• جمعه / ۱ تیر ۱۳۹۷ / ۱۲:۵۷
  • دسته‌بندی: هرمزگان
  • کد خبر: khalijefars-50265
  • خبرنگار : 50173

/سال‌روز درگذشت «نيماي جنوب»/

نگاهي به حضور ابراهيم منصفي(رامي) در شعر و موسيقي

نگاهي به حضور ابراهيم منصفي(رامي) در شعر و موسيقي

امروز (اول تيرماه) سال‌روز درگذشت ابراهيم منصفي (رامي) - شاعر، ترانه‌سرا و خواننده‌ي جنوبي - است.

به گزارش ايسنا، منطقه خلیج فارس، ابراهيم منصفي (1376-1324) از آغازگران شعر نو در هرمزگان بود که با بهره‌گيري از فرهنگ اقليمي و گرايش به شعر زمانه، نقش مهمي در فرهنگ و هنر مردمي و شعر و موسيقي جنوب ايفا کرد.

رامي از اولين شاعراني بود که راه و رسم شعر نيمايي را در هرمزگان گسترش داد؛ به گونه‌اي که پس از مرگش، او را «نيماي جنوب» ناميدند. او همچنين توانست با اتکا به گويش محلي و رويکرد به موسيقي جهاني، راه بکر، زيبا و پرتواني را در ترانه‌سرايي بگشايد.

آثار منصفي از آغاز موج نو ادبيات در نشرياتي چون «خوشه» به سردبيري احمد شاملو، « آبنوس»، «تماشا»، مجله‌ي «موسيقي» و همچنين در گفت‌وگوهاي سيروس طاهباز با شاعران نوپرداز جنوب در مجله‌ي «فردوسي» به چاپ رسيده است.

منوچهر آتشي  ، رامي را به تعبيري آغازگر دور جديدي از شعر در بندرعباس و جنوب دانسته که هم در فرهنگ بومي ريشه و هم به شعر مدرن گرايش داشته است.

اين شاعر فقيد مي‌گويد: منصفي يک چهره‌ي واقعا ناب و ظريف بود که متأسفانه به علت فقر اقتصادي و فرهنگي در جنوب ايران، او و هنرمنداني مثل او نتوانستند به جايگاهي که سزاوارشان بودند، برسند.

علي باباچاهي  نيز مي‌گويد: نثر پررمق و ذهنيت خلاق منصفي درباره‌ي شعر و موسيقي هرمزگان در ميزگرد شاعران نوپرداز که در سال 46 به دعوت سيروس طاهباز، در تهران برپا شده بود و در مجله‌ي فردوسي با عنوان «گفت‌وگو با شاعران سرزمين آفتاب داغ» منتشر شد، بسيار زيبا و عميق‌تر از ديگر شاعران هم‌نسل من بود.

اين شاعر رامي را شاعري شوريده و عاشق مي‌نامد و مي‌گويد: وي طبعا آدم‌هاي مجنوني مثل من را بيش‌تر به خود جذب مي‌کرد.

همچنين سهيل نفيسي  - آهنگ‌ساز و ترانه‌خوان شعرهاي رامي که آلبوم‌هاي «ري‌را» و «ترانه‌هاي جنوب» را دارد - درباره‌ي او مي‌گويد: ابراهيم که نسل در نسل، جوانان و مخاطبين تازه‌اي را گرد آثارش جمع مي‌سازد، ضرب پرتوان و لحن خوش کلمات در ترانه‌هايش، نه تنها بر ماهيت بي‌رمق ترانه‌هاي محلي پيش از خود که حول موضوعاتي بي‌مايه مي‌گذرند، تأثير مي‌گذارد و آن را متحول مي‌سازد؛ بلکه به عنوان يکي از نادرترين نمونه‌هاي موسيقي مردمي سرشار از مفاهيم انساني و لمس احساساتي همچون عشق، رنج و سرمستي است.

حسن کرمي  - شاعر فقيد جنوبي - هم يکي از مهم‌ترين دلايل اقبال مردم جنوب از هر سنخ و سنتي به ترانه‌هاي رامي را علاوه بر زيبايي ترديدناپذير کلام و تازگي لحن و آهنگ، توجه به وضعيت زندگي انسان‌هاي فقير و تهي‌دست و مشکلات اجتماعي آن‌ها مي‌داند.

نويسنده‌ي کتاب «هياهو» مي‌گويد: ترانه‌هاي بندري که قبل از رامي، گرد موضوعات مبتذل و بي‌ارزش مي‌گشت، با حضور رامي، حرمت و حيثيتي انساني يافت.

او ترانه‌ها و شعرهاي رامي را سخت زيبا و حسرت‌انگيز توصيف مي‌كند و مي‌افزايد: وي با تأثير از موسيقي ملت‌ها و به کار بردن ملودي‌هاي آن‌ها در ترانه‌هاي محلي خويش، موسيقي بندري را با موسيقي جهان، آشتي و آشنايي داده است.

شاعر «رؤياي آفتاب در هزاره‌ي ظلمت» علت مهجور ماندن رامي و جمع‌آوري نكردن آثار او را توسط خودش در زمان حيات چنين بيان مي‌كند: متوليان هنر يا مسؤولين امر که بايد به اين امور توجه کنند، به جاي کوشش در رشد و باروري هنرمندان، هميشه موانعي به وجود مي‌آورند. رامي هنرمندي آزاده و مستقل بود که نمي‌خواست تحت نفوذ هيچ جايي باشد.

از رامي به عنوان يکي از کساني که در ايران موفق شد از سنت‌هاي بومي به دنياي تازه‌اي برسد و در عين حال، ريشه‌هاي محلي را هم خيلي خوب حفظ کند، نام برده شده است.

همچنين گفته شده که رامي به گويش‌هاي محلي، بدون تظاهر و بدون تأکيد بر فولکلورها، وفادار مانده و بدون اين‌که اداي بندري درآورد، به سادگي و با زبان طبيعي خود، آواز خوانده است. او خودش را معطل سازهاي محلي و ملودي‌هاي بومي نکرده، مستقيما به سمت شعر و زبان رفته و بعد محلي را با اتکا به زبان، حس کرده و به لطف موسيقي، ترانه‌ي امروزي ساخته است.

آيدا سرکيسيان  - همسر احمد شاملو - در يادداشتي نوشته است: درها باز مي‌شود، به خانه‌ي ما پا مي‌گذارد، دو تايند انگار، مي‌گذاردش زمين، از خودش بزرگ‌تر است، تکيه‌اش مي‌دهد به دسته‌ي مبلي که شاملو در آن نشسته. مي‌نشيند روي زمين کنار گيتارش، بي ‌کلمه‌اي. با انگشتان هوايي‌اش آغاز مي‌کند، آرام‌ آرام، يکي ‌شدن ساز و انسان… توفان به پا مي‌کند. اشتياق فضا را مي‌آکند، نواي گرم مادرانه‌ي گيتار، و آواز حنجره‌ي زخمي رامي در حيرت چشم‌ها، نگاه‌ها، سکوت‌هاي محنت‌تبار ما را، از عاشيق‌ها تا تروبادورها، از کولي‌هاي گرانادا تا مالاگا، از سايات نووا تا مرسدس سوسا تا فرانسيس به ‌بي، پيام‌آوران مهر و شفقت و دوستي، خنياگران خسته، لحظه‌ها را نوشيديم، ساعت‌ها را لحظه بر لحظه‌اي گريست، شب شده‌ است، خنياگر تنها خانه را ترک مي‌کند با گيتارش اين‌جا بود آيا ...

گفته مي شود، رامي در موسيقي تحت تأثير راک آمريکايي يا نغمه‌هاي آمريکاي لاتين نيز بوده است . يکي از ترانه‌هاي رامي با گويش محلي و با نام «بدو بدو» در سال 82 در آلبوم «گوش» که به همت علي صمدپور و نادر طبسيان در تهران منتشر شد، براي اولين‌بار در سطح کشور انتشار يافت. از ديگر آثار او، مجموعه‌هاي شعر «رنج‌ترانه‌ها» و «گفته‌هاي ناگفته» است که از سوي نشر 7‌رنگ منتشر شده است. کتاب «ترانه‌هاي رامي» و آلبوم «ترانه‌هاي رامي» را نيز نشر ماه‌ريز منتشر کرده است.

به گزارش ايسنا،   منصفي که علاوه بر شاعري، در بازيگري، بداهه‌پردازي و طنز نيز استعداد داشت، در سه فيلم کوتاه به نام‌هاي «برکه‌ي خشک»، «هجرت» و «کالنگ‌هايم را دوست دارم» و فيلم «نهنگ» به کارگرداني حسن بني‌هاشمي بازي کرده است.

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.