محمدجواد لاريجاني ابراز داشت: چهار ايراد استراتژيك بر مذاكرات هسته‌يي ايران با اروپا وارد است. به گزارش خبرنگار انرژي هسته‌يي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، محمد جواد لاريجاني، رييس موسسه‌ي تحقيقات فيزيك نظري طي سخناني در جلسه‌ي صبح امروز (دوشنبه) همايش "فن‌آوري هسته‌يي ايران، نماد اراده‌ي ملي" با بيان اين مطلب ادامه داد: اول آن كه محل مناقشه جابه‌جا شد، يعني وارد منطقه‌اي شد كه به لحاظ منافع ملي مناقشه‌پذير نيست، مثل اين كه بگويم بياييد در اين باره بحث كنيم كه استان اصفهان احتمالا جزو ايران هست يا نه؟ اساسا اين بحث محل مناقشه نيست، مناقشه‌ي ما با غرب و آژانس درباره توليد سلاح اتمي بود، نه دسترسي به چرخه‌ي سوخت و انرژي هسته‌يي و امروز كار به جايي رسيده است كه حتي براي تامين سوخت سيستم‌هاي غني‌سازي مناقشه مي‌كنند و اين يك اشتباه بزرگ استراتژيك است و نبايد بحث را به اين مساله مي‌كشانديم كه اساسا مي‌توانيم تكنولوژي هسته‌يي را داشته باشيم يا نه؟ وي ادامه داد: به اصطلاح ما را آرام آرام به اين سمت كشاندند كه منطقه‌ي مناقشه جابه‌جا شد كه معتقدم اشتباهي استراتژيك بود. لاريجاني اشكال دوم در پيگيري مساله‌ي هسته‌يي كشورمان را تغيير مخاطب مورد نظر دانست و گفت: اساسا طرف مذاكره ما سازمان ملل بود، اما ما سه كشور اروپايي را كه وحشي‌ترين عناصر تمدن بشر هستند را طرف مذاكره براي تامين منافع ملي‌مان قرار داديم، اين سه كشور حق ندارند با ما درباره انرژي هسته‌يي صحبت كنند، آنها مي‌توانند به عنوان لابي وارد بحث شوند، اما اين كه سند و توافقنامه با آنها امضا كنيم، اشتباه است. وي ابراز عقيده كرد: ما در تهران سندي را با اين سه كشور امضا كرديم، كار غلطي كرديم كه چنين اقدامي را انجام داديم، اساسا اين سه كشور حق ندارند با ما درباره انرژي هسته‌يي صحبت كنند، چرا كه وقتي با سه وحشي بين‌المللي صحبت مي‌كنيم، هيچ ضابطه‌اي را در مذاكره نمي‌توان شامل كرد. رييس موسسه‌ي تحقيقات فيزيك نظري ابراز عقيده كرد: بنابراين آغاز مذاكره رسمي با سه كشور اروپايي (دولت‌هاي اجنبي) و امضا سند با آنها يك فضاحت سياسي است و ما به آنها حق داديم كه در امر داخلي‌مان دخالت كنند، در حالي كه ما بايد با سازمان ملل مذاكره مي‌كرديم و اين سه كشور به عنوان عناصر لابي وارد بحث مي‌شدند، اما به هيچ وجه حق امضا سند رسمي با دولت اجنبي درباره يك منفعت داخلي و ملي را نداشتيم. وي اشكال سوم را مربوط به شرايطي دانست كه در مذاكره ايران به كار برده است و افزود: در مذاكرات كار به جايي رسيده است كه بر سر توليد اورانيوم ضعيف غني شده (3 تا 4/5 درصد) مناقشه مي‌كنند كه ما توليد اورانيوم در مقادير بالا را كنار بگذاريم، در حالي كه اورانيوم غني شده مورد نياز در سلاح‌هاي اتمي از 90 درصد به بالاست، در حالي كه به لحاظ صنعتي و تكنولوژيك اورانيوم غني شده بالاي 20 درصد هم در زمينه‌هاي مختلف و مسايل غيرنظامي نياز داريم. عضو مجمع تشخيص مصلحت نظام اشكال چهارم را بر اين مساله دانست كه ما در مذاكرات در سلسله‌بندي آن بايد حد و اندازه‌اي را قرار مي‌داديم و ابراز عقيده كرد: معتقدم سلاح هسته‌يي براي ما بيشتر دردسر است تا منفعت، اما اين كه دست ما را در مقابل دشمنان كشور بسته باشد، اين گونه نيست؛ بلكه صحبت براين است كه ما ابتدا در كاربرد سلاح هسته‌يي پيش قدم نيستم، اما به همان دليل كه ما مجبور شديم مابقي تجهيزات هسته‌يي را داشته باشيم، حق ماست كه توان دفاع هسته‌يي داشته باشيم و شارع هم اين حق را براي ما تضمين كرده است. وي گفت: ما بر سر حق خود معامله نمي‌كنيم. لاريجاني گفت: اعتمادسازي مساله‌اي رواني است، نه واقعي؛ مگر ما مسوول اعتمادسازي در دل دولت‌هاي غربي هستيم؟ بنابراين اگر اين روند را ادامه دهيم، به اين مي‌رسيم كه جوانان ايراني به دنبال علم فيزيك نروند و به دنبال موسيقي و قهوه و سرگرمي‌هاي ديگر بروند. وي با اشاره به مطالب فوق گفت: اين مسايل چهار خطاي استراتژيك در روند مذاكرات هسته‌يي كشور بوده است. لاريجاني با طرح اين سوال كه آيا استراتژي نو در اين مسير قابل ترسيم است يا نه؟ گفت: قطعا اين گونه است، انتخاب رييس جمهور جديد فرصت‌هاي جديدي را پيش روي كشور مي‌گذارد و اين كه برخي مي‌گويند با آمدن دولت جديد سياست خارجي كشور تغيير نمي‌كند، غلط است، هر وقت رييس جمهور جديد بر سر كار مي‌آيد دنيا منتظر حركت‌هاي جديد اين فرد است و اين امر كاملا طبيعي است. انتهاي پيام