• شنبه / ۲۳ فروردین ۱۳۹۹ / ۰۱:۳۰
  • دسته‌بندی: ادبیات و کتاب
  • کد خبر: 99012212248
  • خبرنگار : 71626

شعرهایی برای درمان کرونا

شعرهایی برای درمان کرونا

شعرها و دل‌نوشته‌ها با حک شدن بر لباس‌های کادر درمانی کشور، همراه آن‌ها در مقابله با ویروس کرونا و درمان و مراقبت از بیماران کرونایی شده‌اند.

به گزارش ایسنا، همیشه نمادها به شعرها می‌آمدند، اما این روزها شعرها خود نماد استقامت و فداکاری و از جان گذشتن شده‌اند، نماد چهره‌های کبود و سرخ که برای نجات جان انسان‌ها می‌جنگند. کادر درمان کشور که اکنون نزدیک دو ماه است مشغول مداوا و مراقبت از بیماران کرونایی هستند، بعضا با شعرنوشته‌ها به میدان می‌آیند. لباسی که دائم بر تن داشتنش برای آن‌ها دشواری‌های خاص خود را دارد، با بیت، مصراع و یا دل‌نوشته‌ای حال دیگری به خود می‌گیرد. 

«گرچه این شهر هراسان شده از بیماری/ من پرستارم و عمری‌ست خطر کرده‌ دلم» از بیت‌هایی است که حک شدنش بر روی لباس کادر درمان به چشم می‌خورد؛ این بیت را سجاد علائی، شاعر و پرستار سروده است که در آغاز پشت لباس یکی از پرستاران بیمارستان مسیح دانشوری حک شد. 

این شاعر همچنین در یکی از بیت‌های خود این‌گونه برای مقابله با بحران ویروس کرونا هشدار می‌دهد: «نگذارید به جایی برسد این بحران/ که شود مقبره یک روز سراسر ایران».

بر روی یکی از لباس‌ها هم جمله‌ای از امین معلوف، شاعر و نویسنده لبنانی حک شده است؛ «أیها الحزن... ألم تؤلمک رکبتاک من الجثو فوق صدورنا...؟! (ای اندوه... آیا زانوانت از زانو زدن بر سینه‌هامان به‌درد نیامد...؟!)

مصرعی از غلامرضا طریقی هم دیگر شعری است که بر لباس کادر درمان حک شده است؛ «قصه‌ای نیست که با عشق به پایان نرسد».

بر روی لباس یکی از افراد کادر درمانی بیمارستان آیت‌الله خوانساری نیز این بیت حک شده که در قاب عکاس ایسنا قرار گرفته است؛ «اگر در شهر پیچیده هراس مرگ باکی نیست/ پرستارم و جانم را برای تو سپر کردم» که به پرستار بیمارستان ولایت قزوین نسبت داده شده است.

دست‌نوشته امیدبخش به زبان انگلیسی بر روی لباس کادر درمان

شعرها و دست‌نوشته‌های ادبی حک‌شده بر روی لباس‌های کادر درمان کشور صدای خاموش آن‌ها را زمزمه می‌کند؛ صدایی که به دلیل وجود ماسک بر صورت‌های‌شان به گوش نمی‌رسد اما بر جان می‌نشیند. قاب دوربین‌ها این نوشته‌ها را در حافظه تاریخ ثبت می‌کنند تا ادبیات و شعر و کلمه هم همراه با کادر درمان در مقابله با ویروسی باشند که دنیا را به هم ریخته است. 

سعید بیابانکی نیز برای مدافعان سلامت سروده است:

باغ سپید پوش که بسیاری و کمی
بر برگ برگ خاطر من لطف شبنمی

با هر نفس ، بهار مرا تازه می کنی
تقویم سبزِ خاطره در شادی و غمی

سال جدید را به تو تحویل می دهیم
ای یارِ مهربان که بهارِ مُجَسّمی

تا در بهشت خانه ی خود زندگی کنم
خاموش و بردبار ، میان جهنّمی

 دادی به جان میهن من خون تازه ای
سبز سپید پوشی و همرنگ پرچمی

از پا نمی نشینی و قد خَم نمی کنی 
چون سرو، استواری و چون کوه ،محکمی

ما خانه مانده ایم و تو شمشیر می زنی
یعنی شهید زنده ی خطّ مقدّمی

بعد از خدا سلامت ایران به دست توست
آه ای دمی که همدم عیسی ابن مریمی...

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
avatar
۱۳۹۹-۰۱-۲۳ ۱۴:۵۲

ای کاش که بی صدا چو آیینه شوم در پیش نگاه ِ مرگ، رویینه شوم ! ای کاش که از بلای سختِ کرونا در گوشه ی چشم تو قرنطینه شوم!