در دل کوهستانهای سرسبز و ساکت غرب کشور، جایی میان مه و بلوط، مسیری نهفته است که هر گام در آن، سفریست به ژرفای طبیعت و آرامش. ارتفاعات گچان، با چشماندازهای بکر و باغات پنهان در دل کوه، مقصدیست برای آنان که در پی تجربهای ناب از پیادهروی در دل جنگلهای بلوط و چشمهسارهای زلالاند.
این مسیر که از حوالی تونل آزادی آغاز میشود، نهتنها گذرگاهی طبیعی، بلکه روایتی زنده از همزیستی انسان و کوهستان است؛ جایی که باغداران با دستان پینه بسته، درختان گردو را در بلندای صخرهها پرورش دادهاند و چشمههای جوشان، زندگی را در دل سنگ و خاک جاری ساختهاند.
پس از عبور از تونل آزادی که در پانزده کیلومتری شهر و در مسیر ایران به سرابه قرار دارد، باید در کنار تونل مکانی برای توقف خودرو یافت، چرا که این نقطه آغاز پیادهروی به سمت ارتفاعات گچان است.
در ابتدا کوهپایهای با شیب تند پیش روی ما قرار دارد که مسیر آن از میان انبوه درختان بلوط، ون و ارژن میگذرد. با پشت سر گذاشتن این شیب تند، هر از گاهی با نگاهی به پشت سر، قله مانش از لابهلای شاخ و برگ درختان نمایان میشود.
پس از عبور از این بخش، مسیر اندکی هموارتر میشود و از سختی حرکت و ارتفاع کاسته میگردد. سکوت و آرامش منطقه حاکم است و مناظر طبیعی بهقدری زیبا هستند که خستگی راه احساس نمیشود.
پس از عبور از شیب ملایمتر و رسیدن به فراز ارتفاعات، مسیر هموارتر میشود و مناظری تازه از کوهها و جنگلهای اطراف به چشم میخورد که لذت پیادهروی را دوچندان میکند.
پس از حدود یک ساعت پیادهروی آرام، به منطقهای میرسیم که محل باغات گردوی مردم است؛ باغاتی زیبا و پربار که باغداران با زحمت فراوان در ارتفاعات ساختهاند. این باغات با سنگچین و چوب درختان از یکدیگر جدا شدهاند و منظرهای چشمنواز پدید آوردهاند.
حضور باغداران در این ارتفاعات برای حفظ و ثمردهی درختان، در حالی که هیچ خودرویی امکان دسترسی به این منطقه را ندارد، بسیار جالب توجه است.
با عبور از باغات و حرکت به سمت چشمهای پرآب، به آبشار زیبای گچان میرسیم. آب گوارای این چشمه برای آبیاری باغات گردو و همچنین مصرف اهالی روستاهای اطراف استفاده میشود.
حضور کوهنوردان و خانوادهها در این مسیر دیدنی، بهویژه در فصول بهار، تابستان و پاییز چشمگیر است و حتی در زمستان نیز با وجود سرمای هوا، گچان همچنان مقصدی برای گردشگری و کوهپیمایی علاقهمندان به طبیعت به شمار میرود.
انتهای پیام