نرود.

شبانه باید مسیر تاریکی را طی کرد تا به خانه‌اش رسید. می‌گفت شوهرش معتاد است و خودش زنِ دومِ اوست.

عبدالحمید جدگال؛ کشاورزی اهلِ روستای رگتی در منطقه عورکی. ۴۰ هکتار از زمین‌های کشاورزیِ طالبی و هندوانه‌ خود را همچون بسیاری دیگر از کشاورزانِ بلوچ از دست داده است. محصولاتی که قرار بود تا ۴۰ روز دیگر برداشت کنند.

می‌گفت حدود ۱۵۰ میلیون تومان بذر و پلاستیک و لوله‌های آب چکان خود را فقط در قسمت زمین‌های طالبی از دست داده است.

به گفته مسئولان محلی، سیل اخیر در این منطقه ‌۳۰۰ هکتار زمین کشاورزی در پایین دست سد زیردان و دو هزار هکتار را فقط در منطقه عورکی تخریب کرده است.

کودکانِ  بلوچِ منطقه پیرسهراب. بدونِ هرگونه وسایلِ بازی و تفریحی اما خندان، خوش خلق و مهربان. کودکانه‌های خود را در کوچه‌پس‌کوچه‌های خاکیِ روستا می‌گذرانند. خجالتی‌اند اما به غریبه‌ها لبخند می‌زنند و سلام می‌کنند. تفریحِ کودکانِ  زیبای بلوچی باهم بودن در همین کوچه‌خیابان‌های خاکی است. خیلی از آنها به دلیل دوری از مدارس، نبود وسایلِ حمل و نقل به خصوص در فصل گرما و نداشتن شناسنامه به مدرسه نمی‌روند.

خانواده‌ای کپرنشین اطرافِ روستای بل‌شمل. پدر یکی از خانواده‌ها می‌گفت فرزندانش شناسنامه ندارند. کودکانی بی‌شناسنامه که نمی‌توانند به مدرسه بروند، بیمه ندارند، خدمات درمانی ندارند و از هرگونه کمک مادی محروم‌اند.

مسئولان محلی می‌گویند مشکلِ بی‌شناسنامه بودن بسیاری از مردمِ منطقه دشتیاری جدی است.

به گفته محمدکریم بلوچ، عضو شورای بخش مرکزی شهرستان چابهار، این مسئله دلایل متعددی دارد. تا ۵ سال پیش اداره ثبت‌احوال در چابهار بود و بسیاری از خانواده‌ها هزینه رفت‌و آمد به چابهار را نداشتند و نهایتا بی‌شناسنامه ماندند. از طرفی می‌گویند همچنان به فرزندانی که پدر افغان یا پاکستانی دارند شناسنامه نمی‌دهند و قانون مجلس هنوز اجرایی نشده است. در عین حال اگر پدر فوت شده باشد و فرد عمویی هم نداشته باشد نمی‌تواند دنبالِ گرفتن شناسنامه و تحصیل برود.

محلی‌ها «پیرو» صدایش می‌زنند. می‌گویند جزو قدیمی‌های منطقه است. خودش هم نمی‌دانست چند سال دارد، محلی‌ها می‌گفتند صد سال را رد کرده است. تمامِ عمرش را در روستاهای پایین‌دستِ سدِ زیردان زندگی کرده و هنوز هم صبح‌ها به زمین کشاورزی‌اش می‌آید و با دستانی پینه‌بسته کار می‌کند.

در برخی روستاهای سیستان و بلوچستان و روستاهای اطراف چابهار مردم مجبورند برای تامین آب مورد نیازِ مصرفی خود با هزینه شخصی گودال‌هایی حفر کنند که اصطلاحا «هوتگ» گفته می‌شود. آبِ هوتگ‌ها از انشعابی از رودخانه‌های اطراف و با آب باران پر می‌شود.

اینجا هوتگی در روستای نبخش است. از روستاهای پایین‌دست سد زیردان که تنها ۷ کیلومتر با سد فاصله دارد و نزدیک‌ترین لوله اصلی آب تصفیه شده با مردمِ نبخش‌یک‌ کیلومتر است؛ اما این مردم از آب آشامیدنی بی بهره‌اند.

طغیان رودخانه‌های پایین دستِ سد زیردان و منطقه عورکی در مجموع بیش از دو هزار هکتار از زمین‌های کشاورزی این منطقه را تخریب کرده و برخی مناطق زمین هم زمین دچار فرسایش شده است. و این یعنی تخریبِ همیشگی این زمین‌ها و پایانِ کشاورزی برای برخی کشاورزان که شغلِ دیگری جز این ندارند.

اما نکته دیگر تخریب بسیاری از تیرهای برق و تلفن است که باعث شد اهالی منطقه عورکی و دشتیاری یک هفته برق و تلفن نداشته باشند. اکنون سیم‌های برق و تلفن موقت در این مناطق نصب شده است.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.