يك استاد دانشگاه گفت كه سازمان همكاري هاي شانگهاي مي‌تواند مدلي جديد از همكاري امنيتي منطقه‌اي را به نمايش بگذارد كه مي‌تواند از يك سو پيامدهاي شكل‌گيري آن و ديگر سو مساله همكاري امنيتي در خليج فارس را با توجه به آن مورد توجه قرار داد. به گزارش خبرنگار سياسي - خارجي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، امير محمد حاجي يوسفي، دانشيار روابط بين‌الملل دانشگاه شهيد بهشتي كه بعد از ظهر امروز در دومين جلسه‌ شانزدهمين همايش بين‌المللي خليج فارس با عنوان "آموزه‌هاي سازمان شانگهاي براي همكاري امنيتي در منطقه خليج فارس" سخن مي‌گفت اظهار داشت: ريشه‌هاي سازمان شانگهاي را در مذاكرات مرزي ميان پنج كشور چين، روسيه، تاجيكستان، قزاقستان و قرقيزستان در سال 1996 مي‌توان جستجو كرد. وي افزود: تاسيس اين سازمان در واقع نويد دهنده اولين منطقه گرايي بود كه براي مقابله با تهديدات امنيتي غيرسنتي در جهان پس از جنگ صدر شكل مي‌گرفت. حاجي يوسفي ادامه داد: هدف اصلي اين سازمان مبارزه با تروريست، جدايي طلبي و افراط گرايي اعلام شد. اين سازمان در سال 2001 ازبكستان را نيز به عضويت پذيرفت و در سال 2005 با عضويت ناظر ايران، هندوستان و پاكستان موافقت كرد. وي هم چنين گفت: برخي بر اين باورند كه سازمان همكاري‌هاي شانگهاي نوعي همكاري امنيتي منطقه‌اي است كه نمايانگر مفهوم جديدي از امنيت و نوعي جديد از يك نهاد چند جانبه در فضاي پس از جنگ سرد است كه مي‌تواند يك الگو و مدل همكاري امنيتي در دوران پسا جنگ سرد باشد. وي با طرح اين سوال كه شكل‌گيري سازمان شانگهاي و تصميم ايران به عضويت در آن چه تاثيري بر همكاري امنيتي در خليج فارس مي‌گذارد اظهار داشت: فرض بر آن است كه تاسيس سازمان شانگهاي و تقاضاي ايران براي عضويت در آن موجب تقويت روند همكاري‌ امنيتي منطقه‌اي در خليج فارس خواهد شد چرا كه نشان دهنده اين واقعيت است كه در دنياي پس از جنگ سرد افزون بر منطق قدرت و منفعت كشورها مي‌توانند بر اساس يادگيري به همكاري بپردازند. انتهاي پيام