• یکشنبه / ۱۱ آبان ۱۳۹۹ / ۱۱:۵۷
  • دسته‌بندی: رسانه دیگر
  • کد خبر: 99081106819
  • منبع : مطبوعات

مرز مبهم خانه و مدرسه

معلم‌ها از افزایش فشار کاری تدریس آنلاین می‌گویند.

به گزارش ایسنا، روزنامه اعتماد نوشت: «معلم تصویری از صفحه گوشی همراهش در توییتر گذاشته، «سلام، من مامان ... هستم» و بعد سوالش را پرسیده. ساعت روی صفحه پیام‌رسان کمی پس از یک‌ نیمه‌شب را نشان می‌دهد. این فقط یک نمونه از تجربه‌های زندگی تازه معلم‌ها، ‌دانش‌آموزان و والدین است. تجربه تازه‌ای که مرزهای زندگی و مدرسه را به هم ریخته. ساعت درس، کلاس درس، پرسش و پاسخ از معلم همه‌ چی به نوع دیگری درآمده و در این میان آن معلمی که جایگاهش در پای تخته و جلوی کلاس بود، حالا تبدیل به یک چراغ روشن یا خاموش در فضای مجازی شده که هر زمانی شاید بشود به او دسترسی پیدا کرد. «خانم اجازه! آقا اجازه!» دیگر ممکن است در هر ساعتی از شبانه‌روز سر از گوشی‌های معلم‌ها دربیاورد. از ابتدای مهر و شروع رسمی سال تحصیلی به دلیل همین درهم‌ریختگی‌ها، معلم‌ها در حال تجربه افزایش میزان کار، پراکندگی تدریس و پرسش و پاسخ در ساعات مختلف روز و مشخص نبودن مرز میان زندگی شخصی و حرفه‌ای‌شان هستند.

سه معلم از خواف، ورامین و اهواز در این گزارش به «اعتماد» از تجربه و مشکلات این شیوه تازه کلاس‌داری گفته‌اند.

عبدالجلیل کریم‌پور معلم شهر خواف از استان خراسان رضوی است، معلم جامعه‌شناسی مقطع متوسطه دوم. او می‌گوید یکی از عمده تغییرات نحوه درس دادنش از ابتدای ماه مهر تاکنون این است که به خاطر ۳۵ دقیقه‌ای شدن کلاس‌های حضوری در مدرسه، بخشی از همان کلاس به بعدازظهر سرریز می‌کند و در شاد باز باید تکرار شود: «بعدازظهر از ساعت ۵ بعدازظهر به بعد کلاس‌ها در شاد تشکیل می‌شود و معلم هم صبح باید در مدرسه درس بدهد و هم بعدازظهر در شاد. طبعا وقتش بیشتر گرفته می‌شود. درست است که آن طرف زمان کلاس کمتر شده و به ۳۵ دقیقه رسیده اما در دو وقت کاملا متفاوت صبح و بعدازظهر باید حاضر باشد و این یعنی تمام آن روز درگیر کار تدریس است.» می‌گوید برخی از دروس را می‌شود در همان ۳۵ دقیقه حضوری به جایی رساند، مطلبی را کامل تشریح کرد و بخشی از کار را پیش برد اما به محض این که قرار به حل تمرینی باشد یا انجام تکلیف یا وقتی دانش‌آموزان سوالی داشته باشند دیگر همه می‌ماند برای کلاس‌های آنلاین بعدازظهر. او در حال حاضر ۲۰ ساعت موظفی دارد اما به خاطر کمبود معلم این ساعت‌ها به ۳۰ هم می‌رسد. تقریبا از شنبه تا چهارشنبه صبح و بعدازظهر هر روز درگیر کاری است که میان حضوری و غیر حضوری تقسیم می‌شود و تکرار بسیار دارد.

یکی از مشکلاتی که مطرح شده این است که مجازی شدن کلاس‌ها سبب می‌شود که مرز بین خانه و مدرسه به هم بریزد. خیلی وقت‌ها دانش‌آموزی که سوالی دارد؛ به خصوص اگر در مقطع ابتدایی باشد دیگر به ساعت و زمان فکر نمی‌کند، راه ارتباطی حالا گوشی همراه است و این یعنی همین حالا هم می‌توانی بپرسی. کریم‌پور می‌گوید: «دانش‌آموز می‌خواهد به سوالش پاسخ داده شود. پیش خودش می‌گوید اگر معلم آنلاین باشد همانجا جوابش را می‌دهد و اگر نه سوال را می‌گذارد تا بعد جواب بگیرد. هر لحظه‌ای که بخواهد در شاد سوالش را می‌گذارد و بعد معلم همیشه درگیر است چون این مطالب شما آنلاین باشی یا نباشی گذاشته می‌شوند و جواب می‌خواهند. شاید آن سوال حتی نصفه شب مطرح شده باشد.»

خودتان برای خودتان یک زمانی در نظر گرفته‌اید که فقط در همان محدوده پاسخگو باشید؟ «طبعا همان ساعتی که خود آموزش و پرورش در نظر گرفته هست که البته باید حتما آنلاین باشید. برای دانش‌آموز ممکن است بعد از این ساعت سوال پیش بیاید. خب اگر بعدا هم سوال به ذهنش برسد که شما دل‌تان نمی‌آید جواب ندهید. حتی اگر خارج از وقت باشد باید سعی کنید به سوالات بچه‌ها جواب بدهید چون اصلا نمی‌شود که بدون جواب بمانند.»

تمام روز در خدمت مدرسه

نرگس ملک‌زاده، معلم ساکن ورامین می‌گوید از آنجایی که شرایط ویژه از زمستان سال گذشته حاکم شد و دیگر تا تابستان هم معلوم بود که قرار است این شرایط ادامه داشته باشد، معلمان شروع کرده بودند به آماده کردن خودشان برای یک سال تحصیلی متفاوت. با این حال میزان ساعاتی که باید صرف کار کنند افزایش قابل ملاحظه‌ای داشته و در این میان آموزش و پرورش هم مانند قبل بخشنامه‌های ریز و درشتش را صادر می‌کند: «با توجه به این که آمادگی نسبی برای شروع سال تحصیلی به صورت مجازی داشتیم، تقریبا آموزش مجازی را با برنامه‌ریزی آغاز کردیم و از تابستان محتوای الکترونیک برای درس‌های‌مان آماده کردیم اما در حال حاضر که نزدیک به دو ماه از شروع سال تحصیلی گذشته و در عین حال که تاکید وزارتخانه برای تطبیق ساعت تدریس مجازی با همان ساعات حضور در مدرسه است، تقریبا دو برابر از ساعت‌های مشخص و معمول را مجبور به تدریس، پاسخگویی، تولید محتوا، طراحی آزمون‌های آنلاین، بررسی تکالیف ارسالی دانش‌آموزان و ارتباط با والدین و مطلع کردن آنها از شرایط آموزشی و انضباطی فرزندان‌شان هستیم. دردآورتر از همه این موارد، ارسال بخشنامه‌ها و اجرای طرح‌هایی است که در زمان آموزش حضوری هم به اجرای آنها نقد بود. واقعا درک نمی‌کنم چرا مدیران بالادستی ما نمی‌خواهند بپذیرند که امسال ما سال تحصیلی متفاوت‌تری از سال‌های گذشته داریم و باید شرایط اولیه را برای آموزش فراهم و اجرای طرح‌های مختلف را فعلا متوقف کنیم.»

او به وضوح در هم ریختن مرز زندگی شخصی و حرفه‌ای‌اش را دیده است و در این مورد توضیح می‌دهد: «وقتی معلم از تمام امکانات شخصی خود برای تدریس استفاده می‌کند و ساعت‌هایی بیشتر از ساعت موظف تدریس را در فضای مجازی می‌گذراند یعنی و از فرزندان خود که دانش‌آموز هستند و باید در این زمان بیشتر مورد توجه قرار گیرد، غافل می‌شود. دلواپسی از این که آیا این زحمات و فرصتی که برای آموزش در فضای نابسامان شاد می‌گذارد، خروجی دارد یا خیر، خود باعث می‌شود معلم تلاش کند زمان بیشتری را صرف آموزش و حل مشکلات دانش‌آموزان کند که این مساله سبب ایجاد دلخوری‌هایی در زندگی شخصی خواهد شد.»

و همه اینها به نظر او وقتی بدتر می‌شود که برخی اشتباهات جزیی معلمان هم سر از فضای مجازی درمی‌آورد: «ارسال اشتباهات کلامی و... معلمان در فضای مجازی سبب دلسردی تدریس در این فضا می‌شود.»

تبسم ایلخاص‌زاده، معلم تربیت‌بدنی است. هر سال در مقطع دبیرستان مربیگری کرده و امسال می‌خواسته که کمی بار کارش کمتر شود و برای همین مقطع ابتدایی را انتخاب کرده. اما روال کار چنان برایش در هم پیچیده که عملا کار بیشتر از سال‌های پیش است: «من پس از چند هفته و با تاخیر توانستم کلاسم را در این اپلیکیشن فعال کنم و از آنجایی که مدام تاکید بر این بود که فقط در همان فضا کلاس باشد من هم از برنامه دیگری استفاده نکردم، چون به نظرم اگر اصرار وزارتخانه استفاده از این اپلیکیشن است، وظیفه دارد که مشکلات آن را هم حل کند. مشکلات عمده‌ای هم برای من پیش آمده؛ ۵۰ بار یک فیلم یا صدا را ارسال کرده‌ام چون تربیت‌بدنی درسی است که باید حضوری انجام شود، کنارش آسیب جانبی دارد و برای همین من نمی‌توانم هر تمرینی را بدهم. حالا که از اول تا ششم ابتدایی تدریس دارم، هر کدام تمرین‌ها و شیوه‌های خودشان را نیاز دارند و من باید بتوانم دانه به دانه فیلم‌های تمرین‌شان را ببینم. متاسفانه سرعت آپلود خیلی پایین است. یعنی از صبح تا ۴ عصر ترافیک خط‌ها آن قدر بالاست که واقعا نمی‌شود فیلم خاصی برای بچه‌ها بفرستم و چون دلم نمی‌خواهد فشار روحی از جانب درس من به بچه‌ها وارد شود من زمان خاصی برای تمرین ورزشی بچه‌ها در نظر نگرفته‌ام. گفتم من مطالب را هفتگی می‌فرستم شما فیلم‌ها را ببینید و مطالب را بخوانید و انجام بدهید.»

در عمل است که محدودیت‌های شاد را به صورت ویژه در درس تربیت‌بدنی می‌شود دید و همین وقت و انرژی زیادی را از معلمان می‌گیرد: «فکر می‌کنند تربیت‌بدنی درس راحتی است؛ در حالی که اگر من فردا یک ویدیو در گروه بفرستم که دانش‌آموزی به خاطر آن آسیب ببیند باید پاسخگو باشم. من ۱۰ تا کلاس دارم، هر کدام حدودا ۴۰ نفر که باید پاسخگوی آنها باشم. خیلی اوقات برای بچه‌ها باید صدا بگذارم و بگویم مثلا چرا کفش نداری؟ چرا تشک نداری؟ در برخی خانه‌ها هیچ امکاناتی برای تربیت‌بدنی نیست. این موج ناخواسته فشار روحی و روانی روی بچه‌ها هست. خانواده‌ها دارند در نحوه تدریس دخالت می‌کنند و عملا خشونت هم بالا رفته.»

معلم اهوازی می‌گوید تدریس آنلاین علاوه بر همه اینها سبب شده عزت و احترامی که به معلم گذاشته می‌شد هم دچار آسیب شود: «آخرین تجربه من این بود که مثلا ساعت ۶ عصر فیلمی را در شاد آپلود کردم بعد ساعت ۲ نیمه شب یکی از والدین آمده بود به من پیغام خصوصی داده بود که چرا این موقع شب فایل فرستاده‌ای؟ من باید توضیح می‌دادم که این فیلم‌ها چند ساعت زمان می‌برند تا ارسال شوند و در شاد بنشینند.»

در این میان زندگی شخصی‌اش به هم ریخته: «مدام در استرس هستم چون باید حساب کنم چه ساعتی پسر خودم باید برای درسش آنلاین شود و چه ساعتی خودم باید مطلب بفرستم. در این میان چند ساعت هم به مدرسه می‌رویم و باز برمی‌گردیم خانه و باز همان کار را تکرار می‌کنیم. خلی وقت‌ها من تا ساعت ۲شب بیدارم و این خستگی همواره همراه من هست.»

انتهای پیام

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.