• یکشنبه / ۲۰ مهر ۱۳۹۹ / ۱۳:۱۳
  • دسته‌بندی: بوشهر
  • کد خبر: 99072014740
  • منبع : بوشهر

شجریان چشم‌اندازی در مه بود

شجریان چشم‌اندازی در مه بود

ایسنا/بوشهر شجریان خاطره‌ی جمعی ایرانیان بود. همه شجریان گوش می‌دادند: چه آن که آمر بود، چه آن که تفنگ‌ در دست داشت و چه آن که می‌گفت تفنگت را بر زمین بگذار. سلطنت‌طلب، دموکراسی‌خواه، اصلاح‌طلب و اصولگرا همه به این صدا گوش می‌دادند. این صدا همچون نخی بود که همه‌ی ایرانیان با هر گرایش سیاسی و باور قومی و مذهبی را زیر پرچم ایران، گرد هم می‌آورد.

شجریان در برهوت عوامل همبستگی، در کویر ذره ذره شدن (اتمیزاسیون) جامعه، تک‌درختی بود که مانده بود و همگان زیر سایه‌سارش به خنکای آمال و آرزوهای خود می‌اندیشیدند.

در وضعیت توتالیتاریسم، چسب روابط اجتماعی از بین می‌رود. همه‌ی چسب‌های انسجام اجتماعی کارکرد خود را از دست می‌دهند و انسان گرگ انسان می‌شود. در این تنهایی اتمیزه، نه فردیت وجود دارد و نه جامعه جامعه است. هر کس به فکر خودش و امنیت خویش است. جامعه‌ی مدنی در این وضعیت از بین رفته و ارزش‌های مدرن، برای ایجاد همبستگی، کارکرد خود را از دست می‌دهند. ارزش‌های سنتی و گذشته‌ی کلاسیک هم دیگر، کارکرد همبستگی را ندارند.

در وضعیت توتالیتاریستی، تاریخ جدیدی تولید می‌شود و تاریخ قبل که عامل همبستگی بود تحریف شده و یا از بین می‌رود. آنچه تولید می‌شود کارکرد تبعیت دارد و توده‌وار کردن جامعه از آن منتج می‌شود. هر چیزی از ارزش‌های قبل کارکرد خود را از دست می‌دهد. مراجع اجتماعی فاقد اعتبار می‌شوند و در محک آزمون اجتماع، بازنده می‌شوند.

در این شرایط، جامعه بی‌پناه‌تر می‌گردد؛ یا به سرسپردگی و تبعیت از وضعیت حاضر روی می‌آورد؛ یا منزوی می‌شود و یا جامعه‌ستیز می‌شود. در وضعیت تمامیت‌خواهی هر چیز اصلی (روشنفکر، هنرمند، سیاستمدار، جامعه‌ی مدنی، کالاها و ...) از بین می‌رود و نسخه‌ی کیچ (بنجل و دست‌ِدوم) آن در جامعه تولید می‌شود.

تمامی این وضعیت‌ها جامعه را نومید و مستاصل می‌سازند. تنها بارقه‌ی امید و روزنه‌ی همبستگی شخصیت‌هایی هستند که از دایره‌ی حقیقت محافظت می‌کنند. این شخصیت‌های نادر، در این وضعیت‌ها، صدای جامعه می‌شوند؛ شمع امید در تاریکی می‌شوند و کماکان همچون نخی عامل اتصال و همبستگی اجتماع می‌گردند.

در فقدان آن‌ها، جامعه‌ی ذره‌ای‌ شده به هم پیوند می‌خورد. سوگ سراسری، در واقع، نماد وجود جامعه می‌شود و مجدداً امید و غریزه زندگی خود را نمایان می‌سازند. شجریان، همان‌طور که از اسمش پیداست، شجر بود. همان تک‌درخت بود. شجریان چشم‌اندازی در مه بود و ما به سمت اشاره‌ی او می‌رویم؛ به سمت جامعه شدن...

*حمید موذنی /نویسنده و روزنامه‌نگار

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.