امروز براي جايزه‌هاي ادبي استراتژي خاصي وجود ندارد و اين جايزه‌ها بيشتر مانند رفراندم است. علي قنبري ـ شاعر ـ با بيان اين مطلب در ادامه گفت‌وگو با خبرنگار بخش ادب خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، گفت: اينك جايزه‌هاي داستاني در كشورمان بسيار است و جايزه‌هاي شعري در حد ”كارنامه” است؛ حتا جايزه دولتي ما هم جايزه شعر ندارد. هرچند كه اين جايزه نيز از اعتبار ادبي بالايي برخوردار نيست؛ ولي در اين جايزه هم به شعر جايزه داده نمي‌شود و به دليل وجوه آنارشيستي شاعران به دگرگون‌كنندگي، شاعران ديرتر از داستان‌نويسان با جايزه‌هاي ادبي مهم و ناشران آشنا مي‌شوند. وي با اعتقاد به اينكه شعر وجه توليدي را بيشتر از وجه مصرفي در نظر دارد، تصريح كرد: ادبيات از لحاظ حرفه‌يي، به‌خصوص براي شاعر چيزي عايدش نمي‌كند. پشت ادبيات، عشق و علاقه است و وجه مصرفي ارزشمندي ندارد؛ به همين دليل، از لحاظ حرفه‌يي نمي‌توان به سراغ ادبيات رفت؛ چراكه از لحاظ مالي چيزي عايد مؤلف نخواهد شد. بنابراين جايزه مكانيزمي تشويق‌كننده بوده، به‌خصوص اينكه جايزه‌ها اعتبار بيشتري داشته باشند. قنبري همچنين متذكر شد: در اين جايزه‌ها بهتر است استراتژي‌هاي زيادي وجود داشته باشد. اينك ما جايزه‌هاي بسيار داريم كه از جانب ناشران برگزار مي‌شود و بيشتر براي تبليغ انتشارات است و استراتژي پشت آن وجود ندارد. زماني كه استراتژي‌ها زياد شود و هر دسته به سبكي بپردازند، آن وقت اين جوايز سودمند خواهد بود؛ اما مي‌بينيم كه داوران ما هر كدام ديدگاه‌هاي خود را دارند، به همين دليل جايزه‌ها فانتزي شده است. وي زياد شدن جايزه‌هاي شعري را در بالا بردن انگيزه شاعران مؤثر توصيف كرد و درباره بيشتر برگزار شدن جايزه‌هاي ادبي داستان نسبت به شعر، متذكر شد: در نيمه دوم دهه 70 تب شعر فراگير بود و برعكس، داستان رواج كمتري داشت؛ اما اين سال‌ها وضعيت دگرگون شده كه اين موضوع دلايل و اهرم‌هاي مختلفي دارد؛ از جمله اين اهرم‌ها ناشران و روزنامه‌نگاراني بودند كه خود به داستان‌نويسي گرايش داشتند و ديگر اينكه داستان يك هنر مدرن است و مخاطب بيشتر و راحت‌تر با آن ارتباط برقرار مي‌كند؛ اما شعر چون پيشينه سنتي و قومي دارد، مخاطب خيلي با شعر آوانگارد كنار نمي‌آيد؛ درحاليكه تمهيدات داستان، مدرن است. داستان در رسانه‌هايي چون تلويزيون و سينما ساخته مي‌شود؛ اما شعر از اين رسانه‌ها تبليغ نمي‌شود، درنتيجه مخاطبان به سختي با آن كنار مي‌آيند. اين شاعر گفت: به واسطه توزيع بدي كه در زمينه كتابهاي شعر وجود دارد، وضعيت كتاب‌هاي شعري عقيم مانده است؛ در حالي كه شعر بايد وارد زندگي مردم شود. اگر در شعر لحن تازه‌اي آورده شود، به سختي به مذاق مخاطب خوش مي‌آيد؛ اما مخاطبان داستان تمهيدات روايتگري مدرن را از طريق سينما و تلويزيون مي‌شناسند، چون داستان وارد زندگي مخاطبان مي‌شود، اما شعر اين طور نيست. انتهاي پيام