زهرا ذاکراصفهانی در گفتوگو با ایسنا اظهار کرد: در حدیثی نورانی از پیامبر اعظم(ص) آمده است: هر کس محبت حسین بن علی(ع) و دیگر ائمه معصومین(ع) را در دل داشته باشد، سعادتمند میشود و قطعا اهل بهشت خواهد بود. این حدیث نشاندهنده اهمیت عظیم محبت به اهلبیت(ع) و تأثیر آن در سعادت دنیوی و اخروی انسانهاست.
وی افزود: امام حسین(ع) در سال سوم هجرت در مدینه به دنیا آمد. دوران زندگی ایشان به چند بخش تقسیم میشود؛ شش سال از دوران کودکی ایشان در کنار پیامبر(ص)،۳۰ سال در کنار پدر بزرگوارشان امام علی(ع)، ۱۰ سال در کنار برادرشان امام حسن(ع)، و دوران امامت ایشان که تا زمان شهادت ۱۱ سال به طول انجامید. این تقسیمبندی نشاندهنده تکامل شخصیت امام حسین(ع) در مراحل مختلف زندگی است که هر بخش از آن تأثیرات عمیقی بر مسلمانان و تاریخ اسلام گذاشته است.
این استاد الهیات ادامه داد: محبت به حسین بن علی(ع) و دیگر ائمه معصومین(ع) بهتنهایی کافی نیست. پیامبر(ص) به این نکته اشاره دارند که محبت به امام حسین(ع) باید انسان را به پیروی از سیره ایشان و نزدیکتر شدن به آموزههای ایشان هدایت کند. محبت حقیقی باید به تغییر درونی انسانها و پیروی از آموزههای آن بزرگواران منتهی شود. کسانی که در دل خود عشق حسین بنعلی(ع) را دارند، هرگز بهسوی اعمال ناپسند و گناهان بزرگ نمیروند، زیرا در رفتار خود از سیره آن امام همام پیروی میکنند.
ذاکراصفهانی تأکید کرد: طبق روایات اسلامی، کسی که قلبش از محبت اهلبیت(ع) پر است، ویژگیهایی دارد؛ نخستین ویژگی آنها، زهد در دنیا است؛ یعنی تنها به دنبال مالومنال دنیا نیستند و به معنویات توجه دارند. دومین ویژگی، حرص در عمل است. این افراد حرص زیادی برای انجام اعمال عبادی و خیر دارند. نشانه دیگر آنها، توبه و انابه است؛ یعنی پیش از آنکه زندگیشان به پایان برسد، از گناهان خود پشیمان شده و از خداوند طلب مغفرت میکنند. محبان اهلبیت(ع) همواره از عبادت و رازونیاز باخدا لذت میبرند و مشتاقانه به مناجات با معبود یکتا میپردازند.
وی تصریح کرد: محبت به امام حسین(ع) موجب رشد و تعالی معنوی فرد میشود. هرچه محبت به این امام بیشتر باشد، تأثیرپذیری ما از سیره زندگی ایشان بیشتر خواهد بود. امام حسین(ع) و ارادت به ایشان، محور وحدت ملی ایرانیان است. ارادت به امام حسین(ع) فراتر از یک مسئله مذهبی، یک عامل فرهنگی و اجتماعی است که در تمام جنبههای زندگی ایرانیان تأثیر گذاشته است. این محبت نهتنها در عزاداریها و مراسم مذهبی، بلکه در زبان فرهنگ و ادبیات فارسی نیز ریشه دوانده است.
این استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: عزاداری امام حسین(ع) و محبت به ایشان در زبان، فرهنگ و سنتهای مردم ایران ریشه دوانده و حتی در زبان فارسی و در مناطق مختلفی همچون هند و قفقاز، حتی افرادی که مسلمان نیستند، درباره حضرت حسین(ع) شعر گفتهاند. این ارتباط عمیق و فرهنگی که بامحبت به امام حسین(ع) گرهخورده، نماد وحدت و همبستگی ایرانیان است که نهتنها در دورههای مختلف، بلکه در دلها و ذهنهای نسلهای آینده نیز باقی خواهد ماند.
انتهای پیام