• چهارشنبه / ۱۲ تیر ۱۳۹۸ / ۱۱:۳۲
  • دسته‌بندی: اصفهان
  • کد خبر: isfahan-83626

پس از خداحافظی از تیم ملی

دختر بسکتبالیست: تلاشم در تیم ملی بی‌مقصد بود!

137209
بانوی بسکتبالیست تیم نامی نو در مورد خداحافظی از تیم ملی بسکتبال پنج نفره بانوان گفت: حس کردم تلاشم در ایران مثل دویدن روی تردمیل است که هیچ وقت به مقصد نمی‌رسد.

به گزارش ایسنا، ساغر آجیلی بسکتبال را با ندا عسگرنیا (مربی بسکتبال) آغاز کرد و پس از سال‌ها تلاش و تمرین به اردوی تیم ملی وارد شد. این بسکتبالیست که تجربه قهرمانی با تیم پالایش نفت آبادان و نایب قهرمانی با نامی نو اصفهان را هم در کارنامه دارد، بازیکنی کلیدی برای تیم خود محسوب می‌شود و همین تأثیرگذاری باعث شد تا به گفته خودش از حدود ۱۷ سالگی به تیم ملی بزرگسالان راه پیدا کند، اما همچون سایر دختران بسکتبالیست با ممنوعیت بازی با پوشش اسلامی روبه‌رو بود. بعد از آنکه فیبا (فدراسیون جهانی بسکتبال) اجاره بازی با پوشش را صادر کرد، امیدواری دختران بسکتبالیست ایران برای تجربه عرصه جهانی و پوشیدن پیراهن تیم ملی بیشتر شد. آجیلی نیز به گفته خود برای پوشیدن این لباس زحمت کشید و به اردوی تیم ملی هم دعوت شد اما چند روزی است که از تیم ملی خداحافظی کرده است. او می‌گوید نسل سوخته بسکتبال بانوان است چون بعد از سال‌ها محرومیت اکنون به راحتی از لیست تیم ملی کنار گذاشته شد.

این بازیکن در گفت‌وگو با ایسنا در این مورد گفت: بعد از اردوی اول تیم ملی چون شرایط و زمین برای برگزاری اردوی جدید فراهم نشد، به صورت مجازی فیلم تمریناتمان را برای سرمربی و مربی می‌فرستادیم و آنها چک می‌کردند. در ۴۰ روز فاصله بین اردوی اول تا دوم بالغ بر ۳۰ فیلم فرستادم. بلافاصله بعد از اینکه کلیپ بدنسازی جدید به ما ارائه می‌شد، تمرینات را انجام می‌دادم و فیلم می‌فرستادم.

او افزود: از حدود ۱۷ سالگی به اردوی تیم ملی بزرگسالان وارد شدم و در مدتی که خانم متشرعی تمرین‌های جدید می‌فرستاد آنها را به درستی انجام دادم و این نشان دهنده آمادگی بدنی و فنی‌ام بود ولی کادر فنی اینگونه تشخیص دادند که اسمم را خط بزنند و مرا نادیده بگیرد.

آجیلی در مورد تلاش برای رسیدن به تیم ملی اظهار کرد: نمی‌توانم بگویم که خداحافظی از تیم ملی کار آسانی بود چون هر کسی برای خودش اهداف از قبل تعیین شده‌ای دارد. من هم برای پوشیدن لباس ملی خیلی زحمت کشیدم ولی حس کردم تلاشم در ایران مثل دویدن روی تردمیل است که هیچ وقت به مقصد نمی‌رسد. خداحافظی برایم خیلی سخت بود چون بازی در تیم ملی یکی از آرزوهایم بود اما در این چند روز وقتی می‌بینم که همه دوستم دارند و می‌دانند که حقم پوشیدن لباس تیم ملی است برایم ارزش بیشتری دارد.

او خاطر نشان کرد: ما نسل سوخته تیم ملی هستیم چون بعد از حدود ۴۰ سال مجوز رسمی بازی با حجاب را گرفتیم و منی که این همه سال صبر کردم تا این اتفاق قشنگ بیفتد و همیشه در اردوی ملی بودم، خیلی راحت کنار گذاشته شدم. دیگر به تیم ملی برنمی‌گردم چون باید از شخصیت بازیکنی خودم دفاع کنم. برای تیم ملی آرزوی موفقیت می‌کنم. با بازیکنان تیم دوستان صمیمی هستیم و دوست دارم تک تکشان موفق شوند.
  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.