• شنبه / ۶ مهر ۱۳۹۲ / ۱۴:۳۰
  • دسته‌بندی: کرمانشاه
  • کد خبر: kermanshah-38008
  • خبرنگار : 50182

روزهای "تلخ" پناهگاه "شیرین" کرمانشاه

1

دوباره آمدند، هر بار که این صدای بلند و نخراشیده می آید سر و کله شان پیدا می شود...

 

دوباره باید زندگی را بگذاریم و برویم پناهگاه، نمی دانم چرا اینجا می آیند؟! پدر که می گفت جبهه خیلی دورتر از اینجاست!

 

باز هم مادر دستم را با عجله کشید و برد سمت پناهگاه، مادر همیشه می گفت پناهگاه که برویم در امانیم. موشک های آنها خانه ها را می زنند اما پناهگاه را نه!

 

من پناهگاه را دوست دارم، آخر آنجا همه بچه های محل جمع اند و ما می توانیم دور هم باشیم و بازی کنیم، اما بی سرو صدا. آخر دشمن نباید بفهمد ما داخل پناهگاه پناه گرفته ایم...

 

اما این روزهای مانده به عید را دوست ندارم بروم، آخر باید با مادر  برویم بازار تا لباس نویی را که به من قول داده بود برایم بگیرد و با هم ماهی قرمز بخریم و بعد هم کلی کار داریم تا وسایل سفره هفت سین را آماده کنیم.

 

سبزه های سفره خوب رشد کرده اند، اما مادر باید سمنوی سفره را بپزد و من هم باید تخم مرغ رنگی درست کنم برای سفره ...اما اینها این روزها همه اش مزاحم می شوند و نمی گذارند به کارمان برسیم...

 

---- رفتیم پناهگاه، همه آنجا بودند تعدادشان زیاد بود آخر پناهگاه بزرگی داشتیم برای اینکه همه بیایند آنجا و کسی بیرون نماند که آسیب ببیند...

 

همیشه باید مدتی را در پناهگاه منتظر می ماندیم تا هواپیماها آسمان شهرمان را ترک کنند و بعد رفتنشان ما دوباره می توانستیم برگردیم سر زندگیمان، مادر سمنو را بپزد و من هم تخم مرغ رنگی درست کنم...

 

پدر پیش ما نیست از وقتی که جنگ شروع شده پدر هم رفته جبهه، همانجایی که از ما خیلی دور است،  پدر می گفت برای این می رود جبهه که نگذارد دست دشمن به ما برسد و ما با خیال راحت زندگی کنیم.

 

اما آنها همیشه از آسمان می آمدند سراغ ما و برای همین همیشه این پناهگاه بود که پناهمان می شد و  تا آنها می آمدند می رفتیم و داخلش پناه می گرفتیم که دست موشک هاشان به ما نرسد.

 

اما آن روز که به پناهگاه رسیدیم یک چیزی درون پناهگاه تغییر کرده بود، همه دلهره عجیبی داشتند. من و مادر هم دلهره داشتیم، پناهگاه مثل روزهای عادی نبود...

 

دلهره ها هی بیشتر و بیشتر شد همه به هم نگاه می کردند، اما هیچ کس نمی دانست قرار است چه اتفاقی بیفتد...

 

چند دقیقه ای نگذشته بود که صدایی بلند شد صدایی که هر لحظه به ما نزدیک و نزدیک تر می شد. صدا داشت خیلی نزدیک می شد آن قدر که همه از سر جامان بلند شدیم و بی اختیار و با دلهره به دودکش بزرگ سقف پناهگاه نگاه کردیم...

 

چند ثانیه بعد فقط دیدیم جسم سیاه بزرگی از دودکش پناهگاه پایین آمد....

 

                                                              

                                                                 ***

صدای خیلی بلند و مهیبی بود. بی سیم زدیم و پیگیر شدیم تا بفهمیم این بار کجای شهر را زدند. صدای آن طرف خط وقتی محل انفجار را گفت انگار آب سردی روی سر همه بچه ها ریخته باشند...

 

این بار خانه و چند مغازه نبود، این بار پناهگاه را زده بودند...

 

به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)منطقه کرمانشاه، عبدالحسین مساحی یکی از امدادگران هلال احمر در حادثه بمباران پناهگاه پارک شیرین کرمانشاه ادامه می دهد: ساعت 2.5 ظهر بود که صدای مهیبی در تمام نقاط شهر شنیده شد و ما با فهمیدن محل انفجار هر چه نیرو و آمبولانس داشتیم انداختیم توی مسیر تا هر چه سریعتر خودمان را به پناهگاه شیرین برسانیم.

 

خیلی شوکه شده بودیم، آخر پناهگاه را خودمان برای مردم آن محل ساخته بودیم تا در بمبارانهای شهر در امان باشند، اما ...

 

از زمان ارسال این خبر به سرعت به طرف پناهگاه رفتیم. دیدن دود غلیظی که از پناهگاه بلند می شد هر لحظه سرعتمان را بیشتر و امیدمان را برای زنده ماندن کسی کمتر می کرد.

 

هیچ کدام از بچه های امدادگر نمی دانستند که قرار است با چه صحنه ای روبرو شوند، بمبارانهای زیادی را دیده بودیم و امدادرسانی کرده بودیم اما این یکی فرق می کرد، توی پناهگاه یک خانواده نبود، همه افراد یک محل بودند آن هم در یک فضای بتنی و بسته...

 

وقتی رسیدیم خیلی ها جمع شده بودند تا در حد توانشان کمک کنند. هرکسی جنازه  تکه تکه شده ای را روی دست گرفته بود و برخی هم زیر بغل مصدومین را گرفته بودند و از پناهگاه بیرون می آوردند.

 

پیچیدن موج انفجار در یک فضای بسته و بتنی خود گویای وضعیت حال مصدومین پناهگاه بود و بیشترشان را موج انفجار گرفته بود و موجی شده بودند...

 

وقتی رفتیم داخل چیز عجیبی در پناهگاه دیدیم، در محل اصابت بمب جنازه ای نبود و در چند متری آن طرفتر محل اصابت، جنازه ها و مصدومین روی هم افتاده بودند...

 

اما تعداد آنها کمتر از آن حدی بود که باید باشد و همین موجب تعجبمان شد که یکهو یکی عده ای که آنجا بودند گفتند باید آرماتوربر بیاوریم. آرماتور بر وسیله امدادی نبود و برای همین بالای سرمان به آرماتورهای روی سقف نگاه کردیم و اینجا بود که جنایت پناهگاه شیرین تازه خود را نشان داد.

 

جنازه های بسیاری از شدت موج انفجار به سقف پناهگاه چسبیده بودند و در لابلای آرماتورهای سقف گیر کرده بودند...

 

بعد ها ثابت شد منافقین راپورت داده اند، اما نامردی که راپورت پناهگاه را داده بود آن قدر دقیق عمل کرده بود که بمب به سقف پناهگاه نخورد و دقیقا از لوله دودکش آن تو بیاید و همین جنایت پناهگاه شیرین را رقم زد...

 

صحنه به خودی خود دلخراش و شوک آور بود، اما دلخراش تر این بود که مجبور شدیم تکه تکه، بدن شهدا را از لابلای آرماتورها جدا کنیم و بیرون بیاوریم...

 

شهدا 80 نفری می شدند و 200 ، 300 نفر مصدوم و موجی از پناهگاه بیرون آوردیم. این وسط چیزی که کار را سخت و مشکل می کرد افرادی بودند که می آمدند و سراغ خانواده شان را از ما می گرفتند. پدری که از سر کار برگشته بود و سراغ زن و فرزندش را می گرفت که به پناهگاه آمده اند و خیلی های دیگر...

 

بچه های امداد رسان بالاخره با همه ناراحتی ها و خستگی هایی که داشتند تا 1.5 بامداد کار کردند تا همه شهدا را از لابلای آرماتورهای پناهگاه بیرون بیاورند...

 

آن روز و شب پناهگاه شیرین تلخ ترین لحظه های را سپری می کرد و شاید پناهگاه از اینکه نتوانسته بود همه آدم هایی را که به دامنش آمده بودند تا پناه بگیرند را پناه دهد برای همیشه تاریخ خود را سرزنش کند...

 

حالا از 26 اسفند سال 1366 یعنی درست 5 ماه قبل از پایان جنگ 25 سال می گذرد و حالا برای حفظ سند جنایت های صدام در کشتار مردم بی گناه پناهگاه پارک شیرین موزه جنگ شده تا دنیا بیاید و سند این جنایت را از نزدیک ببیند...

 

گزارش از محبوبه علی آقایی، خبرنگار ایسنا منطقه کرمانشاه

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.