به گزارش ایسنا، آلمان در سال ۱۹۷۰ تیم خوبی داشت و از بازیکنانی بهره میبرد که چهار سال پیش از آن به فینال جام جهانی ۱۹۶۶ رسیده بودند. چهار سال بعد به این تیم بازیکنان جوانی نیز اضافه شده بودند که از جمله آنها میتوان به دروازهبان، سپ مایر، و برتی فوگتس اشاره کرد. مانشافت همچنین از گلزن قهاری همچون «گرد مولر»، ملقب به «بمبافکن» نیز بهره میبرد. ایتالیا نیز تیم بزرگی داشت و هنوز در استفاده از ساندرو ماتزولا و جانی ریورا مردد بود. هر دو بازیکن فوقالعاده بودند اما نمیتوانستند کنار هم بازی کنند. این رقابت سالها در آتزوری وجود داشت و میان بازیکنان دودستگی ایجاد کرده بود.
دو تیم قدرتمند آن زمان در دور نیمهنهایی جام جهانی ۱۹۷۰ مکزیک برابر هم قرار گرفتند. دیگر دیدار این مرحله را هم برزیل و اروگوئه برگزار کردند. برزیل تیم فوقالعادهای در آن رقابتها داشت و توانست با یک بازی درخشان اروگوئه را حذف کند. در مقابل، دیدار ایتالیا و آلمان نزدیک دنبال شد. بوننسنیا تیمش را در دقیقه هشت پیش انداخت. ایتالیا پس از این گل باز را بست. بازیکنان آلمان پشت سر هم حمله میکردند. داور دو پنالتی کاملا آشکار را به سود آلمان نگرفت. یکی از خطاها در محوطه جریمه با آسیبدیدگی شدید فرانتس بکنباوئر همراه شد. او به علت خطای مدافع ایتالیایی به شکل بدی سرنگون شد. این اتفاق باعث دررفتگی کتف «قیصر» شد. با این حال او تصمیم گرفت به بازی ادامه دهد.
آلمان با باور همیشگیاش به بازی ادامه داد و در نهایت در لحظات پایانی بازی اشنلینگر گل مساوی را به ثمر رساند. او در میلان بازی میکرد و به همین خاطر ایتالیاییها شروع به توهین کردند و شعار سر دادند که «به ایتالیا بازنخواهی گشت.» واقعیت این بود که اشنلینگر با اینکه در آن دوران بازیکن مهمی محسوب میشد با این همه پیش و پس از آن گل، گل دیگری را به ثمر نرساند.
بازی دو تیم ایتالیا و آلمان به وقتهای اضافه کشیده شود. در این زمان همه چیز عوض شد. دو تیم با قدرت حمله میکردند و با وجود گرمای طاقتفرسای مکزیک به کارشان ادامه میدادند. دو تیم مانند دو بوکسور در وسط رینگ با هم رقابت میکردند و بدون هیچ دفاعی فقط به دروازه حریف حملهور بودند. توپ بهسرعت در زمین جابهجا میشد و دائما بازیکنان به محوطه جریمه یکدیگر میرسیدند. به همین خاطر گلهای زیادی رد و بدل شد. گاهی دروازهبانهای خسته ایستادگی میکردند اما برخی اوقات نمیتوانستند مانع شوند و دروازهشان را بازشده میدیدند.
شروع این جشنواره گل با مولر بود. او بازی را در دقیقه ۹۵ دو بر یک کرد. یک دقیقه بعد بورنیک بازی را به تساوی کشاند. سپس ریوا ایتالیا را پیش انداخت. مولر در دقیقه ۱۱۰ بازی را دوباره مساوی کرد. او توانست یازدهمین گلش را به ثمر برساند. در نهایت ریورا بازی را چهار بر سه کرد. دو تیم در ۹ دقیقه پایانی باز هم به حملات خود ادامه دادند و دائما توپ در دو طرف زمین رد و بدل میشد اما نتیجه تغییر پیدا نکرد. در نهایت بازیکنان خسته شدند و در پایان بازی همدیگر را در آغوش گرفتند. آنها توانستند یکی از جذابترین صفحههای تاریخ فوتبال را ورق بزنند.
ایتالیا همراه برزیل فینالیست شد. سلسائو در بازی نهایی با درخشش پله، فالکائو، جرزینیو و ... بهراحتی توانست با نتیجه چهار بر یک پیروز شود و جام ژول ریمه را تا ابد از آن خود کند. با این حال نباید وقتهای اضافه دیدار نیمهنهایی ِ به یادماندنی را فراموش کرد. با وجود گل مهم ریورا برابر آلمان، در فینال این ماتزولا بود که در ترکیب اصلی قرار گرفت. در حقیقت این دو بازیکن نوبتی بازی میکردند.
یک روز بعد در کنار خبرهای مربوط به وقتهای اضافه آن نیمهنهایی فراموشناشدنی و فوقالعاده، خبری قابل توجه مخابره شد. ۲۳ زندانی در زندان تیکستلای مکزیک از حواسپرتی نگهبانها به خاطر تماشای دیدار آلمان و ایتالیا از تلویزیون بهره بردند و از زندان فرار کردند.
انتهای پیام