• شنبه / ۲۶ بهمن ۱۳۹۸ / ۱۱:۱۸
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 98112618737
  • منبع : مطبوعات

«چینِ بی‌خدا» الگوی «انقلابی به نام خدا»؟

«چینِ بی‌خدا» الگوی «انقلابی به نام خدا»؟

«رائفی‌پور صریح و روشن خواستار تعطیل انتخابات و مردم‌سالاری است؛ حال آن که قانون اساسی بر برگزاری انتخابات در همۀ عرصه‌ها تأکید دارد... شاید یکی باید به این تئوریسین جوان و پر سر و صدا یادآوری کند چین در هر چه الگو باشد از حیث سلطۀ یک حزب بر شهروندان دیگر نمی‌تواند و اگر هم بتواند اخلاقی نیست. صریح‌تر این که «چینِ بی خدا، نمی‌تواند الگوی انقلابی به نام خدا باشد».

به گزارش ایسنا، مهرداد خدیر در عصر ایران نوشت: «اعضای حزب کمونیست چین ۸۰ میلیون نفرند و این ۸۰ میلیون، یک میلیارد و ۳۸۰ میلیون نفر را دارند مدیریت می‌کنند و گفته بودند تا سال ۲۰۲۰ یک نفر هم زیر خط فقر ندارند. می‌دانید چرا؟ چون حاکمیت، یگانه است... یا این حاکمیت را قبول دارید سلّمنا یا قبول ندارید برو گم‌شو بیرون!»

اینها بخشی از سخنان آقای "علی‌اکبر رائفی‌پور" است که خود را «پژوهش‌گر آخرالزّمان و رسانه و صهیونیسم» و مدیر «پژوهشکدۀ مصاف» معرفی می‌کند.

اولین بار است که دربارۀ گفته‌ای از او یادداشتی می‌نویسم. واقعیت این است که پیش از این چهره‌ای چندان جدی در حد آقای رحیم‌پور ازغدی یا حتی حسن عباسی در نظرم نمی‌آمد اما چون جوان است و بر جوانانی هم اثرگذار و حامیانی هم دارد و به لطف فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی چه از سر ستایش و چه سرزنش، بیشتر دیده می‌شود، بر این سخن می‌توان قدری تأمل کرد و  این که تریبون هایی به او سپرده می شود.

این ویدیو هرچند تازه منتشر شده اما ممکن است مربوط به قبل باشد چون در آن می‌گوید «تا سال ۲۰۲۰»؛ حال آن که اکنون در سال ۲۰۲۰ هستیم.

نشانۀ دیگر، دالّ بر این که مربوط به قبل است این است که پس از شیوع ویروس «کرونا» کمتر کسی چین را مثال می‌زند چون گرفتار بیماری «کرونا ویروس»‌اند که تاکنون قریب هزار قربانی گرفته و به اقتصاد و پرنسیب چین در جهان، بسیار آسیب رسانده است.

انگیزۀ این نوشته این هم نیست که یادآور شوم همان حرف خانم مجری شبکۀ افق سیمای جمهوری اسلامی را با الفاظ زننده تکرار کرده است؛ همان که گفته بود «هر که مدل زندگی سلحشورانه را نمی پسندد از ایران برود» و بعد در واکنش به موج انتقادات گفت: «به نظر می‌رسد باید عذرخواهی کند.»

چون از یک منظر و بر خلاف ظاهر از سخنان مجری افق نرم‌تر است. او گفته بود از این کشور بروید (و برندۀ سیمرغ بلورین جشنوارۀ فیلم فجر هم پاسخ داد (کسی می‌رود که آمده باشد. حال آن که ما نیامده‌ایم، بوده‌ایم") و این می‌گوید «از حاکمیت بروید.» هر چند مشخص نیست که چه جایگاهی در حاکمیت دارد که از جانب «حاکمیت» سخن می‌گوید.

نکتۀ مورد نظر این نوشته و البته شگفت‌آور این است که «چینِ بی خدا» را به عنوان الگوی «انقلابی به نام خدا» معرفی می‌کند. (انقلابی به نام خدا یا انقلابِ به نام خدا یا در جست‌وجوی معنی یا معنویت، مهم‌ترین توصیفی است که ۴۰ سال قبل از انقلاب اسلامی و در تفکیک آن با انقلابات دیگر ارایه می‌شد. میشل فوکو، فیلسوف معاصر فرانسوی در اوج انقلاب ۵۷ به ایران آمد و چنان تحت تأثیر معنویت‌جویی انقلاب ایران قرار گرفت که گفت این انقلابی در جست‌وجوی معناست و ... او ۲۶ سال پیش درگذشت و تصور کنید زنده می‌ماند و می‌دید الگوی حزب کمونیست معرفی می‌شود.)

سال‌هاست که در سیاست، آرمانگرا نیستم و نیک می‌دانم چین به دومین اقتصاد جهان تبدیل شده و رقیب جدی آمریکاست و این هم هرگز شوخی نیست و گزاره‌ای کاملا درست است. اما این آقا نه «اقتصاد چین» که الگوی حزب کمونیست چین در ادارۀ کشور را به جمهوری اسلامی پیشنهاد می‌کند. یا می‌خواهد بگوید برای رشد اقتصادی باید حاکمیت را مانند چین در اختیار اقلیتی قرار دهیم. اما آیا می‌دانند همین چین، آمریکاستیزی را کنار گذاشته و در عمل و بی سر و صدا با آمریکا رقابت می‌کند و مانند تحت‌الحمایۀ خود کره شمالی، منزوی نیست و با تمام دنیا رابطه دارد؟

به عبارت دیگر در این سرزمین، نیاکان ما ۱۱۳ سال قبل برای تبدیل سلطنت مطلقه به سلطنت مشروطه و تأسیس پارلمان و عدالت‌خانه انقلاب کردند (انقلاب مشروطه / ۱۲۸۵ خورشیدی) و نسل ما و قبل ما ۴۱ سال قبل برای تبدیل سلطنت مشروطه اما عملا مطلقه شده شاه به جمهوری با محتوای اسلامی انقلاب دیگری برپا کردند (انقلاب اسلامی / ۱۳۵۷ خورشیدی) و یکی از شعارها هم این بود: «چین، شوروی، آمریکا / دشمنان خلق ما».

حالا آیا این جوانِ متولدِ چند سالِ پس از آن انقلاب و برخوردار از تریبون‌های مختلف، شیوۀ حزب کمونیست چین را به عنوان الگوی کشورداری معرفی می‌کند: ۸۰ میلیون، یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون نفر دیگر را! یا با حساب خودشان یک میلیارد و ۳۸۰ میلیون جمعیت را. بدین ترتیب در ایرانِ ۸۰ میلیونی هم لابد یک حزب ۸ میلیونی باید دیگران را اداره کند. به عبارت دیگر اعتراف به کفایت ۱۰ درصد با وعده رفع فقر.

«چینِ بی خدا» اما چگونه می‌تواند در کشورداری الگوی انقلابی شود که «به نام خدا» برپا شده بود؟

آخر یکی از این تریبون‌دار بپرسد: آیین ما کنفوسیوسی است، یا تک‌حزبی هستیم یا نوع حکومت به جای جمهوری اسلامی، جمهوری خلق است که تئوریسین جوان، چنین موضوعی را مطرح می‌کند؟ تا جایی که یادمان می‌آید هیچ یک از رهبران انقلاب از شخص امام خمینی تا طالقانی و شریعتی چنین الگویی معرفی نمی‌کردند. به یاد آوریم که امام خمینی در نخستین پیام پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ۲۳ بهمن ۱۳۵۷ هدف از انقلاب اسلامی را چنین توصیف کرد: «ساختنِ ایران اسلامیِ آزاد و آباد که مایۀ غبطۀ جهانیان باشد.» عیناً با همین کلمات. حالا آقای رائفی‌پور دارد الگو معرفی می‌کند: ادارۀ کشور به شیوۀ حزب کمونیست چین: ۸۰ میلیون عضو حزب، یک میلیارد و ۳۸۰ میلیون نفر را!

آیا این قدر از معنویت و جوهرۀ انقلاب، تهی شده‌ایم؟ این جوان البته سال انقلاب اساساً به دنیا نیامده بوده و هرگز طالقانی را و احتمالا امام را از نزدیک ندیده اما دیگران که بوده‌اند چرا تماشا می‌کنند؟ لابد می‌گویید او را نباید جدی گرفت. آزادی بیان دارد. او می گوید و شما هم می نویسید. اما تریبون‌هایی که به او سپرده می‌شوند و مستمعان جوان و نوجوان چه می شوند؟ مهم تر این که به مرور نمایندۀ گفتمان رسمی می‌شود. وگرنه از جانب خود و احیاناً حزب خود که مشکلی ندارد.

شاید هم گفته شود منظور اصلی در ارایه این الگو موفقیت چین در رفع فقر است. بله، این همان چین است که مردم در احوال‌پرسی از هم می‌پرسیدند: غذا خورده‌ای؟ اینها را می‌دانیم اما اگر این است اتفاقا موفقیت‌های اقتصادی چین از زمان «دنگ شیائو پینگ» و بها دادن به رقابت در اقتصاد و ایجاد مناطق آزاد و اتخاذ سیاست‌های متفاوت شروع شد و ربطی به اندیشه‌های کمونیستی و نوع ادارۀ کشور ندارد. مرحوم هاشمی رفسنجانی هم با همین الگو توسعه اقتصادی را بر توسعه سیاسی مقدم می دانست اما اتفاقا نقد شد.

رائفی‌پور صریح و روشن خواستار تعطیل انتخابات و مردم‌سالاری است؛ حال آن که قانون اساسی بر برگزاری انتخابات در همۀ عرصه‌ها تأکید دارد. به عبارت دیگر به مردم گفته می‌شود: نان اگر می‌خواهید راه این است. حال آن که در خاور دور و کشورهایی چون چین و ژاپن و هر دو کره، نظم حرف اول را می‌زند و ما مشهوریم به بی‌نظمی! سال‌ها پیش خبرنگار خارجی در توصیف جامعۀ ایرانی گفته بود: در نهایت نظم، در حال بی‌نظمی‌اند!

در چین مورد نظر آقای پژوهشگر آخرالزمان، البته انتخاباتی برگزار نمی‌شود اما با رشد طبقۀ متوسط و رفع فقر و بر اساس «هرم مازلو» دیر یا زود چینی‌ها هم مطالبات دیگر خود را طرح خواهند کرد و این وضع که ۸۰ میلیون نفر بر یک میلیارد و ۳۸۰ میلیون و اگر خودشان را جدا کنیم یک میلیارد و ۳۰۰ میلیون نفر دیگر حکومت کنند قابل دوام نیست؛ چرا که جلوه ای از آپارتاید است.

جدای اینها مگر در برخی امور ترجیح عده‌ای بر عده‌ای دیگر در گزینش و استخدام، انجام نمی‌شود؟ اگر قرار بود با ترجیح عده ای بر عده ای دیگر، امور بسامان شود، شده بود دیگر و نیاز به این راهکار نبود و کار به جایی نمی رسید که یک سوم مجلس حاصل نظارت استصوابی، رد صلاحیت شوند.

پیشرفت‌های چین قابل انکار نیست و شخصاً معتقدم اگر چین نبود بسیاری از دستاوردها و محصولات فنی در اختیار همگان قرار نمی‌گرفت اما جایی ندیده و نخوانده بودم که کسی حزب کمونیست را الگوی کشورداری قرار دهد.

شاید یکی باید به این تئوریسین جوان و پر سر و صدا یادآوری کند چین در هر چه الگو باشد از حیث سلطۀ یک حزب بر شهروندان دیگر نمی‌تواند و اگر هم بتواند اخلاقی نیست. صریح‌تر این که «چینِ بی خدا، نمی‌تواند الگوی انقلابی به نام خدا باشد».

انتهای پیام‌

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
avatar
۱۳۹۸-۱۱-۲۶ ۲۲:۳۸

جدیدا بعضی ازتیوریسین های جوان که به اصطلاح ماقدیمیها تازه سیبلشون سبزشده وحرفی برای گفتن ندارندبرای دیده شدن درجامعه اظهارنظرها و حرفهای صدمن یک غاز میزنندکه به جزتوهین به مردم وبی اخلاقی چیزدیگه ای تیست ...

avatar
۱۳۹۸-۱۲-۰۳ ۲۱:۴۶

حالت خوبه داداش??!!!!!!