• سه‌شنبه / ۴ تیر ۱۳۹۸ / ۱۹:۱۲
  • دسته‌بندی: اصفهان
  • کد خبر: isfahan-83400

/یادداشت/

خطرِ رها شدن!

shayad nejat yabim-267x405
«شاید نجات یابیم» یک اتفاق مهم در تئاتر اصفهان است. مظلوم است، نجیب است و سرش بالاست. آینه‌ای است در برابر یک از خود بیگانگی یا خود فراموشی.

اگر چه کارگردان، تا حدود زیادی به متن ساموئل گوسیان وفادار می‌ماند اما شیوه اجرایی بدیع نمایش نشان می‌دهد وی لایه‌های درونی متن را به‌خوبی درک کرده است. مسئله آزادی در برابر اسارت به معنای عام آن، به‌عنوان یک فراروایت، درون‌مایه اصلی متن و نمایش است، اما این مسئله تا ابعادی شخصی، عمق می‌یابد و مخاطب خودش را در حصار مجموعه ارزش‌هایی می‌بیند که جامعه برایش ایجاد کرده و گویی این مجموعه هنجار و ناهنجار تحمیلی را بخشی از وجود خود می‌پندارد. 

هدف اصلی کارگردان، نه صرفاً مسئله روایت، بلکه چالش روبرو شدن و درگیر شدن مخاطب با خود است که در چنین فضایی زندگی و رشد و نمو می‌کند، بدون اینکه خودش را از خارج نگاه کند و ازاین‌جهت که کسی نمی‌خواهد خودش را در چنین موقعیتی ببیند، برای مخاطب دردآور و آزاردهنده است. 

اشخاص در دنیای استعاری نمایش، هر یک تیپی از اجتماع را نشان می‌دهند و نمادی از یک گروه فکری، خواسته و انتخاب‌شده هستند. درست است که یک موقعیت اگزیستانسیالیستی برای چیک و پوچک وجود دارد که هر یک باید دست به انتخاب بزند، اما این انتخاب‌ها نیز نه انتخاب‌هایی بر اساس اصالت وجود که انتخاب‌های شدیداً تحت تأثیر هستند. 

دنیای نمایش، فرهنگ مسلطی را نشان می‌دهد که بیگانگی، خشونت ماده‌گرایی و بیمارگونگی خصوصیات آن است و در آن هر آنچه خطرناک و خط قرمز است؛ رها شدن و در جریان اصیل و طبیعی زندگی قرار گرفتن است (با استعاره پروازی که برای پرنده -که هویتش پریدن است- ممنوع و ناشدنی است).

 و اما مواردی در خصوص اجرا:

- به خاطر شیوه اجرایی آوایی نمایش که انتخابی بسیار شایسته و جسورانه برای این متن است باید به کارگردان اثر تبریک گفت.

- سخن کارگردان در بروشور تا حدودی لو دهنده جریان روایی نمایش است گویی هدف کارگردان به‌جای قصه گفتن صرف قرار دادن مخاطب در بطن موقعیت‌ها و لحظه‌هاست.

- گرچه وجود هر دکور و آکسسوار باید دلیل داشته باشد و چیزی فراتر را از لحاظ بصری به اجرا اضافه کند اما جای خالی طرحی خاص برای صحنه در اجرا احساس می‌شود. هرچند اجرا به‌نوعی  آوا محور و حرکت محور است و ایستا نیست و این عدم وجود سکون، احساسی از عدم ثبات و عدم آرامش را به مخاطب عرضه می‌دارد حتی جاهایی که موسیقی، آواها و حرکات، سرشار از زندگی و انرژی است و احساس اضطرابی ناشی  از عدم پایداری و تعادل مخاطب را رها نمی‌کند. 

- توانایی بالای بازیگران به لحاظ حسی، بیانی، بدنی و وجود تعادل و کنترل فوق‌العاده در حرکات نشان می‌دهد این اجرا، اجرایی نیست که حاصل تمرینی 2، 3 ماهه باشد و تماشاگر تئاتر اصفهان احساس می‌کند بازی‌هایی فانتزی و اکت‌هایی خرق عادت مشاهده می‌کند که از بازیگرهای متوسط تئاتر برنمی‌آید.

- به‌جای ساختن آهنگ‌های ضعیفی که در بسیاری اجراها هزینه‌های گزافی را روی دست تهیه‌کننده اثر می‌گذارد در این نمایش انتخاب‌هایی هوشمندانه و متناسب با صحنه‌های اجرا، به اثرگذاری و بیان نمایش کمک مضاعفی کرده است. 

- اما یکی از انتقاداتی که به اجرا وارد است؛ در وجه نمایشی تماشاگر حق دارد یکی از مهم‌ترین موقعیت‌های نمایشی یعنی چگونگی حادثه شکسته شدن بال‌های پوچک (یا چیچک یا هرچه که اسمش هست) را مشاهده کند و به نظر می‌رسد کارگردان اثر از به نمایش درآوردن این موقعیت اساسی غافل مانده باشد.

- به احترام کلیه عوامل نمایش نازنین و عزیز «شاید نجات یابیم» که با حداقل هزینه دست به تولید چنین اثر فاخری زده‌اند هرکجا که این مطلب را می‌خوانید، یک‌بار دیگر بیایید برخیزیم.

یادداشت از: باربد درّی-کارگردان تئاتر

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.