• دوشنبه / ۱۲ آبان ۱۳۹۳ / ۰۹:۳۶
  • دسته‌بندی: قم
  • کد خبر: qom-26365

امروز فرات شرمگین حضرت عباس(ع)، سقای کربلاست

81372996-6053592

امروز فرات شرمگین حضرت عباس(ع)، سقای کربلاست؛ او که با لبانی تشنه اما قلبی سرشار از عشق به پروردگار، از کنار رود علقمه برخاست تا این گونه درس جوانمردی و ایثار را برای همگان در تمامی اعصار تاریخ معنا کند.

تاسوعای حسینی روزی که به نام حضرت ابوالفضل العباس(ع)، بزرگمرد جوانمردی و ایثار قمر بنی هاشم مزین شده است.

حضرت عباس(ع) در چهارم شعبان 26 هجری قمری در مدینه دیده به جهان گشود. پدرش حضرت علی(ع) نخستین امام و پیشوای شیعیان جهان و مادرش فاطمه ام البنین بانویی متدین و پاکدامن بود. وقتی عباس به دنیا آمد، امام علی(ع) نام او را عباس نهادند.

 امام(ع) گاهی قنداق عباس را در آغوش می گرفتند، بازوانش را می بوسیدند و گریه می کردند. روزی ام البنین علت این گریه را از ایشان پرسید؛ امام در جواب فرمودند: این دست ها در راه کمک به حسین قطع خواهند شد.

عباس در خانه علی(ع) و در کنار حسن و حسین (ع) رشد کرد و از این خاندان پاک درس های بزرگ انسانیت، شهادت و صداقت آموخت.

عباس در نوجوانی، زمانی که پدرش علی(ع) گرفتار جنگ با دشمنان و منافقان بود، با آن که اجازه جهاد به او داده نمی شد، در برخی از این جنگ ها شرکت می کرد و با وجود سن کم، حریف قهرمانان نامی عرب بود.
هنگامی که ابن ملجم حضرت علی(ع) را در محراب عشق به شهادت رساند، عباس 14 سال بیشتر نداشت. او با چشمانی اشکبار و خاطری اندوهگین، شاهد شهادت پدر بود.

قمربنی هاشم هرگز وصیت پدر بزرگوارش را در آستانه شهادت که از او خواست که روز عاشورا و در کربلا برادرش حسین را تنها نگذارد فراموش نکرد و در تمامی دوران زندگی خود در کنار برادرش امام حسین(ع) بود.
در هجرت تاریخ ساز امام حسین(ع) به کربلا نیز سرپرستی قافله را حضرت ابوالفضل(ع) برعهده گرفت و با قبول نکردن امان نامه امویان بزرگترین درس وفاداری، ایثار و جوانمردی را در همیشه تاریخ جاودان ساخت.

روز عاشورا و در صحرای سوزان کربلا، زمانی که یزیدیان آب را بر اهل بیت پیامبر(ص) بسته بودند؛ حضرت ابوالفضل(ع) بزرگ جانباز کربلا با دیدن لب های خشکیده و چشمان اشکبار کودکان، طاقت نیاورد و با کسب اجازه از مولایش امام حسین(ع) بسوی رودخانه فرات حرکت کرد.

سردار دلیر سپاه عشق هرچند خود نیز تشنه بود اما یاد تشنگی کودکانی نگذاشت تا عطش خویش را سیراب کند، پس با لبان تشنه، مشک ها را پر از آب کرد و شتابان بسوی خیمه ها حرکت کرد.

قمر بنی هاشم در راه بازگشت با سپاه دشمن مواجه شد؛ کفار که می دانستند تا بازوان وی بر تن اوست، توان مقابله را با حضرت عباس(ع) ندارند، پس دست های او را هدف کین خود قرار دادند. اسوه شجاعت و جوانمردی برای حفظ آب مشک را به دهان گرفت، اما یزیدیان مشک آب را نشانه رفتند.

پاره شدن مشک و ریختن آب امیدهای سقای دشت کربلا را ناامید کرد؛ تیرهای بعدی پیکر مطهر ایشان را مورد هدف داد تا سرانجام بزرگ سردار سپاه امام حسین(ع) غرق در خون خویش به شهادت رسید.

امام حسین(ع) خود را به بالین برادر رساند و در حالی که او را در آغوش گرفته بود فرمود: اکنون کمرم شکست و چاره و تدبیرم گسست.

حضرت عباس(ع) را نزدیک محل شهادتش کنار شریعه فرات به خاک سپردند تا آرامگاه وی مامنی امن برای شیفتگان آن حضرت باشد و نسل های آینده از ایثار، ادب و شجاعت آن بزرگمرد تاریخ، درس جوانمردی و رشادت بیاموزند.  

  • در زمینه انتشار نظرات مخاطبان رعایت چند مورد ضروری است:
  • -لطفا نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.
  • -«ایسنا» مجاز به ویرایش ادبی نظرات مخاطبان است.
  • - ایسنا از انتشار نظراتی که حاوی مطالب کذب، توهین یا بی‌احترامی به اشخاص، قومیت‌ها، عقاید دیگران، موارد مغایر با قوانین کشور و آموزه‌های دین مبین اسلام باشد معذور است.
  • - نظرات پس از تأیید مدیر بخش مربوطه منتشر می‌شود.

نظرات

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.