• جمعه / ۱۸ بهمن ۱۳۹۸ / ۱۰:۵۸
  • دسته‌بندی: اصفهان
  • کد خبر: 98111812953
  • منبع : نمایندگی دانشگاه اصفهان

آغاز را از من بگیر، پایان را نه!

آغاز را از من بگیر، پایان را نه!

ایسنا/اصفهان یک مدرس سینما گفت: مخاطب، آغازِ بد یک فیلم را را فراموش می‌کند و می‌بخشد اما پایان بد را نه.

دهمین جشنواره فیلم فجر اصفهان، سه کارگاه جنبی دارد که یکی از آن‌ها با عنوان «فیلم‌ها چگونه به پایان می‌رسند؟» شامگاه پنجشنبه ۱۷ بهمن‌ماه با حضور پدرام صدرایی در پردیس سینمایی سیتی سنتر برگزار شد.

مدرس این کارگاه گفت: یکی از مشکلات فیلم‌های ایرانی، پایان بد آن‌هاست. معمولاً این فیلم‌ها در جایی پایان پیدا می‌کنند که مخاطب انتظارش را ندارد؛ به‌طور مثال گاهی تصویر سیاه می‌شود و مخاطب به‌جای اینکه فکر کند فیلم تمام‌شده گمان می‌کند که این یک فید طولانی است. 

وی ادامه داد: شاید دلیل این ضعف در پایان‌بندی به فرهنگ شرقی ما برمی‌گردد. فرهنگ شرقی یک فرهنگی دایره‌ای است نه خطی؛ چنان‌که در زبان، فلسفه و عرفانمان نیز خطی نیستیم بنابراین خیلی خوب شروع می‌کنیم اما سخت به پایان می‌رسانیم. 

صدرایی با نقلی قولی از ارسطو و هایدگر، فرهنگ خطی غرب را توضیح داد: ارسطو معتقد است که داستان باید آغاز، وسط و پایان داشته باشد. هایدگی نیز می‌گوید مرگ زمانی است که امکان ادامه دادن وجود ندارد.

این مدرس سینما خاطرنشان کرد: پایان، زمانی اتفاق می‌افتد که زنجیره علت و معلول به شکل کاملی دربیاید. گاهی این سؤال مطرح می‌شود که محتوای فیلم پایان را به وجود می‌آورد یا ساختار؟ پایان می‌تواند یک بحث فیلم‌نامه‌ای و کانونی شدن داستان‌ها و خرده داستان‌ها باشد بنابراین می‌توان گفت که فیلم‌ها هم می‌توانند ازنقطه‌نظر دکوپاژ پایان پیدا کنند و هم ازنظر روایت.

وی تأکید کرد که پایان خوب همیشه در ذهن مخاطب می‌ماند و مخاطب آغاز بد را فراموش می‌کند و می‌بخشد اما پایان بد را نه.

صدرایی فیلم را به‌مثابه یک سفر دانست که مخاطب در آن با رویدادهایی از جنس رؤیا و فانتزی روبرو می‌شود و پس از پایان، از این سفر برمی‌گردد.

وی توضیح داد: پایان‌بندی یک مقوله فرهنگی است که در صورت درست بودن رضایت مردم را به همراه دارد و فیلم‌های آمریکایی از این ویژگی استفاده درستی می‌کنند تا حس خوشی را برای مخاطبشان رقم بزنند.

استاد دانشگاه سپهر اصفهان به پایان در فیلم‌های کلاسیک نیز پرداخت و گفت : در نظامِ استودیویی هالیوود، قوانین  حاکم بر آغاز و پایان سخت است و در سکانس‌های اوج، اصل بر تدوین تداومی است. در هالیوود از بین صنعت، هنر و رسانه، این صنعت است که اهمیت بسزایی دارد. سینمای کلاسیک هالیوود از سال ۱۹۱۷ شروع‌شده و مابه ازای آن در اروپا چنین ساختاری را ندارد.

صدرایی با این توضیح که در براکتینگ از یک صحنۀ یکسان، چندین شات با تنظیمات نوردهی متفاوت گرفته می‌شود، گفت: براکتینگ ساخته‌وپرداختۀ نظام سینمایی هالیوود است و در آغاز و پایان فیلم‌ها به آن توجه می‌شود. 

وی با اشاره به مبحث پایان‌بندی در سینمای مدرن و پست‌مدرن اظهار کرد: سینمای مدرن سرشار از گسست‌های روایی و زمانی است. در این سینما دیگر حسی که در سینمای کلاسیک بود وجود ندارد؛ برای مثال در فیلم چهارصد ضربه از تروفو، در لحظه پایانی قطعیت نداشتن را می‌بینیم چراکه این سینما گسست علت و معلولی دارد.

این مدرس دانشگاه با بیان اینکه کارگردان‌های پیشتاز و آوانگارد، جریان‌های موج نوی فرانسه، فیلم‌سازهای شمال اروپا مثل برگمان و سینمای ایتالیا مؤلفه‌های سینمای مدرن را در کارهای خود دارند، تأکید کرد که در این سینما هم ساخت اثر و هم جذب مخاطب سخت‌تر است.

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.