• یکشنبه / ۵ خرداد ۱۳۹۸ / ۰۹:۰۴
  • دسته‌بندی: فارس
  • کد خبر: fars-56988
  • خبرنگار : 50031

گفت و گو با یک جهانگرد ایرانی:

سفرهای ارزان؛ تجربه‌ای دشوار اما دست یافتنی است

امینی

علی بندری در پادکست جنوبگان با اشاره   به روایت "هنری ورزلی" از صفحه اول کتاب "قلب جنوبگان" که روایت کاشف ناکام قطب جنوب (شکیلتون) را در یک سفر اکتشافی نقل کرده و به این نکته اساسی در قلب ماهیت سفر اشاره‌ می‌کند که: "انسان‌ها به دلایل مختلفی وارد فضاهای خالی جهان می‌شوند، بعضی‌هایشان فقط به عشق ماجراجویی به این کار برانگیخته می‌شوند، بعضی‌ها عطش شدید علمی دارند و بعضی‌ دیگر راه‌های رفته را با وسوسه صداهای کوچک، جذابیت رازآلود ناشناخته‌ها، درک می‌کنند."

به گزارش ایسنا منطقه فارس، سفر هر چه نباشد، پاک کردن نقاط سکون از روی متن زندگی است. سفر رودر رو شدن با  تفاوت نگاه‌ها و باورهایی است که عمری به خدشه ناپذیر بودنشان یقین داشته‌ایم و سفر به ما این امکان را خواهد داد که بدانیم راه‌های رسیدن به مقصد، به تعداد مسافران است.

لازم نیست تجربه خوردن یک قهوه عربی در بازار قدیمی قاهره یا چشم در چشم شدن با عکس مائو در میدان تیانانمن را داشته باشی تا این هیبت فرو بریزد، همین که دل را به دریا بزنی و پا در کفش سفر کنی، حتما پایت به راهی رسیده که مقصدش آزادیست. با این باور، گفت وگو با آدمهایی که همه تعلقشان از جهان در یک کوله پشتی جا می‌شود، اگر خود خوشبختی نباشد، تصورش هست .

گفت و گو با حسین امینی، جهانگردی که تاکید دارد مردم قبیله‌اش هستند و خواندن گوشه‌هایی از داستان جهانگرد شدنش، خالی از لطف نیست.

- لطفا خودتان را معرفی کنید و بگویید چه شد که به داستان جذاب جهانگردی روی آوردی؟

* حسین امینی هستم، بزرگ شده اردبیل و متولد شهر نمین در اطراف اردبیل. در حدود سال 79  به خاطر شرایط  کاری، روحی و خانواده، مسقل شدم. این باعث شد در 17 سالگی با سفر آشنا شوم. در ابتدا سفر برای من مترادف کار کردن بود، بیشتر هم به سمت جنوب، جایی که به من اجازه می داد با کارگری و درآمدش گذران زندگی کنم، مجموعه‌ای از کارهایی که از کنارش با معیارهای صحیح می‌شد شکم را سیر کرد.

بعد از مدتی برگشتم چون تصمیم گرفته بودم تحصیلاتم را کامل کنم. بعد از آن دوره جدا شدن از خانه، ترک تحصیل کرده بودم و حالا زمان آن بود که این مرحله ناتمام را تمام و از آن عبور کنم. به محض تمام شدن درس، سفرهایم را بصورت جدی از سر گرفتم. به سرعت شرایط جوری شد که نصف سال را در سفر بودم و تا این زمان هنوز به همین شکل زندگی می‌کنم.

- محل تامین هزینه‌های سفر کجاست؟

* ابتدا برای این که هزینه های سفرها را کنترل کنم از شیوه های سفر جاده ای و کوله به دوشی ( Nomad Life style) استفاده می‌کردم.

سفر به شیوه "هیچ هایکینگ" به من خیلی کمک کرد. وقتی که کنار جاده‌ها می‌ایستی و با علامت شصت با ماشین های گذری، ماشین های باری، شاسی بلندها وهمه آنهایی که مسافر کش نیستند، ولی دوست دارند همسفر داشته باشند و تنها سفر نکنند، همسفر می‌شوی، سفر را به یک خاطره عجیب تبدیل می‌کنی، تجربه‌ای که در آن گاهی برای غذا و چای هم میهمان شوی.

دوست دارم به عنوان مسافر من این کار را به عهده بگیرم، که اگر این موضوع جا بیفتد رسم خوبی است و این شیوه  سفر را به عنوان یک روش جذاب و کم هزینه تثبیت می کند.

این شیوه در ایران خیلی رایج و شناخته شده نیست اما در همه جا و حتی کشورهای همسایه رایج و قابل استفاده است. در واقع گاهی از ما سئوال هم می کنند که باید به آنها توضیح داده و گفته شود این یک شیوه  و سبک سفر است که بدون پول انجام می شود و دلیلش نداشتن پول نیست.

در این موارد البته موارد ایمنی همیشه باید به عنوان اولویت مد نظر باشد. زمانی که تصمیم می گیرید به این شیوه مسافرت کنید باید بتوانید منابع خودتان را مدیریت کنید، این عاملی است که به شما اجازه می دهد با فرهنگ این شیوه سفر آشنا شوید و با فرهنگ مردمی که به سرزمینشان می روید، به شیوه ای ملموس تر و مستقیم تر دسترسی پیدا کنید و با آن آشنا شوید، چکیده دانشی را که شما درمورد گردشگری و فرهنگ‌ها یاد می گیرید از روبرو شدن با مردمی است که در طول سفر با شما گفت وگو می‌کنند.

|

- سفرهای بیرون از ایران را از کجا شروع کردی؟

* حدود شش یا هفت سال قبل سفرهای بیرون از ایران را شروع کردم، تا آن موقع نه خودم و نه اعضای خانواده ام که خانواده ای از طبقه متوسط بودند، چنین تجربه ای نداشتیم. هیچ ذهنیتی از این کار نداشتم، این باعث شده بود با یک ابهام بزرگ روبرو باشم؛ اینکه "از کجا شروع کنم"؟

این موضوع تا آشنا شدن با سایت های (سورفینگ) ادامه داشت. از طرف آنها مهمان قبول می کردم و راه و چاه را از همین ها یاد گرفتم. وقتی سفرهایم را شروع کردم تا سال‌ها مخصوصا در کشورهای همسایه  با روش هیچ هایکینگ " “ Hitchhiking” سفر می‌کردم، با ماشین های عبوری و بین راهی، همین جا بود که کوله بار ترس از ناشناخته ها را کنار جاده گذاشتم و رها شدم.

آرام آرام  پس اندازی که در این سال‌ها جمع کرده بودم را وسط گذاشتم، حتی خانه‌ای که خریده بودم را هم فروختم  تا با آغاز سفرهای دورتر به عمق ناشناخته های خودم از جهان رسوخ کنم.

این مرحله نقطه ای بود که عملا بعد از آن بی خانمان و کوله گرد شدم. در طول زمانی که در ایران هستم کنار دوستان یا اعضای خانواده اقامت می کنم، البته  اخیرا کمتر اتفاق افتاده که ایران باشم.

- بیشتر به کدام کشورها و مناطق سفر می‌کنی؟

* سفرهایم  بیشتر به کشورهای شرق و جنوب شرق آسیا بوده است و چند تا از کشورهای آفریقای شرقی وعلاوه برآن اکثر کشورهای همسایه مثل ترکیه، آذربایجان، ارمنستان، عراق و گرجستان را رفته‌ام .

- جذاب ترین خاطره ای که در سفر داری مربوط به کدام سفر و کشور می شود؟

خیلی سخت می توانم به این سئوال جواب بدهم؛ تاکید می کنم واقعا سئوال سختی است. اما این طور پاسخ می دهم که، از نظر جاذبه‌های محیط و حیات وحش، آفریقا برایم تجربه عجیبی بود. من سال‌های زیادی است که گیاه خوار هستم. این بر می گردد به خاطره من از باغ وحش رفتن در اردبیل در سن 15 سالگی چیزی حدود 20 سال قبل.

دیدن وضعیت بد حیوانات مرا برآن داشت تا دیگر هرگز به باغ وحش نروم اما تجربه دیدن حیوانات وحشی که در زیست بوم ما نیستند، آن هم در بوم خودشان به صورت آزاد  تجربه ای بود که آفریقا را برای من منحصر به فرد کرد.

آخرین و دومین بار حدود 6 ماه پیش دوباره این سفر را انجام دادم، زندگی در کنار این حیوانات موضوع فوق العاده ای است که از حس عمیق و وجد ناشی از دیدن این حیوانات بزرگ و گاه درنده در محیط طبیعی شان آن هم به صورت آزاد ناشی می شود.

اما دسته دوم شاید لذت از میهمان نوازی مردم کشورهاست در این زمینه ایران و ترکیه بدون شک در میهمان نوازی بی رقیب هستند.

زندگی در جاده و سفر چیزیست که با  تجربه بودن میان مردم به اوج می رسد و لذت بخش می شود. بودن با مردم ایران و ترکیه با سابقه فرهنگی مشترکی که دارند این موضوع در میهمان نوازی ظهور می یابد، آنها را از این بابت در دنیا سرآمد می کند.

|

وقتی راحت می توانی وارد خانه آنها بشوی و سر سفره آنها بنشینی این حس فوق العاده بودن سفر به چنین نقاطی را چند برابر می‌کند.

اما در آسیای جنوب شرقی؛ مخصوصا نپال که با دوچرخه مسیر شرق تا غربش را رکاب زدم، چون در ارتباط مستقیم با مردم بودم و در واقع در خانه هایشان می خوابیدم. با آنها هم کلام می شدم وغذا می خوردم، با میهمان نوازی خاص، ساده و بی آلایشی روبرو شدم.

آنها واقعا آرامش خاصی دارند. این تجربه برایم به صورت نقطه عطف سفرهایم درآمد. شاید در آینده هم تجربه نپال برای خودم بهترین اتفاق از این دست بماند.

- در سفر کدام جنبه اهمیت بشتری دارد، محیط طبیعی و حیات وحش، آثار باستانی یا وجوه انسان شناسی سفر؟

* قطعا مناطق دیدنی برای من اهمیت دارد ولی فوکوس من روی این مورد نیست. آن چیزی که همیشه برای من اهمیت داشته، آدمها هستند. اینکه در سفر از طبیعت  لذت ببرید چیزی طبیعی است.

نپال هم از نظر طبیعت چون زیباترین جاده‌ها را دارد، زیباترین و بلند ترین کوه‌ها را دارد، واقعا خاص است، وقتی 8 قله از 14 قله باشگاه بالای 8 هزارمتری در مسیر و سر راه شما باشد، این یعنی حتما با بکرترین و زیباترین مناطق و مناظر روبرو خواهید شد. وقتی در کمپ" آنا پورنا " هستی دورت را کلی قله بالای 7 و 8 هزار متری پر کرده، این یعنی یک تجربه فوق العاده و نپال واقعا از این  بابت یکتاست و نمره بیست می گیرد. این را کنار چیزی که در مورد آرامش نپالی ها گفتم بگذارید تا این تجربه واقعا به یک نقطه اوج تبدیل شود .

- چه خاطره‌ای از سفرهایت، می تواند هیجان سفر را دوباره زنده کند؟

* روز اول یا دوم بود که به نپال رفته بودم و قرار بود سراسر یکی از پارک‌های ملی نپال که شکار ممنوع بود را با دوچرخه رکاب بزنم.

اطلاعات زیادی از این پارک و شرایطی که ممکن است با آن روبرو شوم نداشتم. آن موقع حدود ساعت 5.5 هوا تاریک می شد؛ ساعت هشت و نیم بود و داشتم راه خودم را در یکی از جاده ها می رفتم. هر 20 دقیقه با بیش از یک ماشین در جاده روبرو نمی‌شدم، واقعا خلوت بود. در یک لحظه ماشینی چراغ زنان به سمت من آمد، در حقیقت می خواست به من هشدار بدهد؛ به هر شکل من را متوجه این موضوع کرد که باید پنج دقیقه صبرکنم و بعد حرکت کنم. گفت یک ببر در فاصله 500 متری در حال عبور از جاده است. گفتم مگر ببر ها خطرناک نیستند، گفت مشکلی نیست و رفت.

وقتی روی نقشه دقیق شدم شش کیلومتر بیشتر به روستای بعدی نمانده بود. صبر کردم تا زمان گذشت و به حرکت ادامه دادم. خوشبختانه با هشدار به موقع از مهلکه گریختم. روز بعد که به اینترنت دسترسی بود، شروع کردم به جستجو در مورد ببرهای این منطقه.

واقعا عجیب بود. یک ببر 19 نفر را خورده بود و یکی دیگه 14 نفر آن هم در یک مدت کوتاه. در این پارک‌ها چون ناحیه حفاظت شده هستند، حتی در شرایطی که یک ببر در حال خوردن آدم باشد هم مورد حمله قرار نمی گیرد. این خاطره برایم خاطره‌ای جذاب از سفر به نپال بوده که تعریف کردنش هم مو را به تنم سیخ می کند .

|

- برای آنهایی که دوست دارند از فضاهای بکر طبیعی استفاده کنند چه توصیه ای داری و ارتباط خودت با طبیعت جدای از زمانی که در سفر هستی چگونه است؟

* من معمولا از حیوانات نمی ترسم، زمانی هم که ایران بودم در جنگل‌ها و کوه‌ها به صورت انفرادی 5 تا 7 روز، در دل طبیعت می‌گذراندم، هم گرگ هم خرس زیاد دیده ام، ولی حیوانات معمولا به آدم تنها نزدیک می شوند و نمی ترسند البته در فصل‌های خاصی این کار یک رفتار پر خطر محسوب می شود و خودم هم سعی می کنم در این فصول در طبیعت وحشی نباشم.

غذاهایی که مردم با خود به طبیعت می برند از دلایل اصلی جلب حیوانات به سمت آنهاست. این موضوع اصلا نباید به صورت غذا دادن به حیوانات  بدل شود چون این کار، رفتار طبیعی حیوانات را تغییر می دهد و برای طبیعت مضر است. برای رفتن به طبیعت باید بعضی اصول و قواعد را دانست تا سفر به یک تجربه زجرآور تبدیل نشود .

- چطور شد که جنوب شرق آسیا را برای سفر انتخاب کردی؟

* همیشه به این فکر می کردم که باید اولین سفرم را از آمریکای جنوبی شروع کنم؛ ولی داستان آشنای تورم، گرانی، دلار، برنامه رو عوض کرد و شرق دور شد اولین مقصد خارجی‌ام.

اگرچه همیشه آسیای میانه برایم جذاب بوده و همیشه بین مقصدهای من یک جای ویژه دارد . دیدن مردم این مناطق مرا به درس‌هایی که دنبال یادگیری آنها بین مردم این نواحی بودم راهنمایی می کند. شادی حس مشترک و عجیب همه آدمهاست که بین مردم آمریکای جنوبی به شکل یک انگیزه برای من بوده، از طرفی عجایب آسیا، ولی من بیشتر دنبال دیدن مناطقی از زمین هستم که ارتباط مردمش با زمین و ماهیت هستی کمتر قطع شده و در مدرنیزم کمتر غرق شده اند.

این که نتوانستم به آمریکای جنوبی بروم باعث شد به شرق کشیده شوم. البته این به این معنی نیست که ارزش آسیا کمتر از آمریکای جنوبی باشد، فقط بحث در مورد اولویت های شخصی است.

سفر آسیای جنوب شرقی آن هم با دوچرخه به من این موقعیت عالی را داد که از فاصله بسیار نزدیک، یعنی از دل ماجرا با نوع زندگی آن مردم آشنا شوم. همه دنیا با دوچرخه سوارها مهربان هستند و ما را راحت بین خودشان قبول می کنند، این هم کمک بزرگی برای دست پیدا کردن به این شناخت بود .

|

-  تجربه های اصلی شما که شکل و ماهیت سفرهایت را بوجود آورده کدام است؟

* یکی از تجارب من کار در سفر است، دوست دارم این موضوع را هم کمی شرح دهم؛ همانطور که قبلا هم گفتم، زمانی که می خواستم سفر را شروع کنم از نظر اقتصادی در شرایط بدی بودم. از طرفی هم نمی خواستم از رویاهایی که برای سفر داشتم عقب بنشینم.

یک دوچرخه داشتم که چندان مناسب این کار نبود حتی برای جاده هم مناسب نبود، کیس های مناسب برای جادادن وسایل هم نداشت؛ وسایل را در یک کوله ریختم و بالای کیس های عقب دوچرخه گذاشتم. وقتی آن تصویر را امروز مرور می کنم، خودم خنده ام می‌گیرد.

به هر حال همین طور آمدم و زدم به جاده، از تهران به سمت شیراز و بعد هم کرمان برای این سفر که حدود یک ماه طول کشید 40 هزار تومان بیشتر پول نداشتم! از این پول باید قسمتی را هم صرف رسیدن و حمل دوچرخه از اردبیل به تهران می کردم. در تهران حدود 15 هزار تومان برایم باقی مانده بود.

از همان ابتدا که به مناطق شلوغ می رسیدم نیم ساعت توقف می کردم و دست بندهایی که ساخته بودم را می فروختم و مردم هم برای این که کمکی کرده باشند، آنها را می خریدند. هر دستبند سنگی را ده هزارتومان می فروختم تا خرج سفر تامین شود. گاهی مردم چانه هم می زدند، بعدا فهمیدم که کارم روی دستبندها خوب بوده این نشان می داد علاوه بر کمک، خود دست بندها هم مورد توجه خریداران قرار گرفته بود.

در بین راه، چهار یا پنج بار دستبندها را فروختم و به هر شهری که می رفتم یک نفر بود که مرا به خانه اش دعوت کند تا شب را آنجا بمانم. در جاده شب‌ها در کیسه خواب می‌خوابیدم.

برای بار دوم تصمیم گرفتم این شیوه را در سفر خارج از ایران امتحان کنم. سه ماه بعد من از مرز ترکیه شروع کردم در حالی که یک دلار هم نداشتم. اما ادامه دادم و با همین شیوه موفق شدم با پول‌هایی که از راه فروش دستبند در ترکیه بدست آوردم، ویزای آذربایجان را بگیرم و بعد هم وارد گرجستان شدم.

موقع عبور از مرز 5 لیر (واحد پول ترکیه) داشتم که می شد سه لاری (واحد پول گرجستان) یا پنج یا شش هزار تومان آن موقع به پول خودمان.

وقتی به باجه صرافی برای تبدیل لیر به لاری رفتم مسئول باجه خنده اش گرفته بود ولی این کار را برایم انجام داد. به باتومی که رسیدم غذا خوردم و شروع به فروش دست بندها کردم.

بعد از پایان سفر که پنجاه روز طول کشید، وقتی به ایران بر می گشتم 16 هزار تومان پول داشتم، یعنی علاوه بر تامین هزینه ها سود هم کرده بودم!

بعد از آن  سفرها به شکل دیگری جلو رفتند. شروع کردم به تور لیدری و درآمدهایی که داشتم را برای مسافرت خودم هزینه می‌کردم. اکثرا مناطقی را برای لیدر شدن انتخاب می کردم که خودم نرفته بودم. به این شکل بسیاری از مناطق را که شاید جور دیگری نمی توانستم ببینم دیدم.

ولی این کار به هر حال کاری فرسایشی بود وبرای مدت طولانی نتوانستم آن را انجام دهم. عملا آن چیزی که به دنبالش بودم یعنی بین مردم بودن را داشتم از دست می دادم این شد که از مدتی قبل دوباره تصمیم گرفتم برای دل خودم به دل جاده بزنم.

|

- چگونه شیوه های مدیریت مالی سفر می تواند باعث کمتر شدن هزینه سفر و رونق گردشگری بین ایرانی ها شود؟

* به دلیل افزایش قیمت دلار سفر کردن سخت تر شده است ولی برای انجام دادن سفر و شیوه های مدیریت مالی سفر هر کس نظری دارد.

عده‌ای مثل من سعی می کنند هزینه های سفر را پایین بیاورند و برای این یا شب در" هاستل" بجای یک اتاق، فقط یک تخت را اجاره می کنند یا اگر می خواهند جای خواب رایگان داشته باشند از طریق سایت های کوچ سرفینگ، مکان‌هایی که جای خواب رایگان برای چنین سفرهایی در اختیار شما قرار می دهند را پیدا می کنند.

اگر دوچرخه سوار باشید، از طریق  سایت های " Warmshower" می شود این شکل از سفر را تجربه کرد. البته این برای کسانی مناسب است که به سفر به شکل حرفه‌ای نگاه می کنند و اصلا مناسب سفر خانوادگی نیست چون آنها باید هتل بگیرند و از ترانسفر (حمل و نقل) همگانی استفاده کنند.

یکی دیگر از راه های مدیریت منابع مالی سفر، سفر به کشورهایی است که از نظر هزینه هنوز به صرفه هستند. البته اگر کسی به جای تور دل را به دریا بزند و نترسد هزینه هایش بسار پایین می‌آید ولی تنها موری که باید به آن توجه کرد این است که سفر را باید خارج از زمان اوج سفر هموطنان ایرانی به آن نقاط، انتخاب کرد.

جاهایی مثل باکو، ایروان و تفلیس جزو مکان‌هایی با بیشترین گردشگر ایرانی است، مخصوصا در زمان‌هایی نظیر عید نوروز، با نرخ بالای مسافر روبرو هستند به همین دلیل قیمت هتل، حمل و نقل و موارد دیگر افزایش دارد، توجه به این مسائل و زمان بندی درست، سفر را ارزانتر خواهد کرد.

- تجربه ما از دنیا، که از دریچه رسانه ها بوجود آمده، با دنیای واقعی شباهت دارد؟

* اگر رسانه ها مربوط به کشوری که با ما مشکل ندارد باشند تا جایی می تواند درست باشد. رسانه ها اگر کشوری را زیر هجوم رسانه ای خبرهای منفی قراردهند دیگر هیچ خبر درستی نمی توان از آن کشور در سطح بین الملل کسب کرد.

این در مورد ایران هم وجود دارد، آنهایی که گردشگر حرفه ای نیستند و اطلاعات خوبی از وضعیت ایران ندارند، سفر به ایران را مثل فوبیا می بینند چون فکر می کنند ایران خطرناک است یا اینکه در ایران جنگ است و سفر به ایران می تواند مشکل آفرین باشد.

وقتی ما را بیرون از ایران می بینند و می فهمند ایرانی هستیم از ما این سئوالها را می پرسند. ما هم توضیح می دهیم که آن چیزی که از ایران در رسانه ها می شنوید درست نیست.

در مورد میانمار هم ما فکر می کنیم همه جای میانمار مسلمان کشی باب شده، نه اینکه این موضوع نباشد، ولی چیزی که واقعیت داشت این بود که این مسئله دریک بخش از میانمار (یکی از قبایل بودایی به این کار مبادرت کرده بودند) وجود داشت و بین همه قبایل این مشکل نبود؛ بودایی ها با مسلمان‌ها در بقیه مناطق کنارهم زندگی می کردند.

این را از این بابت که موضوع را رد کنم نگفتم بلکه می خواهم به این نکته اشاره کنم که برداشت ما از یک رویداد توسط رسانه ها شکل می گیرد و دقت و جهت گیری رسانه براین موضوع تاثیر بزرگی دارد .

|

- پیشینه ایرانی ها در سیاحت مخصوصا به شرق به عنوان یک پل فرهنگی با این نقش در امروز چه شباهت و تفاوتهایی دارد؟

* در طول تاریخ ما سفیران زیادی از ایران به اقصا نقاط جهان داشتیم و همه هم شارحان فرهنگ ایرانی بوده‌اند؛ سیاحان و گردشگرانی که از ایران سفر کرده اند، چه آنهایی که انگیزه مذهبی داشتند و چه آنهایی که انگیزه تجاری داشتند، نقش پررنگی در گذشته داشتند، شاید البته امروز آنها گم و ناشناخته باشند.

اما امروز رسانه حرف اول را می زند و رسانه های غربی مخصوصا آمریکا به شدت برعلیه ما کار می کنند. اما تعداد افرادی نظیر من رو به تزاید است، اگر همه ما که به خارج از ایران سفر می کنیم، احساس مسئولیت داشته باشیم قطعا می توانیم بر افراد چه آنهایی که در سفر بصورت چهره به چهره با آنها در تماس هستیم  و چه کسانی که در شبکه های اجتماعی ما را دنبال می کنند،  اثر  مثبتی برجا بگذاریم و حتی دیدگاهشان را تغییر دهیم.

به نظرم هر گردشگر ایرانی می تواند سفیر فرهنگی مردم کشورش باشد، من خیلی ها را در مسیر دیدم که سئوال می پرسیدند و همه را تشویق کردم که به ایران سفر کنند، چون واقعا ایران کشور عجیبی است. فوق العاده زیبا و چهار فصل است. این همه منظره، کوه دره، صحرا و دشت و دریا، از ایران کشوری زیبا ساخته و امیدوارم به سرعت ایران به سمتی برود که لیاقت نام ایران و ایرانی است.

- نقش غدا در سفر و تجربه ای که از غدا در کشورهایی که به آنها سفر کرده ای چگونه بوده و چه تفاوتی با ایران داشته است؟

* تقریبا به همه کشورهایی که سفر کرده ام جاهایی را برای غذا خوردن در خیابان در نظر گرفته اند، در اغلب شهر های دنیا بخشی از شهر که شبها به غذا در خیابان، اختصاص دارد را می‌توان پیدا کرد.

در این مسیرها معمولا به صورت کامل با فرهنگ جامعه میزبان و سنتهایی که دارند، غذاها وخوراکی‌هایی که غیر رسمی است آشنا می‌شوید و حتی آنها را تست می‌کنید، این تجربه خیلی فوق العاده ای است.

در تایلند خیلی این مورد زیاد است، خصوصا در جزیره‌هایش، شخصا حتی زمانی که تور لیدر بودم، مسافران را به بانکوک و پاتایا و پوکت نبرده‌ام، بلکه مکان‌های بکر و جزایر جنوبی که پنج جزیره را شامل می‌شود، انتخاب کردم.

تقریبا در همه این جزایر خیابان های شلوغ پر از تنوع غذایی که جزو لذت های سفر محسوب می شود هست، همه همسفرهایم هم از این برنامه استقبال کردند و لذت بردند. حتی وقتی نمی خواستیم غذا بخوریم هم سعی می کردیم به این نقاط سر بزنیم و تنوع غذایی را ببینیم، تایلند از این دید ویژه است.

|

- انتخاب مسیرها را چگونه انجام می دهی؟

* وقتی قصد صفر دارم، با توجه به الگوها و شرایط آب و هوایی منطقه این کار را انجام می دهم. مناطقی مثل نپال در عین حال که کوهستانی است، هوای گرم و بارندگی های موسمی دارد، در این نقاط نیاز به در نظر داشتن الگوی بارندگی و فصول آن برای برنامه ریزی فصل سفر یک کار حیاتی است.

کشورهای نزدیک به خط استوا چه جنوب و جنوب شرق آسیا و چه آفریقا و حتی آمریکای جنوبی دو فصل مهم از نظر گردشگری دارند؛ فصل بارندگی و فصل خشک، که این فصل خشک دو بخش دارد دوره زمستانی و دوره تابستانی، این زمان همان زمانی است که برای سفر زمان بهتری محسوب می‌شود؛ اما برای مثال تایلند بهترین فصل سفر، زمستان است که هم خشک تر است و هم دمای هوا مناسب تر، چون تابستان‌های بسیار گرمی دارد.

من چون بیشتر با دوچرخه سفر می کنم برنامه ریزی سفر خارج از فصل بارندگی را در اولویت قرار می دهم البته اگر با دوچرخه هم نباشم این را لحاظ می کنم چون یکی از جاذبه های همه این کشورها  جاذبه‌های دریایی مثل دیدن تنوع ماهی‌ها و غواصی است و این موارد در فصل بارانی، غیر ممکن خواهد بود.

- سفر به شیوه ترکیبی که در آن هم پیاده روی و هم دوچرخه  سواری وجود دارد از کجا شکل گرفت؟

* شیوه ترکیبی در سفرهایم به اوایل و کمی عقب تر، زمانی که بیشتر از سفر کردن به طبیعت گردی و کوه نوردی علاقه مند بودم  بر می گردد .نزدیکی من با طبیعت باعث شده در مسیر هایم جاده هایی که طبیعت زیبایی دارد را برای پیمایش و کوهنوردی برنامه ریزی کنم .این باعث می شود لذتی را که همیشه دوست داشتم در سفر داشته باشم را تجربه کنم. من انواع و اقسام مختلف تجربه های سفر را داشته ام اما به یقین بهترین آنها تجربه سفر با دوچرخه است .چیزی که از نگاه فلسفی هم در موردش می توان گفت:وقتی در آرامش،قدم به قدم  مسیر را طی می کنی و می بینی  زیبای ها را بهتر درک می کنی  این محکم ترین دلیل من برای ترجیح دوچرخه است . چالش آدمهایی مثل من که شروع سفرهایشان با کوهنوردی وپیاده روی در طبیعت و دوچرخه سواری بوده است ، جدا شدن از آنهاست ،دلتنگ شان می شوم و سفر بدون آنها خوش نمی گذرد .

- ارتباط  مستقیم وچهره به چهره با مردم در سفرهایت چه جایگاهی دارد؟

* این که بتوانی با مردم ارتباط برقرار کنی قطعا خیلی اهمیت دارد وکلیدش لبخند است.اگر لبخند روی لب داشته باشی و به مردم نزدیک شوی و بتوانی چندکلمه ای هم به زبان خودشان مثل سلام و تشکر کردن را یاد بگیری به راحتی امکان نزیک شدن به مردم محلی را داری ،چیزی که من دنبالش هستم .با محلی ها بودن قطعا به ما تجربه درک مردم و سنت هایشان را می دهد.این که یک غذای سنتی را به جای این که در رستوران بخوری،  در خانه های مردم آن منطقه بخوری مثل تفاوت تجربه طعم کشک وبادمجان  و میرزا قاسمی در خانه یک ایرانی با رستوران است .این تجربه ها زمین تا آسمان با هم تفاوت دارد .اثر این موضوع روی سفر ما این است که به جای ویترین، روح واصل اتفاق را تجربه می کنی و طعم واقعیت را آن جور که هست می چشی .

- کتاب را در سفرهایت پر رنگ دیدم، از این تجربه بگو و اینکه نقش کتاب را درجامعه چطور می بینی؟

* مردم ما کمتر کتاب می خوانند و بیشتر توقع دارند. خودمان را در فضل و کمال خیلی از بقیه برتر می دانیم. جامعه ای که بشود کتاب را از دستش گرفت می توان همه چیزش را گرفت. تاریخش را می گیرند و هویت های غیر واقعی را تحویلش می دهند. در حالی که خلع سلاح شده و ابزار مقابله ندارد.

چند نفر از دوستان خودم و خیلی از آنهایی که می نویسند، چه آنهایی که رمان نویس یا شاعر هستند به جایی رسیده اند که ترجیح می دهند کتاب خوانده شود حتی اگر کپی رایت را رعایت نکنی، این بر می گرد به دغدغه ای که دارند. دغدغه امروز روشن فکرهای ما به آشتی دادن مردم با کتاب نزول کرده است.

من گاها کتابهایی را که می خوانم معرفی میکنم. اکثر این کتابها  هم رایگان، قابل دانلود و در دسترس است، آنهایی هم که فکر می کنند وقت کافی ندارند می توانند کتاب صوتی گوش کنند. من در سفر آخرم که 5 ماه طول کشید 23 کتاب خواندم که سه تا چاپی و 20 تا از آنها شندیدنی بود.

چون سوار بر دوچرخه سفر می کنم، امکان مطالعه شنیداری را دارم، این برای من یک رویداد  طلایی و پر از موقعیت یادگرفتن چیز های تازه بود.

مردم می توانند زمانی را که تا محل کار، چه با خودرو چه با مترو، سفر شهری دارند به این شکل  استفاده کرده و زمان مرده را به فرصتی برای ارتقای فرهنگ و دانش شخصی و جامعه بدل کنند.

هر فرد حداقل در سال باید 5 کتاب بخواند ولی متاسفانه این را بین دوستان تحصیل کرده هم نمی شود دید چه برسد مردم عادی .

- چگونه می توان مردم را به یادگیری در سفر و از سفر تشویق کرد؟

* رسانه های اجتماعی و مجازی به خوبی کار خودش را انجام می دهد و مردم را تشویق می کند. خیلی‌ها مثل من هستند و زندگی را در سفر تجربه می کنند، صفحه هایی شخصی دارند که در آن هم عکس می گذارند و هم شرح سفر را می نویسند.

این همان چیزیست که مردم را تشویق می کند به داشتن یک کشف و شهود شخصی در سفر و زندگی؛ دنیای امروز اگر چه مجازی اما با همین عکس ها و مطالب و فیلمها به جهان واقعی تبدیل شده است.

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.