مديرعامل مركز گسترش سينماي مستند و تجربي در ارزيابي سينماي كوتاه، مستند، انيميشن و فيلمهاي اول و دوم در سال 87 گفت: اكنون كه به پشت سرنگاه ميكنم، به ياد وصيت نامه امام راحل ميافتم و با دلي آرام، قلبي مطمئن و روحي شاد احساس ميكنم كه در زمينهي عملكرد مركز، در اين سال واقعا دست ما پُر است.
تنها از 40 درصد ظرفيت خود استفاده كردهايم
محمد آفريده در گفتوگويي با خبرنگار سينمايي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در ارزيابي عملكرد مركز گسترش سينماي مستند و تجربي در سال 1387 عنوان كرد: در اين سال ما به حمايت از 37 فيلم اول و دوم پرداختيم كه مشاركت در ساخت اين تعداد فيلم به نوع خود بيسابقه است. از سويي ديگر نيز توليد نزديك به صد فيلم مستند، توليد دو فيلم انيميشن سينمايي و بيش از دهها فيلم انيميشن و كوتاه داستاني، برگزاري جشنوارهها، نشستها، همايشها و ... از ديگر اقدامات مثبت اين مركز در يك سال اخير بوده است و اينجا جا دارد كه خدا را بابت همه اين موارد شكر كنيم.
او در ادامه با اشاره به توجه ويژه معاونت سينمايي به اين حوزه، عنوان كرد: آقاي جعفريجلوه بهدليل آشنايي با اين حوزه همواره دغدغه اين فيلمها را داشته و دارند. برخي از فعاليتهاي ما نيز براثر توجه ايشان است، اما با اين حال عليرغم تمام تلاشها و زماني كه ما گذاشتيم فكر ميكنم كه تنها موفق به استفاده از 30 الي 40 درصد ظرفيت خود شدهايم و ظرفيت ما بسيار بالاتر از ميزان فعلي است و اگر توجه و اعتماد بيشتري وجود داشته باشد، دراين حوزه شاهد انقلابي تصويري خواهيم بود.
مدير عامل مركز گسترش سينماي مستند و تجربي در بخش ديگري از اين گفتوگو نيز اظهار كرد: طبق آخرين آمارها، در سال 87 بيش از هزار طرح بهدست ما رسيد كه ازاين ميان ما تنها توانستيم در حدود 200 فيلم مشاركت كنيم كه اين ميزان معادل 20 درصد ظرفيت موجود است.
براي ساخت همين ظرفيت نيز ما تلاش فراوان كردهايم و نهايت توان خود را به كار گرفتهايم، اما متاسفانه بسياري از ساختارهاي سازمانها، نهادها و ... همچنان در زمان قديم ماندهاند و به نسل و موج جديد توجه نميكنند. اين گروه به هيچ عنوان ريسك نميكنند و در اتاقهاي دربسته خود ماندهاند، اما اعتقاد بنده اين است كه پيام انقلاب ما حركت و تلاش بوده و ذات اين تلاش، ريسك، اعتماد و خطركردن است، در حاليكه اكنون اكثر مديران علاقهاي به ريسككردن ندارند.
او ادامه داد: ساختارهاي فعلي به گونهاي است كه توانايي ريسك كردن به كسي نميدهد، چرا كه اين ساختارها حوصله ي ريسك كردن ندارند و از پاسخگويي نيز هراس دارند. حال آنكه اين مركز نيز ميتوانست كه بهجاي اين فعاليتها دست به ساخت پنج فيلم بزند و اين مساله را زير القاب و افراد پرطمطراق پنهان كنم، اما در آن صورت تكليف اين جوانها چه ميشود؟ لذا فكر ميكنم كه لازم است گاه نيز خطر كنيم و باتوجه به تهديدها و مسائل جامعه اين حداقل كاري است كه ميتوانيم انجام دهيم.
تلويزيون بايد قالبهاي خود را تغيير دهد
آفريده در بخش ديگري از گفتوگويش با ايسنا نيز به سياستهاي مديران رسانه ملي اشاره كرد و گفت: تلويزيون، باتوجه به رسالتي كه دارد بايد آينه جامعه باشد و همانطور كه در قانون اساسي هم آمده، تلويزيون بايد تلاش كند تا فعاليتهاي تمام بخشهاي جامعه را منعكس كند، اما در حال حاضر، تلويزيون بهجاي استفاده از همهي توان موجود تنها به داشتههاي خود، توليدات خود، برنامههاي سفارشي خود و... ميپردازد و درهاي خود را به روي درياي مواج جامعهي بالندهي ايران اسلامي باز نكرده است. بيش از صد هزار دانش آموخته سينما در بعد از انقلاب و حدود سه هزار توليد فيلم در جامعه اين سوال را در ذهن ايجاد ميكند كه سهم تلويزيون از اين ظرفيت چيست؟ حال آنكه با پيشرفت سريع تكنولوژي، در آيندهاي نهچندان دور مخاطبان خود به راحتي قادرند شبكههاي مختلف جهان را مورد انتخاب قرار دهند و اينجاست كه اين پرسش مطرح ميشود كه تلويزيون چگونه به رقابت با اين شبكهها ميپردازد.
بحث ما نگرانيهاي انقلاب و فرهنگ است. تلويزيون متعلق به كل جامعه است و بيتوجهي به سرمايههاي اين جامعه درنهايت به ضرر كل جامعه خواهد بود.
در فروردين 88، يك سالن سينما آزادي به نمايش فيلمهاي مستند برگزيده ميپردازد
محمد آفريده، در ادامهي اين گفتوگو از مذاكره با مسئولان سينما آزادي خبر داد و گفت: انشاءالله در فروردينماه سال آتي، يك سالن اين سينما به فيلمهاي مستند اختصاص داده ميشود، اما بايد توجه داشته باشيم كه بحث اكران و توليد يك زنجيره است و اكران اين فيلمها اگر بدون حمايت تلويزيون صورت گيرد، اتفاقي نخواهد افتاد، چرا كه لازم است براي كار فرهنگي تلاشي مستمر صورت گيرد و بهطور مستمر و در چند سالن اين فيلمها نمايش داده شوند و تبليغات مناسب نيز دراين زمينه صورت گيرد و اگر همكاري بخشهاي مختلف نباشد اين حلقه معيوب خواهد شد. البته اگر خدا توفيق دهد قرار است در سال 88 يك تا دو سالن سينما با حمايت
ادارهي كل نظارت و ارزشيابي و معاونت امور سينمايي، جهت نمايش آثار مستند و فرهنگي در اختيار مركز قرار گيرد.
تنها راه ما ايجاد موجي از توليدات است
آفريده در بخش ديگري از صحبتهايش نيز عنوان كرد: از نظر من، تنها راه فعلي آن است كه ما موجي از توليد را ايجاد كنيم تا هر كدام از افرادي كه به ساخت اين فيلمها پرداختهاند، تبديل به يك سرباز شوند و خواستههاي خود را طلب كنند، چرا كه هنگامي كه 37 فيلم اول توليد ميشود، جشنوارهها نيز ناچار خواهند شد تا به آنها توجه كنند، البته بنده معتقدم كه با اين وجود هم بهدليل برخي تعارفات و روابط به اين افراد ظلمشده اما در سالهاي آتي چه بخواهيم و چه نخواهيم موجي زبده، خلاق و پويا كه از سرمايههاي اين مملكت هستند وارد خواهد شد و بسياري از معادلات را برهم ميزند.
او ادامه داد: حال اگر ما فردي هوشمند باشيم، ميتوانيم در كنار اين موج قرار بگيريم و آن را به شكل فرهنگي مديريت كنيم و اگر غير از اين باشد ممكن است كه مقابل آنها قرار بگيريم و حتي خدايي نكرده آنها را بتازانيم و اين مساله مسلما به ضرر جامعه اسلامي خواهد بود.
مسووليت اكران فيلمهاي سينمايي با تهيهكننده است، نه مركز
به گزارش ايسنا، آفريده در پاسخ به پرسشي كه در ارتباط با عدم موفقيت مركز در اكران فيلمهاي سينمايي توليد شده مطرح شده بود هم عنوان كرد: بخش اعظمي از فيلمهاي مورد حمايت مركز به لطف خدا هم اكران شده و هم بعضي از آنها فروش متوسط و خوبي داشته و برخي از آنها نيز جزو پرفروش ترينها بودهاند. ما در ساخت فيلمهاي فيلمسازان مشاركت ميكنيم، اما مسووليت اكران با تهيهكننده است و نه مركز. ما تنها ميتوانستيم با سرمايهگذاري در ساخت اين فيلمها مشاركت كنيم، اما نه پخشكننده هستيم و نه سالن داريم. برخي از دوستان از آنجا كه هنوز با واقعيتهاي سينما آشنا نيستند گاه در رويا به سر ميبرند. ما تمام سعي خود را كردهايم تا اين فيلمها ساخته شوند اما اكران مسالهاي مهم و پيچيده است كه همهي جامعه بايد با توجه به محدوديتها به آن توجه كنند.
او ادامه داد: قطعا مساله اكران مربوط به پخشكننده است و خارج از حوزه ماست. من هم به تمام دوستان گفتهام كه اگر با پخشكننده به توافق رسيدند ما نيز حاضر به همكاري هستيم. اما گاه و بهخصوص امسال، دست پخشكنندهها پربود و فيلمهاي متعددي داشتند. در چنين شرايطي قطعا آنها هم سعي ميكنند كه ابتدا فيلمهاي قديميتر خود را پخش كنند و اين طبيعي است. اما از آنجا كه اين دوستان فيلمساز هيچ راه و كس ديگري را ندارند، تنها جايي كه ميتوانند به آن اعتراض كنند مركز است، چرا كه در حوزههاي ديگر اعتراضات شنيده نميشود.
آفريده همچنين اظهار كرد: ما حتي پيش از ساخت نيز به اين دوستان ميگوييم كه سينما فقط توليد نيست، اما بهدليل اصرار اين دوستان ما نيز در حد مقدورات خود اين فيلمها را حمايت ميكنيم، اما زماني كه اين فيلمها ساخته ميشوند بحث اكران آنها مطرح ميشود و گاه فيلمسازان فكر ميكنند كه من قدرت انجام هركاري را دارم، اما واقعيت آن است كه قدرت من هم تنها محدود به توليد ميشود. واقعيت آن است كه درحال حاضر، سينماهاي ما اشباعشده و اين مساله مشكل مركز نيست و بحث پيچيدهاي است كه گاه حتي كارگردانهاي مطرح نيز با آن مشكل دارند و دوستان بايد اين مساله را درك كنند چرا كه اين نيز بخشي از حرفه سينماست.
او ادامه داد: من همواره به فيلمسازان هم گفتهام كه تازه كار آنها پس از توليد شروع ميشود و آنها وارد جرياني ميشوند كه سختيهاي خاص خود را دارد. در اين ميان از دست من نيز كار چنداني بر نميآيد و گاه حتي ممكن است كه خود كارگردانها بيش از من توان وقت گذاشتن و انرژي صرفكردن داشته باشند.
مستند فرداي ما را ميسازد، اما داستاني بلند امروز را مورد توجه قرار ميدهد
مدير عامل مركز گسترش سينماي مستند و تجربي ضمن اشاره به مشكلاتي كه بر سر راه اكران فيلمهاي كوتاه و مستند وجود دارد نيز اظهار كرد: اگر اين فيلمها ديده نشوند فيلمسازان آنها خسته و دلزده خواهند شد، چرا كه هنر بدون مخاطب مرده است. ما نيز سعي داريم تا در حد وسع خود به نمايش اين فيلمها بپردازيم. اما قطعا اين بخش نيز نيازمند هزينه است و بنيه مالي ما اجازه فعاليت چنداني دراين زمينه را نميدهد. نكته ديگر آنكه متاسفانه در كشور ما همه امور به شكل شعبهشعبه اداره ميشود و همين مساله موجب ميشود كه كارها خوب پيش نرود.به عنوان مثال اگر اكنون شهرداري بخشي از سالنهاي متعددي كه ميسازد را به محصولات مستند و فرهنگي ما اختصاص ميداد قطعا مشكلات كمتري دراين زمينه خواهيم داشت، اما اين اتفاق صورت نميگيرد. از سوي ديگر تلويزيون هم حمايت چنداني نميكند.
او در ادامه با تاكيد بر اهميت فيلمهاي مستند عنوان كرد: به شخصه معتقدم كه يك مخاطب مستند شايد به اندازه ده هزار نفر مخاطب فيلمهاي ديگر ارزش داشته باشد. لذا نبايد به كميت تماشاگران اين فيلمها توجه كنيم، اما اين نكته از موارد مغفول است و بسياري از مراكز هنوز به ارزش و اهميت سينماي مستندي پي نبردهاند. همين مساله نيز موجب شده است كه سينماي ما مملو از فيلمهاي ساده ،تكراري و... شود. در حاليكه اگر حمايت بيشتري از فيلمهاي مستند شود و هزينههاي اين سينما تامين گردد، بسياري از مشكلات جامعه حل خواهد شد. به هرحال بايد توجه داشته باشيم كه فيلمهاي مستند آيندهساز ما هستند اما فيلمهاي داستاني بلند تا حد كمي امروز ما را مورد توجه قرار ميدهند و اوقات فراغت را پر ميكنند.
آفريده همچنين اظهار كرد: اكنون در تمام دنيا، فيلمهاي مستند به سمت مخاطبان بيشتر سير دارند و در پي آن هستند كه دانش و معرفتي جديد به مخاطب خود منتقل كنند. بههمين دليل در جشنوارههاي مهم دنيا نيز فيلمهاي مستند و كوتاه نمايش داده ميشوند. چرا كه مردم هم ديگر از ديدن داستانهاي تكراري خسته شدهاند.
او در ادامه وجود اظهار نظرهاي مختلف و گاه آشفته در حوزهي سينما و مخصوصا سينماي مستند را بيش از هر چيز به دليل عدم تناسب در حوزههاي مختلف دانست.
حوزهي فرهنگ، حوزهي ريسك و تجربه است
مديرعامل مركز گسترش سينماي مستند و تجربي در ادامه با تاكيد بر لزوم حمايت و همكاري مسوولان بخشهاي مختلف از روند روبه گسترش فيلمهاي مستند خاطرنشان كرد: حوزه فرهنگ مخصوصا سينما با آن گذشتهاي كه دارد و آيندهاي كه ما و جامعهي فرهنگي ما براي آن متصور است، حوزهاي است كه بايد همه ما در آن كار كنيم و گاه حتي اجازه داشته باشيم كه اشتباه كنيم. در حال حاضر بسياري از نهادها براي اينكه اشتباه نكنند، فعاليتهاي خود را تعطيل كردهاند و اين مساله در نهايت به ضرر جمهوري اسلامي، انقلاب و مردم خواهد بود.
ساختار فيلم و سابقه كارگردان، معيار اصلي مشاركت
آفريده در بخش ديگري از اين گفتوگو، در توضيح معيارهاي مركزگسترش سينماي مستند و تجربي براي حمايت از فيلمها گفت: ما در مركز ضابطههايي داريم، اما قطعا اينگونه نيست كه يكباره و قاطع فيلمي را رد كنيم و ديگر حاضر به هيچ صحبتي برروي آن نشويم. از نظر من كار در عرصه فرهنگ پيدا كردن حقيقت گمشده است و با امر و نهي به جايي نميرسد. ما گاه پس از آنكه برخي فيلمها توليد ميشوند متوجه ميشويم كه بايد بيشتر وارد اين حوزهها شويم و يا بالعكس. از سويي شرايطي كه فراهم كردهايم نيز بهگونهاي است كه مساله حمايت و مشاركت ما دراين فيلمها و موافقت با اين طرحها خيلي اداري نباشد. دراين راستا هم معيار اصلي ما ساختار فيلم و سابقهي كارگردان است. درمورد كارگرداناني كه براي اولينبار به ما مراجعه ميكنند هم مركز سابقه اين افراد را مورد توجه قرار ميدهد.
او همچنين از اهميت اولويتهاي مختلف مركز سخن گفت و افزود: ما همه ساله براي خود اولويتهاي مختلفي تعريف ميكنيم و سعي ميكنيم كه در قالب آنها كار كنيم و گاه ممكن است كه يكي از اين زمينهها اشباع شده باشد. در چنين شرايطي ما از افراد ميخواهيم كه يا تا سال بعد دست نگه دارند و يا فيلم خود را در محلي غير از مركز تهيه كنند.
آفريده در پاسخ به اين نكته كه گاه برخي فيلمهاي بسيار خوب و موفق به دليل همين اولويتبنديها از حمايت مركز محروم ميشوند و در همان زمان بودجه مركز صرف ساخت فيلمهاي به نسبت ضعيفي در زمينههاي ديگر ميشود، گفت: هر فيلمسازي كه به اين مركز مراجعه ميكند احساس ميكند كه ايدهاش بسيار خوب و بيهمتاست. اين مساله طي اين سالها براي ما طبيعي شده است و ما سالهاست كه با اين موضوع مواجهيم. اما در هر صورت سعي داريم كه كار خود را براساس سابقه افراد و براساس توان خود انجام دهيم حتي در برخي موارد هم كه توان مالي ما اجازه مشاركت در فيلمي را نميدهد، به فيلمساز ميگوييم كه شما كار خود را شروع كنيد و ما در صورت رسيدن بودجه سعي ميكنيم كه از اواسط كار شما را همراهي كنيم.
همواره داوري و انتخاب با اعتراض مواجه است
محمد آفريده، در بخش ديگري از اين گفتوگو و در پاسخ به سوالي كه مبني بر اعتراضاتي كه نسبت به داوري و انتخاب فيلمها در جشنواره سينما حقيقت مطرح شده بود هم گفت: به هرحال هر هيات داوري و انتخابي با برخي گلايهها مواجه ميشود و اين مساله امري اجتنابناپذير است. علت اين امر هم آن است كه در ايران جاي ديدهشدن اين آثار كم است و ما ويترينهاي محدودي براي نمايش اين فيلمها داريم، لذا اگر تعداد اين ديده شدنها بيشتر ميشد قطعا اين اعتراضها كمتر ميشد.
براي ارسال فيلمها به جشنوارههاي خارج راه فيلمسازان را نبستهايم
مديرعامل مركز گسترش سينماي مستند و تجربي درادامه و در پاسخ به سوالي كه مبنيبر برخي گلايههايي كه دربارهي ارسال فيلمهاي مركز به جشنوارههاي خارجي مطرح شده بود هم توضيح داد: طبق آمار در سال 87 نزديك به دوهزار فيلم به جشنوارهها فرستادهايم، اما در اين ميان چند فيلم خاص بيشتر به جشنوارهها رفتهاند. علت هم آن است كه ما نميتوانيم به جشنوارهها بگوييم كه كدام فيلمها را نمايش دهند و اين خود آنها هستند كه به انتخاب ميپردازند.
او در پاسخ به اينكه گاه تهيهكنندگان مستقل در ارسال آثار به جشنوارهها بسيار موفقتر عمل ميكنند هم گفت: ما به هيچ عنوان راه فيلمساز را نميبنديم و به همه هم گفتهايم كه اگر جشنوارهاي را ميشناسند كه بخواهند فيلم خود را ارسال كنند ما موافقيم اما قطعا مركز نميتواند كه تمام توليدات خود را به همه جشنوارهها ارسال كند، چرا كه نه بودجه ما اين اجازه را ميدهد و نه ما توان چنين كاري داريم. به همين دليل هم سعي ميكنيم فيلمهايي كه در جشنوارههاي داخلي بازتاب بهتري داشتهاند را ارسال كنيم و يا گاه احساس ميكنيم كه بايد برخي فيلمها را به چند جشنواره بفرستيم تا ببينيم كه چه بازتابي دارند.
آفريده همچنين عنوان كرد: گاه فيلمسازان به گلايه از اين مساله ميپردازند و من پس از نگاهكردن پرونده آنها متوجه ميشوم كه فيلم آنها براي چندين جشنواره ارسال شده اما پذيرفته نشده است. من به دوستان بخش بينالملل نيز گفتهام كه هر فيلم را تا ده جشنواره بفرستند اما پس از اين تعداد براي جلوگيري از ضايعشدن حقوق ديگران اين كار را نكنند. اما با اين وجود، گاه برخي فيلمها پس از آنكه در يك جشنواره به نمايش درآمدند توسط جشنوارههاي ديگر نيز دعوت ميشوند كه اين مورد ديگر در دست ما نيست و ما نميتوانيم در برابر آن كاري كنيم.
او ادامه داد: نكتهي ديگري كه بايد به آن توجه داشت، آنكه ما به هيچ عنوان مدعي نيستيم كه همه بخشهاي ما كار خود را بهشكل صددرصد درست انجام ميدهند. اما ما در مركز نهايت سعي خود را ميكنيم تا كارها به درستي پيش رود، اما با همه اينها ما سالانه تنها 20 ميليون تومان بودجه براي اين بخش داريم و محدوديتهاي ما گاه موجب ميشود كه نتوانيم تمامي انتظارات دوستان را برآورده كنيم.
بسياري از جشنوارههاي ما به نوعي ميهماني تبديل شدهاند
محمد آفريده در بخش ديگري از اين گفتوگو، در ارتباط با مشكلاتي كه پس از جشنوارهي سينما حقيقت براي برخي فيلمهاي به نمايش درآمده در آن ايجاد شده نيز گفت: فيلمهاي مستند به دليل پرداختن به ناهنجاريهاي جامعه و آسيبها، به نوعي سختترين نوع فيلمها محسوب ميشوند كه لازم است باتوجه به آرمانهاي انقلاب به آنها فضاي بيشتري بدهيم. به نظر بنده، بايد فضاي جامعه ما به گونهاي باشد كه فيلمساز بتواند با اثر خود در جشنوارهها حضور يابد و آنجا فيلم او در كنار آثار ديگر نقد شود و او اصلاح شود.
من احساس ميكنم كه اگر وارد اين عرصه كه تذكر وتنبه به جامعه است نشويم خيانت كردهايم، اما عدهاي ديگر معتقدند كه بايد همه امور را دستهبندي و آذين بندي كرده وتنها به بيان برخي تعارفات بسنده كنيم.
او ادامه داد: ما بايد در جشنوارههاي خود فضايي ايجاد كنيم كه فيلمهاي مختلف به نمايش درآيند. اما اكنون بسياري از جشنوارههاي ما تبديل به نوعي ميهماني شدهاند كه در آنها مسوولان با پول بيتالمال جشنوارهاي برگزار ميكنند و همه بر يكديگر گل و جايزه ميدهند و از هم تقدير ميكنند و درنهايت هم همه چيز به خوبي تمام ميشود. اما آيا واقعا چنين جشنوارههايي در شان مردم اين مرزوبوم است؟
آفريده همچنين عنوان كرد: من معتقدم كه اين جامعه، انقلاب و فرهنگ متعلق به همه است و فكر ميكنم كه بايد ما نيز داغي نسل جوان خود را حس كنيم و با آنها همگام شويم. چرا كه در غير اين صورت ممكن است كه اين جمعيت به خطا بروند. در جشنوارهاي فيلمي به نمايش درآمده و 140 نفر آن را ديدهاند. حال مگر چه اتفاقي افتاده كه ما اينگونه برخورد ميكنيم؟ من فكر ميكنم كه تحمل ما خيلي كم شده و ما بايد تحمل خود را بيشتر كنيم. اگر اين جوانهاي هنرمند و عزيز در دامان ما مسوولان كه سالها ست دراين نظام خدمت ميكنيم تخليه شوند بسيار بهتر است و آنها پس از اين ميتوانند كار خود را اصلاح كنند و با اعتماد به نفس بيشتري حركت كنند.
بايد به نسل جوان فرصت سوال و انتقاد بدهيم و تحمل خود را بالا ببريم
مديرعامل مركز گسترش سينماي مستند و تجربي، درادامه اين گفتوگو در ارتباط با فيلمهاي اجتماعي و برخورد اين مركز با آنها نيز اظهار كرد: نزديك به نيمي از فيلمهايي كه ما در سال 87 مورد حمايت قرار دادهايم، فيلمهاي اجتماعي بودهاند و به معضلات و مشكلات مختلف پرداختهاند و در مجموع سعي كردهايم كه به ذهنيتهاي مختلفي كه در جامعه وجود دارد اجازه بروز بدهيم. از سوي ديگر شرايط جامعه نيز برروي فيلمسازان بسيار اثر ميگذارد و بسياري از كارگردانان تحت تاثير شرايط اجتماعي هستند و به اين نوع سينما احساس تعلق خاطر ميكنند.
او ادامه داد: ذات فيلمهاي مستند هم آگاهي بخشي است و اين مورد از مسائلي است كه در دين اسلام نيز توصيه شده است. امر به معروف و نهي از منكر موضوعي است كه به كرات در دين اسلام نيز آمده است. از نظر من هم سطح اين امر و نهي تنها به امرونهي ما در خيابانها محدود نميشود و اين نوع فيلمها ميتوانند مسوولين و مردم را مورد تذكر قرار دهند و همانطور كه امام (ره) نيز گفتهاند، همه ما بايد به دنبال تزكيه نفس باشيم. حال اگر يك فيلم مستند مسائل مختلف اجتماعي را بيان ميكند ما نبايد بترسيم و پشتمان را كنيم، چرا كه اگر ما وارد اين حوزهها نشويم ديگران وارد ميشوند و آن خطرناكتر است.
آفريده ادامه داد: با توجه به ذات انقلاب و دفاع مقدس و فرهنگ ما ، اگرخود ما به خود انتقاد نكنيم و تذكر ندهيم و خود را مورد پرسش قرار ندهيم، هيچگاه جامعه ما به ايدهآلها و آرزوهاي خود نخواهد رسيد. لذا بايد به اين نسل فرصت بدهيم تا سوال كند و ما نيز بايد تحمل خود را بالا ببريم و با آنها مدارا كنيم.
تلاش براي افزايش حجم توليد صدر برنامههاي مركز در سال 88
به گزارش ايسنا، در بخش پاياني اين گفتوگو نيز محمد آفريده به صحبت دربارهي بودجه سالانه مركز و برنامههاي آن براي سال 88 پرداخت و در توضيح بودجه مركز گسترش سينماي مستند و تجربي به ايسنا گفت: در سال 1385 براي تمامي فعاليتهاي اين مركز يكميليارد و 900 ميليون تومان و در سال 86، 2 ميليارد و پانصد ميليون تومان هزينه شد. در سال 87 هم، اميدوارم كه اين بودجه به سقف 4 ميليارد برسد، البته باتوجه به اينكه هنوز بخشي از اين بودجه بهدست ما نرسيده ميزان دقيق آن مشخص نيست.
او دربارهي برنامههاي اين مركز براي سال آتي نيز عنوان كرد: در سال اينده اگر خدا توفيق بدهد و امكانات هم وسيعتر شود، سعي داريم تا روند توليد با توجه به كيفيت آثار را تسهيل كنيم. همواره گفتهام كه براي رونق بحث فرهنگ چارهاي نداريم جز اينكه حركتي پر حجم ايجاد كنيم و اين مسالهاي است كه در كشورهاي اروپايي نيز اتفاق ميافتد. اعتقاد من اين است كه در حوزهي فرهنگي بايد كاري كنيم كه حيطههاي مختلف درگير شوند. به عبارت ديگر، هنگامي كه فيلمساز ما كه نخبه جامعه است و از دل جامعه آمده، برسر سفره جمهوري اسلامي بنشيند و براي آن فيلم بسازد، هم تعديل خواهد شد و هم كنترل و هم علاقهمندي او به نظام و آينده كشور بيشتر ميشود و تا زماني كه فيلمساز نان جمهوري اسلامي را نخورد، نميتوان از آن انتظار زيادي داشت.
او ادامه داد: به همين دليل ما در مركز گسترش تمام تلاش خود را كردهايم تا در سال آتي حجم كار را بالاتر ببريم و تاكنون نيز بابت فيلمهايي كه نتوانستهايم در ساخت آنها شريك شويم افسوس ميخوريم. همچنين تجربه نشان داده است كه حتي فيلمهاي ضعيف و متوسط نيز پس از توليد به فيلمهاي قويتر هم كمك ميكنند و اين ويژگي سينما است.
مديرعامل مركز گسترش سينماي مستند و تجربي همچنين از برگزاري باشكوهتر جشنوارهي سينما حقيقت و حضور بزرگان دنياي مستند در آن خبر داد و افزود: يكيديگر از موضوعاتي كه در سال 88 توجه بيشتري به آن خواهيم داشت مسالهي نمايش و اكران اين فيلمها خواهد بود. ما در سال آتي تمام تلاش خود را بهكار خواهيم بست تا حلقهي مفقوده اين زنجيره را ترميم كنيم، البته اين مساله تنها وظيفهي ما نيست و بايد مراكز و سازمانهاي ديگر نيز كمك كنند. اما در هرصورت ما سعي خواهيم كرد كه دراين سال حوزههاي مرتبط را كمي همراهتر كنيم و ظرفيتهاي مختلف اين حوزهها را در كنار يكديگر مورد بهرهبرداري قرار دهيم. همچنين برگزاري دومين دورهي اهداي جايزه بزرگ شهيد آويني كه به سينماي مستند متعهدانه ميپردازد، از ديگر برنامههاي مركز گسترش سينماي مستند و تجربي در بهار سال آتي به شمار ميرود.
آفريده ارتباط با اكران ويدئويي اين فيلمها نيز اظهار كرد: به تازگي بحث فروش اينترنتي كتابهاي مركز را راه انداختهايم و بهزودي و احتمالا تا ارديبهشتماه سال آينده فروش اينترنتي فيلمها را نيز آغاز خواهيم كرد. از سوي ديگر، قراردادي نيز با موسسه رسانههاي تصويري بستهايم كه قرار است در قالب آن هر ماه چند فيلم را در قالب 4 الي 5 هزار نسخه وارد بازار كنيم و اولين فيلم ما نيز «سواحل اشك و زيتون» خواهد بود.
مدير عامل مركز گسترش سينماي مستند وتجربي خاطر نشان كرد:توقعات از حوزهي فرهنگ و بهخصوص سينما آنقدر متنوع و وسيع است كه گاه پاسخگويي به همهي آنها براي يك مدير فرهنگي - با توجه به مقدورات محدودش- سخت و پر مشقت است.
انتهاي پيام