آنچه مسلم است؛ اينكه ما تقريبا يك فاصله 10 ساله با صنعت روز اروپا داريم. دكتر علي صالح‌زاده، عضو هيات علمي دانشگاه صنعتي اميركبير، در گفت‌وگو با خبرنگار گروه فني مهندسي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) با بيان اين مطلب، اظهار داشت: اگر استاندارد آلايندگي را مدنظر قرار دهيم‌، سه دسته خودرو در كشور داريم؛ دسته اول، خودرهايي مانند پيكان مي‌باشند كه از نظر تكنولوژي، بسيار قديمي هستند و حتا استانداردهاي پايه آلايندگي اروپا در اوايل دهه 80 ميلادي را هم ندارند. البته ممكن است به طور موردي، با تنظيم‌هاي دقيق، به اين استاندارد دست يابند؛ ولي اين، يك كار مستمر و اصولي نيست. رديف دوم نيز خودروهايي مانند پرايد هستند كه به‌نسبت، تكنولوژي جديد‌تري دارند. البته سيستم تغذيه سوخت اين خودروها، سيستم كاربراتوري است و در نتيجه، استاندارد دهه 80 اروپا را هم بسختني مي‌توانند برآورده كنند. در دسته سوم هم خودرهايي مانند خودروي سمند، پژو، پرشيا و زانتيا قرار دارند كه در واقع، به لحاظ تازه بودن تكنولوژي و نو بودن طراحي، امكان گرفتن استانداردها را دارند. وي ادامه داد: يكي از ضرورت‌هاي رسيدن به استاندارد‌هاي آلايندگي، استفاده از كاتاليست است. در اين زمينه، خودروهاي دسته سوم ما استاندارد سال 93 ـ 92 اروپا را دارا هستند. هرچند كه اين خودروها نيز به كاتاليست‌ كانورتور (مبدل كاتاليست) نياز دارند. شرط استفاده از كاتاليست كانورتور هم بنزين بدون سرب است. استاد دانشگاه صنعتي اميركبير، در ادامه افزود: رده‌هاي مختلف تكنولوژي در صنعت خودروي ما وجود دارد؛ اما نمي‌توانيم در حال حاضر استاندارد يورو 3 و يورو 4 كه در اروپا اجباري است را براي هيچ يك از خودروهاي موجود در كشور به‌دست آوريم. در نتيجه دست كم از لحاظ آلايندگي، در سطح استانداردهاي سال 92 و 93 اروپا حركت مي‌كنيم. درحاليكه حداقل يك كلاس از خودروهاي موجود در كشور با بنزين بدون سرب و كاتاليست كانورتور مي‌توانند به اين استانداردها نزديك شوند. انتهاي پيام