توانايي شيميايي عراق در آغاز جنگ تحميلي عليه ايران؛ بمباران شيميايي سردشت توسط عراق فجيعترين و وحشتناك ترين تهاجم از اين نوع بود
رژيم بعث عراق در طول جنگ تحميلي بارها با استفاده از سلاح هاي شيميايي عليه رزمندگان اسلام و مردم شهرها بيش از پيش خوي تجاوزگرياش را نشان داد.
به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)،عراق در 31 شهريور 1359، تهاجم سراسري خود را از سه جبهه آغاز كرد. مركز ثقل اين تهاجم جبهه جنوب بود. در آن زمان، ارتش عراق، داراي مشخصات توانايي تهاجمي جنگافزارهاي شيميايي به شرح زير بود:
1- توانايي حفاظتي و رفع آلودگي، وسايل حفاظتي انفرادي – يگاني براي كليه پرسنل در داخل خودروهاي زرهي، وجود گروهان شيميايي و رفع آلودگي در لشكرهاي رزمي.
2- داشتن مناسبات تجاري درازمدت با شوروي كه بزرگ ترين تدارك كننده جنگافزارهاي شيميايي مورد نياز عراق بود.
3- داشتن مناسبات تجاري با غرب از جمله انگلستان، هلند، آلمان غربي و آمريكا به منظور خريد مواد شيميايي و تجهيزات حفاظتي مورد لزوم جهت نيل به خودكفايي در زمينه ي ساخت جنگ افزارهاي شيميايي.
4- در اختيار داشتن انواع سيستم هاي پرتاب مهمات شيميايي از جمله هواپيماهاي دور پرواز، توپ خانه، راكت هاي سطح به سطح و موشك ها.
***كاربرد جنگافزارهاي شيميايي توسط عراق
در اوايل جنگ تحميلي، در منطقه ي شلمچه رژيم عراق براي اولين بار به طور محدود اقدام به استفاده از سلاح شيميايي كرد و براي دومين بار در منطقه ي ميمك تكرار شد.
عراقيها از آذر سال 1361، به طور پراكنده از عوامل شيميايي كشنده استفاده كردند. ابتدا مقدار محدودي از سولفورموستارد (عامل تاول زا) را به منظور درهم شكستن سازمان رزمي رزمندگان ايران در تك هاي شبانه مورد استفاده قرار دادند.
در سال 1362، عراق به كاربرد جنگ افزارهاي شيميايي در پيرانشهر و حوالي پنجوين مبادرت ورزيد. ايران حادثه ي پنجوين را «جنايت جنگي» ناميد و مجروحين جنگ شيميايي به بيمارستان هاي تهران اعزام شدند.
در اواخر 1363، عراق به دو علت از كاربرد جنگ افزارهاي شيميايي موقتاً منصرف شد:
1- در رابطه با اعتراض هاي قبلي اروپا.
2- علني شدن ابعاد گسترده ي كاربرد اين جنگ افزارها در جنگ با ايران.
استفاده از جنگ افزارهاي شيميايي در بُعد وسيع توسط عراق از اوايل زمستان 1364 كه رزمندگان ايران توانستند شهر فاو را تصرف نمايند، مجدداً آغاز شد.
در اوايل سال 1366، عراق بار ديگر از جنگ افزارهاي شيميايي به طور انبوه در جبهه ي مركزي سومار استفاده كرد.
پس از عمليات والفجر 8، نيروهاي عراقي به طرز بيسابقه اي از مواد سمي شيميايي استفاده كردند. حدود هفت هزار گلوله توپ و خمپاره حاوي مواد سمي عليه مواضع نيروهاي ايران شليك شد. در طول 20 روز هواپيماهاي عراقي بيش از هزار بمب شيميايي در صحنه عمليات فرو ريختند و متجاوز از 30 تهاجم شيميايي عليه هدفهاي غير نظامي در ايران انجام شد.
بمباران شيميايي شهر سردشت توسط عراق در هفتم تير 1366 فجيعترين و وحشتناكترين تهاجم از اين نوع بود كه سبب كشته و مجروح شدن عده ي بسياري از مردم غيرنظامي شد. جمهوري اسلامي ايران شهر سردشت را نخستين شهر قرباني جنگ افزارهاي شيميايي در جهان بعد از بمباران هسته اي هيروشيما ناميد.
وحشيانهترين مورد استفاده در اسفند 1366، در حلبچه بوده است كه وسيع ترين مورد استفاده از جنگ افزارهاي شيميايي از زمان جنگ جهاني اول تاكنون به شمار مي رود كه حداقل 5000 تن از مردم كُرد و مسلمان اين شهر را كشته و 7000 تَن ديگر را مجروح كرد.
فاجعهاي كه در حلبچه رخ داد بدون شك با فجايعي همچون بمباران اتمي شهرهاي «هيروشيما و ناكازاكي» ژاپن به دست امريكا، قابل مقايسه است.
به كارگيري سلاح هاي شيميايي از سوي عراق، در حالي صورت مي گرفت كه اين كشور جزو 120 كشور امضا كننده پروتكل ژنو راجع به منع استفاده از سلاحهاي سمي، خفه كننده و تركيبات باكتريولوژيك قرار داشت. پروتكل 1925 ژنو كه طي قطعنامه ي 2161 (21) B سازمان ملل متحد مجدداً به تصويب رسيده است، صراحتاً استعمال سلاح هاي شيميايي را منع مي كند. قسمت هايي از پروتكل 1925 ژنو به شرح زير است:
امضا كنندگان تامالاختيار زير به نام دولتهاي خود اعلام ميدارند:
«نظر به اين كه در موقع جنگ، استعمال گازهاي خفه كننده و مسموم يا امثال آن ها و هم چنين هر قسم مايعات و مواد يا عمليات شبيه به آن حقاً مورد تنفر افكار عمومي دنياي متمدن است،
دوَل متعاهد تقبل مي نمايند ممنوعيت استعمال گازهاي خفه كننده و مسموم شبيه آن را به موجب اين اعلاميه به رسميت شناخته و هم چنين تعهد ميكنند كه ممنوعيت مزبور را شامل وسايل جنگ ميكروبي نيز دانسته و خود را ملزم به رعايت مدلول مراتب فوق بدانند.»
پروفسور «اوبن هندريكس» رييس آزمايشگاه سم شناسي بيمارستان دانشگاه گان (فلاندر، در شمال غرب بلژيك اظهار مي دارد: عراق از سه نوع گاز مختلف عليه حلبچه استفاده كرده است.
وي تأكيد كرد كه نيروهاي عراقي شهر حلبچه را در روزهاي 17 و 18 مارس (27 و 28 اسفند 66) با گاز خردل (ايپريت)، گازهاي اعصاب (تابون، سارين يا سومان) و بالاخره با سيانوژن بمباران كردهاند.
به گفته وي، اين سه نوع سلاح به صورت مجزا ولي با فاصله اي كوتاه و به طوري كه به صورت يك «كوكتل بسيار سمي» در آيند، مورد استفاده قرار گرفتهاند.
انتهاي پيام